சாட் ஜிபிடி-யும் சறுக்கும் மாணவர் அறமும்: எங்கே செல்கிறது எதிர்காலக் கல்வி?

தொழில்நுட்பத்தின் அசாத்திய வளர்ச்சி மனித குலத்தின் அன்றாடப் பணிகளை எளிமையாக்கியுள்ளது என்பதில் எவ்வித மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை. ஆனால், அதே தொழில்நுட்பம் இன்று கல்வித்துறையின் தார்மீக அடித்தளத்தையே அசைத்துப் பார்க்கத் தொடங்கியுள்ளது. அண்மையில் நியூயார்க் டைம்ஸ் (The New York Times) இதழில் வெளியான புலனாய்வுக் கட்டுரை ஒன்று, உலகெங்கிலும் உள்ள பள்ளிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில் மாணவர்கள் தங்களின் வீட்டுப் பாடங்கள், அசைன்மென்ட்டுகள் மற்றும் ஆய்வுக் கட்டுரைகளை எழுதுவதற்குச் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) செயலிகளை எந்த அளவிற்குத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதை ஆதாரங்களுடன் அம்பலப்படுத்தியுள்ளது. “செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் மாணவர்களின் காப்பியடித்தலைக் கண்டுபிடிப்பது என்பது இனி சாத்தியமற்ற ஒன்று” (Student cheating is becoming impossible to detect in an AI era) என்ற தலைப்பில் ஒரு அபாய எச்சரிக்கையை  அந்த ரிப்போர்ட் விடுத்துள்ளது.

கண்டுபிடிப்பது சாத்தியமில்லை: டிஜிட்டல் முறையில் அரங்கேறும் நூதன மோசடி

இன்றைய தலைமுறை மாணவர்கள் வெறும் கூகுள் தேடலோடு நின்றுவிடுவதில்லை. ‘சாட் ஜிபிடி’ (ChatGPT) போன்ற பொதுவான ஏஐ கருவிகளைத் தாண்டி, கல்விப்பணிகளைச் செய்து முடிப்பதற்காகவே பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்ட ‘க்ரப்பி ஏஐ’ (Grubby AI), ‘டியூவி.ஏஐ’ (Duey.ai), ‘டிரிப்ரைட்டர்’ (Dripwriter) போன்ற செயலிகளைத் தங்களின் பிரதான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள்.

“ஏஐ உங்கள் வீட்டுப் பாடங்களைச் செய்யட்டும்; புதிய தொழில்நுட்பத்தின் உதவியால் நீங்கள் பேராசிரியர்களிடம் மாட்டிக்கொள்ளவே மாட்டீர்கள்” என்ற வாசகங்களுடன் டிக்டாக் மற்றும் யூடியூப் போன்ற சமூக வலைதளங்களில் ஆயிரக்கணக்கான வழிகாட்டி வீடியோக்கள் உலா வருகின்றன. துரதிர்ஷ்டவசமாக, மாணவர்கள் இந்த வழிமுறைகளைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றி வருகிறார்கள்.

தொடக்கக் காலத்தில், ஏஐ எழுதிய கட்டுரைகளில் ஒருவித இயந்திரத்தனம் அல்லது குறிப்பிட்ட தாள ஒழுங்கு இருந்தது. அதை பேராசிரியர்கள் எளிதாகக் கண்டறிந்தனர். ஆனால் இன்று, மாணவர்கள் ‘ஹியூமனைசர்கள்’ (Humanizers) எனப்படும் மனிதத்தன்மை புகுத்தும் செயலிகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இந்தச் செயலிகள் ஏஐ தயாரித்த உள்ளடக்கத்தை அப்படியே மாற்றி, ஒரு சாதாரண மனிதன் எழுதினால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி மாற்றிக் கொடுத்துவிடுகின்றன. இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், பேராசிரியர்களுக்கு எவ்வித சந்தேகமும் வராத வண்ணம், ஆங்காங்கே சில எழுத்துப் பிழைகள் (Typographical errors), திருத்தங்கள் மற்றும் அடித்தல், திருத்தங்களைக்கூட இந்த நவீன மென்பொருட்கள் செயற்கையாக உருவாக்கித் தந்துவிடுகின்றன. இதனால், கல்வி நிறுவனங்கள் பயன்படுத்தும் எந்தவொரு ஏஐ டிடெக்டர் (AI Detector) மென்பொருளாலும் இதைக் கண்டுபிடிக்க முடிவதே இல்லை.

மதிப்பெண் வேட்டையும் மதிப்பிழக்கும் கல்வி முறையும்

கல்வி என்பது ஒரு மாணவனின் சிந்திக்கும் திறனையும், பகுத்தறியும் ஆற்றலையும் வளர்ப்பதற்கான ஒரு பயிற்சி களம். ஆனால், இன்றைய போட்டி நிறைந்த கல்விச் சூழலில், அறிவை வளர்ப்பதை விட ‘மதிப்பெண்களை’ அள்ளுவதே பிரதான இலக்காக மாற்றப்பட்டுவிட்டது. இதன் விளைவாக, மாணவர்கள் மிக எளிமையான வழியில் அசைன்மென்ட்டுகளைச் செய்து முடிக்க ஏஐ செயலிகளை நாடுகிறார்கள்.

ஒரு கட்டுரை எழுதுவதற்குப் பின்னால் இருக்கும் தரவு சேகரிப்பு, சுயசிந்தனை, மொழியமைப்பு போன்ற கடினமான உழைப்பை இந்தச் செயலிகள் முற்றிலுமாக அழித்துவிடுகின்றன. நொடிப்பொழுதில் கையில் கிடைக்கும் ‘ரெடிமேட்’ கட்டுரைகள் மாணவர்களைச் சோம்பேறிகளாக்குவது மட்டுமன்றி, அவர்களின் சுயசிந்தனைத் திறனையும் முடக்கிவிடுகின்றன. வகுப்பறைக்கு வெளியே கொடுக்கப்படும் வீட்டுப் பாடங்களின் நம்பகத்தன்மை இன்று நூறு சதவீதம் கேள்விக்குறியாகிவிட்டது என்பதைப் பேராசிரியர்கள் பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

பழைய பாதைக்குத் திரும்பும் கல்வி நிறுவனங்கள்: வகுப்பறைக்குள் எழுத்துத் தேர்வு

செயற்கை நுண்ணறிவின் இந்த நூதன ஊடுருவலை எதிர்கொள்ள முடியாமல் உலகெங்கிலும் உள்ள பல முன்னணிப் பல்கலைக்கழகங்கள் தங்களின் தேர்வு முறைகளையே அதிரடியாக மாற்றி வருகின்றன. வீட்டில் வைத்து எழுதும் பாரம்பரிய அசைன்மென்ட் முறைகள் இனி வேலைக்கு ஆகாது என்பதை உணர்ந்த கல்வி நிறுவனங்கள், மீண்டும் பழைய முறைகளை நோக்கித் நகரத் தொடங்கியுள்ளன:

• நேரடி வகுப்பறைத் தேர்வுகள்: மாணவர்கள் வகுப்பறைக்குள் பேராசிரியர்களின் நேரடி கண்காணிப்பில், பேப்பர் மற்றும் பேனாவைக் கொண்டு எழுதும் தேர்வுகள் மீண்டும் கட்டாயமாக்கப்பட்டு வருகின்றன.

• வாய்மொழித் தேர்வுகள் (Oral Defenses): மாணவர்கள் சமர்ப்பிக்கும் கட்டுரைகள் அவர்களின் சொந்தச் சிந்தனையில் உருவானதா என்பதை உறுதிப்படுத்த, பேராசிரியர்கள் முன்னிலையில் வாய்மொழியாக விளக்கிப் பேசும் தேர்வுகள் நடத்தப்படுகின்றன. இதன் மூலம் மாணவனின் புரிதல் திறன் நேரடியாகச் சோதிக்கப்படுகிறது.

இருப்பினும், இந்த மாற்றங்களுக்குள்ளும் தொழில்நுட்பத் திருட்டுகள் நடக்காமல் இல்லை. ஸ்மார்ட் வாட்சுகள், மிகச் சிறிய காதுகேள் கருவிகள் (Earbuds) அல்லது கழுத்தில் அணியும் டாலர்கள் போன்ற நவீன கேஜெட்களுக்குள் ஏஐ கருவிகளை மறைத்து வைத்து, வகுப்பறைக்குள்ளும் மாணவர்கள் முறைகேடுகளில் ஈடுபடுவதாகப் புகார்கள் எழுந்துள்ளன.

அறநெறி எது? ஏஐ யுகத்தில் மறுவரையறை செய்யப்படும் கல்வி

இந்த விஸ்வரூபப் பிரச்சனை கல்வித்துறையின் முன் ஒரு தர்மசங்கடமான கேள்வியை நிறுத்தியுள்ளது: “டிஜிட்டல் யுகத்தில் காப்பியடித்தல் (Cheating) என்பதன் உண்மையான அர்த்தம்தான் என்ன?” ஒரு கட்டுரையின் உள்ளடக்கத்தை முழுமையாக ஏஐ எழுத வைப்பது தவறு என்றால், இலக்கணப் பிழைகளைத் திருத்த ‘கிராமர்லி’ (Grammarly) போன்ற மென்பொருட்களைப் பயன்படுத்துவது சரியா? எது உதவி, எது ஏமாற்று வேலை என்ற எல்லைக்கோடு இன்று மிகவும் மெலிதாகிவிட்டது.

கல்வி என்பது வெறும் தகவல்களை மனப்பாடம் செய்து ஒப்புவிப்பது அல்ல; ஒரு சிக்கலை எதிர்கொள்ளும்போது மனித மூளை எவ்வாறு சிந்தித்து முடிவெடுக்கிறது என்பதுதான். ஆனால், சிந்தனைச் செயல்பாட்டையே இயந்திரங்களிடம் அடகு வைக்கும்போது, எதிர்காலத் தலைமுறையின் அறிவுத்திறன் என்னவாகும் என்ற அச்சம் சமூக ஆர்வலர்களிடையே எழுந்துள்ளது.

தொழில்நுட்பத்தை நாம் முழுமையாகத் தடை செய்ய முடியாது, அது சாத்தியமும் இல்லை. ஆனால், கல்வி என்பது இயந்திரங்களின் நகலாக மாறிவிடக் கூடாது என்பதில் கல்வி நிறுவனங்கள் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். கல்வித் திட்டங்கள் இனி வெறும் இறுதி முடிவை (Output) மட்டும் மதிப்பிடாமல், ஒரு மாணவன் அந்த முடிவை நோக்கி எவ்வாறு பயணித்தான், அவனது சுயசிந்தனை அதில் எவ்வாறு வெளிப்பட்டது என்ற செயல்முறையை (Process) மதிப்பிடுவதாக மாற வேண்டும். தொழில்நுட்பத்தை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டுமே தவிர, மனித அறிவுக்கு மாற்றாக அதை ஒருபோதும் அனுமதிக்கக் கூடாது.

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்