யூத் – விமர்சனம்!

“வாழ்க்கைன்னா என்னன்னே தெரியாத அந்த வயசு… கனவுகள் மட்டுமே துணையாக இருக்கும் அந்த திமிர்… காதல், நட்பு, தோல்வி என எல்லாமே புதிதாகத் தோன்றும் பள்ளிப் பருவத்தின் அந்த நினைவுத் துகள்களே இந்த ‘யூத்’  2026 சினிமா!”

சினிமா உலகில் ஒரு புதுமுகம், அதிலும் குறிப்பாக ஒரு நடிகரின் மகன் இயக்கும் திரைப்படம் என்றாலே, ஒருவித எதிர்பார்ப்பும் அதே சமயம் ஒரு சிறு தயக்கமும் எழுவது இயல்பு. ‘பிலிம் நியூஸ்’ ஆனந்தன் போன்ற ஆளுமைகளைப் பார்த்த சினிமா உலகில், இன்று ஒரு புதுப் பாய்ச்சலாக வந்திருக்கிறார் கென் கருணாஸ். தனது முதல் இயக்கத்திலேயே, துணிச்சலாக ஒரு ‘கமிங்-ஆஃப்-ஏஜ்’ (Coming-of-age) கதையை கையில் எடுத்திருக்கிறார். இந்த ‘யூத்’, வானத்தை நோக்கி பறக்க முயற்சிக்கிறதே தவிர, சூரியனுக்கு அருகில் சென்று இறக்கைகளை எரித்துக் கொள்ளவில்லை. அது ஒரு நிம்மதியான, ஆனால் சற்று தடுமாற்றமான பறத்தல்.

கதைக்களம்: எப்போதுமே மாறாத அந்தப் பள்ளிப் பருவக் காதல்!

கதை மிகவும் எளிமையானது. பிரவீன் (கென்) என்ற பத்தாம் வகுப்பு முடித்த மாணவனின் பள்ளிப் பருவ வாழ்க்கையை, அடுத்த 140 நிமிடங்கள் பின்தொடர்கிறோம். அவன் பத்தாம் வகுப்பிலிருந்து பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடிக்கும் வரையிலான அந்தப் பருவம், காதல், நட்பு, சிறு சிறு தவறுகள் மற்றும் அவற்றிலிருந்து அவன் கற்றுக் கொள்ளும் பாடங்கள் எனப் பயணிக்கிறது. சிம்பு, தனுஷ் மற்றும் சிவகார்த்திகேயன் போன்ற நடிகர்கள் பலமுறை கையாண்ட ‘பள்ளி/கல்லூரி வாழ்க்கை’ என்ற அதே டெம்ப்ளேட்டைத்தான் கென் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

கென் கருணாஸின் இயக்குநராகப் பாய்ச்சல்:

இயக்குநராக கென் கருணாஸ், தனது முதல் படத்திலேயே பல விஷயங்களைச் சரியாகச் செய்திருக்கிறார். குறிப்பாக, நடிகர்களிடமிருந்து சிறந்த நடிப்பை வெளிக்கொண்டு வருவதில் அவர் வெற்றியடைந்திருக்கிறார். படத்தின் முக்கிய கதாநாயகன் பிரவீன் என்றாலும், கதை அவனைச் சுற்றியே சுழலவில்லை. அவனது நண்பர்கள், வெறும் ‘ஆமாம் சாமி’ போடும் கதாபாத்திரங்களாக இல்லாமல், பிரவீனின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டும், அவனுடன் தோள் கொடுக்கும் உணர்வுபூர்வமான கதாபாத்திரங்களாக வடிமைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இது படத்திற்குப் பெரிய பலம்.

துணைக் கதாபாத்திரங்களின் முத்திரை:

படத்தின் முக்கிய ஈர்ப்பே துணைக் கதாபாத்திரங்கள்தான். குறிப்பாக, தேவ தர்ஷினி (அம்மாவாக) மற்றும் சுராஜ் வெஞ்சாரமூடு (அப்பாவாக) இருவரும் கடைசிக் காட்சிகளில் தங்கள் நடிப்பால் முத்திரை பதிக்கிறார்கள். அடக்கமான நடிப்பால், படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான பகுதிகளை அவர்கள் தாங்கி நிற்கிறார்கள். தேவ தர்ஷினியின் இன்னமும் வெகுளித்தனமான, ‘என் மகன் எதையும் தப்பு பண்ண மாட்டான்’ என்று நம்பும் பாசம், சுராஜ்-இன் ‘மகன் விளங்காமப் போறான்’ என்று கவலைப்படும் கண்டிப்பு ஆகியவை, கதை முன்னேற முன்னேற அழகாக மாறுகின்றன.

நடிகைகளின் அழகான பங்களிப்பு:

கதாநாயகிகள் மேனாக்ஷி தினேஷ் (பிரேஷிகா), பிரியான்ஷி யாதவ் (சோனல்), மற்றும் அன்ஷிமா அனில்குமார் (கனகவள்ளி) மூவருமே அழகாகவும் நேர்த்தியாகவும் நடித்துள்ளனர். படத்தின் ஒரு பெரிய குறைபாடு, கதை முழுவதும் பிரவீனின் பார்வையிலேயே சொல்லப்படுவதால், இந்த மூன்று பெண்களின் ஆசைகள், காதல்கள், உணர்வுகள் ஆகியவை அவர்களின் சொந்தக் குரலில் வெளிப்படவில்லை. ஆனாலும், திரைக்கதை அவர்களுக்குத் தெளிவான ஒரு பரிணாமத்தைக் கொடுத்திருப்பதால், அவர்கள் வெறும் காட்சிப் பொருட்களாக இல்லாமல், கதையின் ஒரு அங்கமாகத் திகழ்கிறார்கள். மேனாக்ஷி தினேஷ் க்யூட்டான நடிப்பாலும், பிரியான்ஷி யாதவ் துணிச்சலான நடிப்பாலும், அன்ஷிமா அனில்குமார் மரியாதையான நடிப்பாலும் ஈர்க்கிறார்கள்.

டெக்னிஷியன்கள் ஒர்க்

கேமராமேன்  எவிக்கி இளவட்ட படங்கள் என்பதற்காக கவர்ச்சியை அள்ளிக் கொட்டாமல் கவனமுடன் காட்சிகளை குடும்பத்துடன் பார்க்கும் படமாக பதிவு செய்திருப்பது வெரி குட் சொல்ல வைக்கிறது. சம்பளம் இல்லாமல் பணியாற்றியதாகச் சொல்லப்படும் ஜிவி பிரகாஷ் இசையால் பழக்கப்பட்ட கதை என்றாலும் அந்த உணர்வில் இருந்து பார்வையாளர்களை வெளியேற்றி படத்தை ரசிக்க வைப்பதில் முக்கிய பங்காற்றியுள்ளார். பாடல்கள் ஆட்டம் போட வைக்கிறது . அதே சமயம் பின்னணி இசை திரைக்கதையை தொய்வில் இருந்து மீட்டெடுத்து விடுகிறது. எடிட்டர் நாஷின் படத்தொகுப்பு மற்றும் ஆர்ட் டைரக்டர் ராமு தங்கராஜின் கலை இயக்கம் இரண்டும் படத்திற்கு பலம்

கவனிக்க வேண்டிய சில தடுமாற்றங்கள்:

படம் பல விஷயங்களில் சரியாக இருந்தாலும், சில இடங்களில் தடுமாறுகிறது. சில காட்சிகள் தேவையற்றவையாகவும், சமூக வலைதளங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்டவை போலவும் தோன்றுகின்றன. சில உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகள், ஆழமாகப் பதியாமல் சட்டென்று கடந்துவிடுகின்றன. மேலும், படம் 2014-15 காலகட்டத்தில் நடப்பதாகக் காட்டப்பட்டாலும், அந்தத் தசாப்தத்தின் உணர்வை முழுமையாகக் கொண்டுவரத் தவறியுள்ளது. திரைக்கதையில் சில இடங்களில் வசதிக்கேற்ப சில மாற்றங்களைச் செய்திருப்பதும் தெரிகிறது. ஜி.வி. பிரகாஷ் குமாரின் இசையும் பாடல்களும் நன்றாக இருந்தாலும், தேவையற்ற ஒரு பாடல் படத்திற்குக் கொஞ்சம் பாரத்தை ஏற்றியுள்ளது.

இறுதியாக…

‘யூத்’, துள்ளல் மிகுந்த, ஆனால் சற்று தடுமாற்றமான ஒரு பள்ளிப் பருவப் பயணம். இது பத்தாம் வகுப்பு முடித்து, பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை காதலிக்கும் ஒரு பையனின் கதை என்பதைத் தாண்டி, அதில் பல குடும்ப உணர்வுகளையும், நட்புச் சூழலையும் இயக்குநர் கென் அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார். இது சிவகார்த்திகேயனின் ‘டான்’ திரைப்படம் போன்ற ஒரு ‘மெசேஜ்’ படமாக உருவெடுக்க முயற்சிக்கிறது. சில தடுமாற்றங்கள் இருந்தாலும், நடிகர்களின் நடிப்பு மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான கடைசிக் காட்சிகள் ‘யூத்’ படத்தைக் காப்பாற்றுகின்றன. தியேட்டரை விட்டு வெளியே வரும்போது, நமக்கும் நமது பழைய பள்ளிப் பருவ நினைவுகள் ஒரு நிமிடம் ஞாபகத்திற்கு வரும் என்பது நிச்சயம். பழைய நினைவுகளை ரோஸ் நிறக் கண்ணாடி அணிந்து பார்ப்பது போல, நாமும் இந்த ‘யூத்’ படத்தின் சில குறைகளை மன்னித்து விடலாம். ஏனென்றால், நிஜ உலகம் இந்த ‘யூத்’ வயதினருக்கு இன்னும் பல சவால்களைக் காத்திருக்கிறது. அதுவரை, அவர்கள் இந்த மகிழ்ச்சியான பள்ளிப் பருவத்தை வெள்ளித் திரையில் கொண்டாடட்டும்!

மார்க்: 3 / 5