டிஜிட்டல் மாயை – பள்ளிக்குழந்தைகளின் கற்றல் திறனை பாதிக்கும் மடிக்கணினி!

பள்ளிகளில் அதிகப்படியான தொழில்நுட்பப் பயன்பாடு குறித்துப் பேசும்போது, அனைவரின் கவனமும் பொதுவாகக் கைபேசிகளின் மீதுதான் செல்கிறது. ஆனால், நரம்பியல் விஞ்ஞானி ஜாரெட் கூனி ஹோர்வாத் தனது புதிய புத்தகமான “The Digital Delusion: How Classroom Technology Harms Our Kids’ Learning—and How to Help Them Thrive Again” மூலம், உண்மையான குற்றவாளிகள் மாணவர்களின் மேஜையில் இருக்கும் மடிக்கணினிகளே என்று எச்சரிக்கை விடுக்கிறார்.

ஹோர்வாத், திரைகளின் மூலம் தகவல்களைப் பெறுவது எவ்வாறு மாணவர்களின் கற்றல் திறன்களைப் பாதிக்கிறது என்பதைத் தனது புத்தகத்தில் ஆழமாக விளக்கியுள்ளார்.

1. 📉 கற்றல் செயல்திறன் குறைவு (Falling Performance)

ஹோர்வாத்தின் கூற்றுப்படி, திரைகளைப் பயன்படுத்துவது கற்றல் செயல்திறனைக் கடுமையாகக் குறைக்கிறது:

• தகவல் நுகர்வு (Information Consumption): மாணவர்களின் மூளை, ஒரு திரையில் தகவல்களைப் ‘பயன்படுத்துவது’ (Consuming) மற்றும் ஒரு புத்தகத்தில் ஆழமாகப் ‘படிப்பது’ (Reading/Engaging) ஆகிய இரண்டையும் வித்தியாசமாகக் கையாளுகிறது. திரைகளில் வேகமாகத் தகவல்களைத் திரட்டுவது, ஆழமான புரிதலைத் தடுக்கும்.

• செயல்பாட்டு நினைவு பாதிப்பு (Working Memory): மடிக்கணினிகள் மற்றும் இணையதளங்கள் வழங்கும் வரம்பற்ற தகவல்கள், மாணவர்களின் செயல்பாட்டு நினைவகத்தை (Working Memory) அதிகச் சுமைக்கு உள்ளாக்குகின்றன. இதனால், புதிய தகவல்களைச் செயலாக்கும் மற்றும் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் திறன் குறைகிறது.

2. 🧩 கவனம் சிதைவு மற்றும் துண்டுபட்ட கற்றல் (Fractured Attention)

வகுப்பறையில் மடிக்கணினிகள் இருப்பதால், கவனம் என்பது ஒரே இடத்தில் நிலைக்காமல் சிதறடிக்கப்படுகிறது:

• பன்முகப் பணி (Multitasking) மாயை: மாணவர்கள் மடிக்கணினியில் குறிப்புகளை எடுக்கும்போது, ஒரே நேரத்தில் அறிவிப்புகளைப் பார்ப்பது, வேறு தளங்களுக்குச் செல்வது போன்ற பன்முகப் பணிகளில் ஈடுபட வாய்ப்பு அதிகம். ஹோர்வாத் இதை ‘கவனச் சிதைவு’ என்கிறார்.

• குறைந்த ஈடுபாடு: கவனம் சிதைவதால், வகுப்பறை விவாதங்கள் மற்றும் ஆசிரியரின் விளக்கங்களில் மாணவர்கள் முழுமையாக ஈடுபட முடிவதில்லை. இதனால், கற்றல் என்பது துண்டு துண்டான, ஆழமற்ற அனுபவமாக மாறுகிறது.

3. 🤔 கடுமையான சிந்தனையின் சிதைவு (Erosion of Rigorous Thought)

தொழில்நுட்பத்தின் அதிகப்படியான பயன்பாடு, மாணவர்களின் சிந்தனைத் திறனைப் படிப்படியாகச் சிதைக்கிறது.

• மேலோட்டமான சிந்தனை: இணையத்தில் தேடுவதும், திரைகளைப் பார்ப்பதும் வேகமான மற்றும் மேலோட்டமான சிந்தனையை (Shallow Thinking) ஊக்குவிக்கின்றன.

• ஆழமான பகுப்பாய்வின் இழப்பு: ஒரு புத்தகத்தைப் படித்து, அதன் நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்வது, சிக்கலான யோசனைகளை ஒன்றிணைப்பது போன்ற கடுமையான சிந்தனைத் திறன்கள் (Rigorous Thought), திரைகளின் விரைவான பயன்பாட்டால் மெல்ல மெல்லக் குறைந்து வருகின்றன. மடிக்கணினிகள், தகவல்களைப் பெறுவதை எளிதாக்குவதால், மாணவர்கள் மூளைக்கு அதிக வேலை கொடுத்து ஆழமாகச் சிந்திக்கும் பழக்கத்தை இழக்கிறார்கள்.

💡 தீர்வு: செழித்து வளர உதவுதல்

ஹோர்வாத்தின் நோக்கம் தொழில்நுட்பத்தைப் புறக்கணிப்பது அல்ல; மாறாக, அதை சரியான முறையில் பயன்படுத்துவதே.

• சமச்சீர் அணுகுமுறை: எப்போது தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும், எப்போது பாரம்பரிய முறைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதில் ஆசிரியர்கள் ஒரு சமச்சீர் அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

• மூளையை ஈடுபடுத்துதல்: கற்றல் என்பது ஒரு சிரமமான முயற்சி (Effortful Endeavor) என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, திரைகளுக்குப் பதிலாக, மாணவர்களின் மூளையைச் சவால் செய்யக்கூடிய முறைகளை வகுப்பறையில் ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

சுருக்கமாக, பள்ளிகளில் உள்ள மடிக்கணினிகள் ஒரு வசதியைத் தருவது போலத் தோன்றினாலும், அவை குழந்தைகளின் கற்றலின் தரம், கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்தும் திறன் மற்றும் ஆழமான சிந்தனை ஆகியவற்றுக்குத் தடையாக இருக்கலாம் என்று ஹோர்வாத் எச்சரிக்கிறார்