இறக்குமதியைக் குறைப்போம்… இந்தியாவை உயர்த்துவோம்: இயற்கை வளங்களின் தற்சார்பு கனவு!

உக்ரைன் – ரஷ்யா போராக இருந்தாலும் சரி, வளைகுடா நாடுகளின் பதற்றமாக இருந்தாலும் சரி, சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு போரினால் இந்தியா இன்று பெரும் பொருளாதார நெருக்கடியைச் சந்திக்கிறது. இதற்கு முதன்மையான காரணம், நமது நாட்டின் ‘மூலப்பொருள் பாதுகாப்பு’ (Raw Material Security) இன்னும் உலக நாடுகளின் கைகளிலேயே இருப்பதுதான். கச்சா எண்ணெயில் 90%, தாமிரத்தில் 95%, தங்கத்தில் 99.5% என அடுக்கடுக்கான இறக்குமதிப் பட்டியலை வைத்துக் கொண்டு ‘வளர்ந்த பாரதம்’ என்பது எட்டாக்கனியாகவே இருக்கும். ஆனால், உண்மையில் இந்தியா ஒரு ஏழை நாடா? அல்லது ஏழ்மையாக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருக்கிறதா?

மண்ணின் மைந்தர்களுக்கு மறுக்கப்படும் சுதந்திரம்

கடந்த 40 ஆண்டுகளாக கனிம மற்றும் எரிபொருள் துறையில் பயணிக்கும் அனுபவத்திலிருந்து பார்த்தால், இந்தியா போன்ற ஒரு புவியியல் அமைப்பு உலகிலேயே எங்குமே இல்லை என்பது புரியும். தாய் பூமி நமக்கு அள்ளிக் கொடுத்திருக்கிறது. ஆனால், அதைத் தோண்டி எடுப்பதிலும், பயன்படுத்துவதிலும் நமக்கிருக்கும் ‘தடைகள்’ மற்றும் ‘சிக்கலான விதிமுறைகள்’தான் நம்மை இன்னும் இறக்குமதி நாடாகவே வைத்திருக்கின்றது. தற்போதுள்ள அரசு ‘வருவாய்’ சார்ந்து சிந்திக்காமல் ‘உற்பத்தி’ சார்ந்து சிந்திப்பது ஒரு நேர்மறையான மாற்றம். ஆனால், அந்த வேகம் நிர்வாக மட்டத்தில் இன்னும் பிரதிபலிக்கவில்லை.

வேதாந்தா: ஒரு வெற்றிகரமான பரிசோதனை முயற்சி

பீகாரிலிருந்து வெறும் 19 வயதில் கனவுகளோடு கிளம்பி வந்த ஒரு இளைஞன், இன்று உலகமே வியக்கும் வேதாந்தா குழுமத்தை உருவாக்கியது ஒரு தொழில்முனைவோரின் தனிப்பட்ட வெற்றி மட்டுமல்ல; அது இந்தியாவின் திறமைக்கான சாட்சி.

• இந்துஸ்தான் ஜிங்க் & பால்கோ: பொதுத்துறை பங்குகளை விற்பனை செய்யும் திட்டம் அரைகுறையாக நின்றாலும், அந்த நிறுவனங்களின் உற்பத்தியை 10 முதல் 20 மடங்கு வரை உயர்த்திக் காட்டியது வேதாந்தாவின் மேலாண்மைத் திறன்.

• பொருளாதாரப் பங்களிப்பு: கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் மட்டும் ₹4.5 லட்சம் கோடியை அரசு கருவூலத்திற்கு ஒரு நிறுவனம் வழங்குகிறது என்றால், அது சாதாரண விஷயமல்ல.

• தொழில் சூழல்: வெறும் உற்பத்தி மட்டுமல்லாமல், அதன் மூலம் 1,000-க்கும் மேற்பட்ட சிறு நிறுவனங்கள் உருவாகி ஒரு புதிய பொருளாதாரச் சங்கிலியையே உருவாக்கியுள்ளன.

ஏன் நமது முறைகள் பின்னடைவைச் சந்திக்கின்றன?

ஆஸ்திரேலியாவின் பொருளாதாரத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ‘ரியோ டின்டோ’ போலவோ அல்லது பிரேசிலின் ‘வேல்’ (Vale) நிறுவனம் போலவோ இந்தியாவில் ஏன் பல வேதாந்தாக்கள் உருவாகவில்லை? இதற்குப் பின்னால் ஒரு நீண்டகால ‘நோட்டீஸ் கலாச்சாரம்’ மற்றும் சட்டச் சிக்கல்கள் உள்ளன.

மத்தியப் பிரதேசத்தில் வைரச் சுரங்கத்தில் முதலீடு செய்த ரியோ டின்டோ நிறுவனம், இந்தியாவின் சிக்கலான நடைமுறைகளால் வெளியேறியது ஒரு கசப்பான உதாரணம். இத்தகைய ‘குறுகிய பார்வை’ (Tunnel Vision) கொண்ட அணுகுமுறை இந்தியாவைத் தொடர்ந்து பிற நாடுகளைச் சார்ந்தே இருக்கச் செய்கிறது. ஒரு தொழில்முனைவோருக்குத் தேவைப்படுவது அரசின் ‘மரியாதை’ மற்றும் ‘நம்பிக்கை’. நீண்ட ஒப்புதல் நடைமுறைகளை விட ‘சுய சான்றளிப்பு’ (Self-certification) முறையைக் கொண்டு வருவதுதான் இந்தத் துறைக்கான உண்மையான சுதந்திரம்.

தற்சார்பு இந்தியா: கனவும் யதார்த்தமும்

ஒரு நாளைக்கு 1 மில்லியன் பேரல் எண்ணெய் உற்பத்தி மற்றும் 100 மில்லியன் டன் இரும்புத்தாது உற்பத்தி என்பது வெறும் எண்கள் அல்ல; அவை இந்தியாவின் இறக்குமதி சுமையைக் குறைக்கும் கேடயங்கள். பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் துறை என்ற பாகுபாட்டைக் கடந்து, நாட்டின் வளங்களை யாருடைய திறமையால் அதிகமாகப் பெருக்க முடியும் என்ற கண்ணோட்டமே இன்றைய தேவை.

தனது குடும்பத்தின் மிகப்பெரிய துயரத்தின் போது பிரதமர் மோடி அவர்கள் வழங்கிய ஊக்கமளிக்கும் சொற்களும், தனது தாத்தா – பாட்டி வழங்கிய ‘மக்களுக்கு சேவை செய்’ என்ற தத்துவமுமே ஒரு தொழிலதிபரைக் கடந்து அனில் அகர்வாலை ஒரு தேசப்பற்றுள்ள மனிதராக முன்னிறுத்துகிறது. செல்வம் இருந்தால் சமூகத்திற்கு வழங்கு, இல்லையென்றால் உழைப்பால் உதவி செய் என்ற அந்த தத்துவமே இந்தியாவின் எதிர்காலத்தை மாற்றும்.

வேலைவாய்ப்புத் திண்டாட்டம் ஒழியவும், பெண்கள் அதிகாரம் பெறவும் இந்தத் தொழில் துறைதான் முதுகெலும்பாக அமையும். பிரதமர் கண்ட கனவான ‘வளர்ந்த பாரதம்’ உருவாக வேண்டும் எனில், அது நமது மண்ணுக்குள் இருக்கும் வளங்களை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

அனில் அகர்வால்