சரண்டர் – விமர்சனம்!

‘சரண்டர்’ திரைப்படம், காவல்துறைக்குள் நிலவும் அரசியல், தேர்தல் காலப் பரபரப்பு, மற்றும் காவல்துறைக்கும் குற்ற உலகத்திற்கும் இடையிலான சிக்கலான உறவுகளைப் புதிய கோணத்தில் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட முயற்சித்துள்ளது. இத்தகைய அபூர்வமான களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்காகப் பாராட்டுகள். ஆனால், திரைக்கதையில் இன்னும் அதிக கவனம் செலுத்தியிருந்தால், ஒரு சிறந்த அனுபவத்தைக் கொடுத்திருக்கலாம் என்ற உணர்வோடு படம் முடிவடைகிறது.

கதைக்களம்:

படத்தின் தலைப்பில் உள்ள ‘சரண்டர்’ என்பது ஒரு கைதியின் சரண்டர் அல்ல; அது ஒரு துப்பாக்கியின் சரண்டர். பிரபல நடிகராகவே வரும் மன்சூர் அலிகான், தேர்தல் நேரத்தில் தனது துப்பாக்கியை காவல் நிலையத்தில் ஒப்படைக்கிறார். அந்தத் துப்பாக்கி எதிர்பாராதவிதமாக காணாமல் போகிறது. இதைக் கண்டுபிடிக்கும் பொறுப்பு, எஸ்.ஐ.யான தர்ஷனிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது.

மறுபுறம், உள்ளூர் தாதாவான சுஜித், தேர்தல் செலவுக்காக ஒரு அரசியல்வாதியிடம் ஒப்படைக்க வேண்டிய 10 கோடி ரூபாய், ஒரு இன்ஸ்பெக்டரின் ஜீப்பில் இருக்கும் போது விபத்து காரணமாக மாயமாகிறது.

இன்னொரு முக்கியக் கதாபாத்திரமாக, நேர்மைக்கு இலக்கணமாக இருக்கும் ஏட்டு லால் வருகிறார். மன்சூர் அலிகானின் துப்பாக்கி காணாமல் போனதற்கு இவரே பொறுப்பாளர். தாதா சுஜித்தின் தம்பிக்கும் லாலுக்கும் இடையே உள்ள ஒரு பிரச்சனையால் லால் அவமானப்படுத்தப்படுகிறார். இதனால் தாதா மீது கோபம் கொள்ளும் தர்ஷன், அந்தக் கும்பலை அடக்க முடிந்ததா? காணாமல் போன மன்சூர் துப்பாக்கி என்ன ஆனது? தாதாவின் பணம் மீட்கப்பட்டதா? என்பதே படத்தின் கதை.

நடிப்பு மற்றும் கதாபாத்திரங்கள்:

தர்ஷன்: நாயகனாக தர்ஷன் அறிமுகக் காட்சிகளில் பெரிய தாக்கம் செலுத்தவில்லை. முதல் பாதியில் அவருக்கு வேலை அதிகம் இல்லை. ஆனால், இரண்டாம் பாதியில் அவரது கதாபாத்திரம் முக்கியத்துவம் பெறும்போது சிறப்பாகச் செயல்படுகிறார்.
லால்: “எனக்கு ஒரு மகன் இருந்தால் இந்த அவமானத்துக்குக் கேள்வி கேட்க மாட்டானா?” என்று அவர் கேட்கும் காட்சி நம்பகத்தன்மையுடன், உணர்வுபூர்வமாக இருக்கிறது. அவரது அனுபவம் வாய்ந்த நடிப்பு படத்திற்குப் பெரிய பலம்.
அரோல் டி.சங்கர்: இன்ஸ்பெக்டர் கதாபாத்திரத்திற்கு கச்சிதமாகப் பொருந்தி, கம்பீரமான நடிப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்.
மன்சூர் அலிகான்: தன்னுடைய சொந்தக் குணாதிசயங்களுடனே வரும் மன்சூர் அலிகான், “துப்பாக்கியுடன் தான் மணிப்பூர் செல்ல முடியும்” என்று கூறுவது ரசிக்க வைக்கிறது.
தாதா குழு: தாதா சுஜித் மற்றும் அவரது தம்பி உள்ளிட்ட அனைவரும் இயல்பாக நடித்திருப்பதால், கதையுடன் எளிதில் ஒன்ற முடிகிறது.

தொழில்நுட்ப அம்சங்கள்:

ஒளிப்பதிவு: மெய்யேந்திரனின் ஒளிப்பதிவு, கதையின் களத்திற்குப் பொருத்தமானதாகவும், யதார்த்தமானதாகவும் உள்ளது.
இசை: விகாஸ் பாடிஷாவின் இசை, படத்தின் உணர்வுகளைக் கடத்துவதில் ஓரளவு வெற்றி பெறுகிறது.

திரைக்கதை மற்றும் குறைகள்:

படத்தின் பலம் அதன் கிளைக்கதைகளில் இருக்கிறது. காவல்துறைக்குள் நடக்கும் அதிகார மோதல்கள், அரசியல்வாதிகள்-காவல்துறை-ரவுடிகள் இடையிலான தொடர்பு ஆகியவை மையக் கதைக்கு வலு சேர்க்கின்றன. ஆனால், திரைக்கதையில் சில தடுமாற்றங்கள் காணப்படுகின்றன.

காமெடிக்காக வரும் முனீஸ்காந்த்தின் கிளைக்கதை பெரிய அளவில் ஈர்க்காமல், எரிச்சலையே ஏற்படுத்துகிறது.
படத்தின் இடைவேளைக்குப் பிறகு, கதை சில இடங்களில் திசைமாறிச் செல்கிறது. தேவையில்லாத உணர்ச்சிக் காட்சிகளும், திடீரென வரும் சண்டை காட்சிகளும் படத்தின் ஓட்டத்திற்குத் தடையாக உள்ளன. இதனால் திரைக்கதை நீண்டு, சோர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
ஒரு நல்ல கருவைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாலும், அதை மெருகேற்றுவதில் இன்னும் மெனக்கெட்டிருக்கலாம்.

மொத்தத்தில்:

‘சரண்டர்’ ஒரு துணிச்சலான களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்த திரைப்படம். ஆனால், திரைக்கதையின் கோர்வையில் ஏற்பட்ட தொய்வுகள், படத்தை முழுமையாக ரசிக்க விடாமல் தடுக்கின்றன. இன்னும் அழுத்தமான திரைக்கதையுடன் வந்திருந்தால், ‘சரண்டர்’ ஒரு சிறந்த திரைப்படமாகியிருக்கும்.

மார்க்: 2.75/5