பார்த்தேன்…ஆனா படிக்கல!-சிதைக்கப்படும் மொழியும், திசைமாறும் தலைமுறையும்!

இந்தியாவில் வாசிப்புப் பழக்கம் செத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று ‘தி கார்டியன்’ இதழ் சொன்னபோது, இங்கே பலருக்குக் கோபம் வந்தது. ஆனால், அந்தச் செய்தியின் பின்னணியில் இருக்கும் ரத்தம் சொட்டும் உண்மையை ஒரு ஹிந்தி இணைய இதழின் ஆசிரியர் பகிர்ந்துகொண்டபோதுதான் அதன் வீச்சு புரிகிறது. பெரும் கார்ப்பரேட் ஊடக ஜாம்பவான்கள் கைவைக்க அஞ்சும் செய்திகளை, கடும் நிதி நெருக்கடிக்கு மத்தியிலும், ஒரு சிறிய குழு இரவு பகலாகக் களப்பணி செய்து, தரவுகளைச் சரிபார்த்து (Verification) வெளியிடுகிறது. ஆனால், அந்த உழைப்பிற்கு வாசகர்கள் தரும் பரிசு ‘அலட்சியம்’ மட்டுமே! தாய்மொழியில் ஆழமாக எழுதும் படைப்பாளிக்குக் கிடைக்காத வாசகர்கள், அதே செய்தி ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்படும்போது மட்டும் ஆயிரக்கணக்கில் கிடைப்பது ஒரு அறிவுசார் வடு!

“பார்த்தேன்” Vs “படித்தேன்”: ரீல்ஸ் யுகத்தின் சாபம்

இன்று மக்கள் வீடியோக்களையும், ரீல்ஸ்களையும் ‘நுகர்வதில்’ காட்டும் ஆர்வத்தை, ஒரு கட்டுரையை ‘வாசிப்பதில்’ காட்டுவதில்லை. ஒரு பொது இடத்திற்குச் சென்றால், மக்கள் வந்து “உங்களை வீடியோவில் பார்த்தேன்” என்று சொல்கிறார்களே தவிர, “உங்கள் கட்டுரையைப் படித்தேன்” என்று சொல்வதை மிக அபூர்வமாகவே கேட்க முடிகிறது. வீடியோக்களே இன்று பழசாகிவிட்டன; இது வெறும் 15 நொடி ‘ரீல்ஸ்’ காலம் என இளைய தலைமுறை நம்மைப் பார்த்துப் பரிதாபப்பட்டுச் சிரிக்கிறது. இது ஒரு திட்டமிட்ட அறிவுசார் அரிப்பு!

நூலகங்கள்: தகவல்களைச் சேமிக்கும் கிடங்குகள்!

நூலகங்களில் மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் புத்தகங்களைக் காதலிப்பதில்லை. போட்டித் தேர்வுகளுக்காக (Competitive exams) சில துண்டுத் தகவல்களை மட்டும் மனப்பாடம் செய்யவே அங்கு அமர்ந்திருக்கிறார்கள். வகுப்பறை விரிவுரைகளோ, ஆழமான விவாதங்களோ அவர்களுக்குத் தேவையில்லை. ஏனென்றால், இன்றைய தேர்வுகள் ஒரு கதாபாத்திரத்தின் தொப்பியின் நிறம் என்ன, காலணியின் நிறம் என்ன போன்ற தேவையற்ற ‘தகவல் குப்பைகளை’ (Trivia) மட்டுமே கேட்கின்றன. இந்த ‘தகவல் சேகரிப்பு’ சந்தைக்காகவே ஒரு தனிப் புத்தகத் தொழிற்சாலை இயங்குகிறது. இலக்கியம், அறிவியல், வரலாறு என அனைத்தும் வெறும் ஒற்றை வரித் தகவல்களாகச் சுருக்கப்பட்டுவிட்டன.

பள்ளிகளில் தொடங்கும் நோய்: வாக்கியங்களின் மரணம்

இந்தச் சீரழிவு பள்ளிகளிலேயே தொடங்கிவிடுகிறது. ஒரு முழுப் புத்தகத்தையோ, ஒரு சிறுகதையையோ முழுமையாக வாசிக்கும் பண்பு இன்று தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளது. “முக்கியமான பகுதிகளை” (Important fragments) மட்டும் படித்தால் போதும் என்ற தேர்வு வாரியங்களின் நெருக்குதல், வாசிப்பின் இன்பத்தை மாணவர்களிடமிருந்து பறித்துவிட்டது. “ஆப்ஜெக்டிவ்” வகை கேள்விகள் வந்த பிறகு, ஒரு முழுமையான வாக்கியத்தை அமைக்கும் (The necessity of the sentence) தேவையே இல்லாமல் போய்விட்டது. எழுத்துக்கள் செத்து, வெறும் ஒற்றைச் சொற்கள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன.

மொழியின் ஆன்மா சிதைப்பு: தமிழும் ஒரு சாம்பிள்!

ஹிந்தியைப் போலவே தமிழிலும் ஒரு மிகப்பெரிய மொழியியல் மோசடி நடந்து கொண்டிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டின் பல பகுதிகளில் தமிழ் என்பது வெறும் ‘தமிழ்’ மட்டுமல்ல; அது கொங்கு தமிழ், நெல்லை தமிழ், மெட்ராஸ் பாஷை, நாஞ்சில் தமிழ் என அத்தனை கிளை மொழிகளோடு (Dialects) பின்னிப் பிணைந்து வாழும் ஒரு உயிர். ஆனால், கணக்கெடுப்புகளிலும் பொது வெளியிலும் இவை அனைத்தும் ஒரே ‘தமிழ்’ என்ற போர்வையின்கீழ் கொண்டுவரப்படுகின்றன.

கல்வித் துறையின் அசுரத்தனம்: பள்ளிக் கூடங்களில் நாம் போதிக்கும் தமிழ், அதன் அழகையோ அல்லது அதன் பன்முக ஆன்மாவையோ மாணவர்களுக்குக் கடத்துவதே இல்லை. மாறாக, “தூய தமிழ்”, “இலக்கணப் பிழையற்ற தமிழ்” என்ற பெயரில் ஒரு செயற்கையான, உயிரற்ற மொழியை அவர்கள் மீது திணிக்கிறோம். பேச்சுத் தமிழில் இருக்கும் அந்த ஈரமும், மண்ணின் மணமும் பாடப்புத்தகங்களில் வரும்போது காணாமல் போய்விடுகிறது.

பிணைப்பில்லாத மொழி: இதனால் நடக்கும் விபரீதம் என்னவென்றால், மாணவனுக்குத் தமிழுக்கும் இடையே ஒரு ஆழமான பாசப் பிணைப்பு (Bond of affection) உருவாவதே இல்லை. அவனுக்குத் தமிழ் என்பது வெறும் ஒரு பாடமாகவும், மதிப்பெண் எடுக்கும் கருவியாகவும் மட்டுமே மாறிவிடுகிறது. மொழியின் நுணுக்கமான அழகையோ, ஒரு எழுத்தாளனின் வாக்கிய அமைப்பில் இருக்கும் நயத்தையோ ரசிக்கும் பக்குவம் அவனுக்கு ஊட்டப்படுவதில்லை.

முடிவாக:

ஹிந்தியில் நடக்கும் அதே “Sterile Purity” (உயிரற்ற தூய்மைவாதம்) தமிழிலும் நடக்கிறது. மொழியை ஒரு தகவல் தொடர்பு கருவியாக மட்டுமே பார்க்கும் தலைமுறைக்கு, அதன் இலக்கியச் சுவையோ அல்லது அதன் ஆன்மாவோ புரியப்போவதில்லை. இன்று எழுதும் பல எழுத்தாளர்கள் கூடத் தங்கள் சித்தாந்தத்தைச் சொல்லத் தமிழைப் பயன்படுத்துகிறார்களே தவிர, தமிழை நேசித்து அழகாகக் கையாளும் வித்தை தெரிந்தவர்கள் மிக மிகக் குறைவு.

பிருத்விராஜ்