தமிழ் குரல் / AI Voice
நவீன காலத்தின் பிரம்மாண்டமான அணைகள் மற்றும் நூறு மைல் தொலைவிலிருந்து தண்ணீரை உறிஞ்சும் ராட்சதக் குழாய்கள் தோன்றுவதற்கு எவ்வளவோ காலம் முன்பே, இந்தியாவின் பழங்காலச் சமூகங்கள் இயற்கையோடு இயைந்த மிக நுட்பமான நீர் மேலாண்மை அமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தன. வானத்திலிருந்து பொழியும் மழைநீரின் ஒவ்வொரு துளியையும் துளியளவும் வீணாக்காமல் சேமிப்பதற்கான வழிவகைகளைக் கண்டறிந்த நமது முன்னோர்கள், அதன் மூலம் நிலத்தடி நீரைச் செறிவூட்டி வறண்ட நிலங்களையும் பாலைவனங்களையும் கூட பசுமைப் பூஞ்சோலைகளாக மாற்றி வியக்கத்தக்க சாதனைகளைப் படைத்தனர். காலத்தை வென்று நிற்கும் அந்தத் பாரம்பரிய நீர் வரைபடங்களின் ரகசியங்கள் யாவை, நம் பூமிக்குக் உயிர் ஊட்டிய அந்த அற்புதமான நீர்வளப் பாதுகாப்புக் கட்டமைப்புகளின் உள்நோக்கம் என்ன என்பதைப் பற்றிய முழுமையான தகவல்களை அறியும் போது வியப்பாக உள்ளது.
இயற்கையின் நிலப்பரப்புக்கேற்ற தனித்துவமான நீர் சேமிப்பு உத்திகள்
இந்தியாவின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் நிலவும் தட்பவெப்பநிலை மற்றும் புவியியல் அமைப்புக்கு ஏற்ப நீர் சேகரிக்கும் முறைகள் முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தன. ராஜஸ்தானின் கடுமையான வறண்ட பாலைவனப் பகுதியில் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிப் பயன்படுத்த பாலி (Baolis) எனப்படும் பலடுக்குக் கிணறுகளும், மழைநீரைச் சேகரிக்க தங்கா (Tanka) எனப்படும் நிலத்தடித் தொட்டிகளும் உருவாக்கப்பட்டன. அதே நேரத்தில், தென்னிந்தியாவில் பாறைகளைக் குடைந்து கட்டப்பட்ட ஏரிகளும், சோழர்களின் காலத்தில் உச்சம் தொட்ட கல்லணை போன்ற பாசன முறைகளும் நீரைத் தேக்கி விவசாயத்தைப் பாதுகாத்தன. இயற்கையை எதிர்த்துப் போராடாமல், அதன் அமைப்பைப் புரிந்துகொண்டு நீர் சேகரித்ததே இந்தப் பண்டைய இன்ஜினியரிங் வித்தையின் மிகப்பெரிய வெற்றியாகும்.
தக்காணப் பீடபூமியின் ஏரி வலைப்பின்னல் அமைப்புகள்
கர்நாடகா, தமிழ்நாடு மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசம் போன்ற தக்காணப் பகுதி நிலப்பரப்புகளில், இயற்கையாகவே அமைந்த சரிவுகள் மற்றும் பள்ளங்களை இணைத்து ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய ஏரி வலைப்பின்னல் அமைப்புகளை (Cascade Tank Systems) முன்னோர்கள் உருவாக்கினர். ஒரு ஏரி நிரம்பி வழியும் உபரி நீர், வீணாகக் கடலில் கலக்காமல், கால்வாய் வழியாக அடுத்தடுத்து உள்ள கீழ் மட்ட ஏரிகளுக்குச் செல்லும் வகையில் மிகத் துல்லியமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. இதனால் நிலத்தடி நீர் மட்டம் எப்போதும் ஒரே சீராகப் பராமரிக்கப்பட்டதுடன், கிராமங்களின் குடிநீர் மற்றும் விவசாயத் தேவைகள் எந்தவிதத் தடையுமின்றி ஆண்டு முழுவதும் பூர்த்தி செய்யப்பட்டன.
பாரம்பரிய குளங்களின் சமூகப் பொறுப்பு மற்றும் பராமரிப்பு
இன்றைய காலத்தைப் போல அரசோ அல்லது பெரிய நிறுவனங்களோ இந்த நீர்நிலைகளைப் பராமரிக்கவில்லை; மாறாக, கிராமத்துச் சமூகங்களின் கூட்டுப் பொறுப்பே இவற்றின் உயிர்நாடியாக இருந்தது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் மழைக்காலம் தொடங்குவதற்கு முன்பு, குளங்களில் உள்ள வண்டல் மண்ணை அகற்றுவதும், வரத்துக் கால்வாய்களைத் தூர்வாருவதும் கிராம மக்கள் அனைவரின் சமூகக் கடமையாகச் செய்யப்பட்டது. இந்த மண்ணை விவசாய நிலங்களுக்கு உரமாகப் பயன்படுத்தியதன் மூலம் நீர்நிலைகள் ஆழப்படுத்தப்பட்டு, சேமிப்புத் திறன் பன்மடங்கு பெருகியது. நீரை ஒரு பொதுச் சொத்தாகவும், இயற்கையின் கொடையாகவும் கருதிய அந்த கூட்டுணர்வுதான் நாகரிகங்களை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் வாழ வைத்தது.
மறக்கப்பட்ட பாரம்பரியமும் இன்றைய நீர்த் தட்டுப்பாட்டுக்கான தீர்வும்
இன்று நவீனமயமாக்கல் என்ற பெயரில் நாம் பல பாரம்பரிய நீர் வழிகளை ஆக்கிரமித்தும், இயற்கை நீரோடைகளைத் தடுத்தும் அழித்துவிட்டோம். இதன் விளைவாகத்தான் ஒவ்வொரு கோடைக்காலத்திலும் வரலாறு காணாத கடுமையான குடிநீர் தட்டுப்பாட்டையும் நிலத்தடி நீர் மட்டம் அதலபாதாளத்திற்குச் செல்வதையும் சந்தித்து வருகிறோம். நவீனத் தொழில்நுட்பங்கள் எவ்வளவுதான் வளர்ந்திருந்தாலும், இயற்கையை மீட்டெடுக்கவும் எதிர்கால சந்ததியின் தாகத்தைத் தீர்க்கவும் நம் முன்னோர்களின் இந்த பாரம்பரிய நீர் வரைபடங்களையும் பாரம்பரிய மேலாண்மை முறைகளையும் மீண்டும் கற்றுக்கொண்டு நடைமுறைப்படுத்துவதே காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
நிலவளம் ரெங்கராஜன்
