காலத்தின் கால்தடங்களைச் சுமந்து நிற்கும் உலக பாரம்பரிய தினம்!

“வரலாறு என்பது வெறும் காகிதங்களில் எழுதப்பட்ட வரிகள் அல்ல; அவை நமது முன்னோர் விட்டுச் சென்ற கற்களிலும், செப்பேடுகளிலும் உறைந்து கிடக்கும் உயிர்ச்சாட்சிகள். ஒரு தேசத்தின் ஆன்மாவைத் தேடுபவன் அதன் நூலகங்களுக்குச் செல்வதை விட, அதன் சிதிலமடைந்த கோட்டைகளுக்கும், பாசி படர்ந்த கல்வெட்டுகளுக்கும் சென்றால் போதும்; அங்குள்ள ஒவ்வொரு கல்லும் ஒரு பேரரசின் எழுச்சியையும், வீழ்ச்சியையும், அந்த மக்களின் வாழ்வியலையும் மௌனமாகப் பேசும்.” நவீன தொழில்நுட்ப உலகிற்கு நாம் நகர்ந்தாலும், நமது வேர்களைத் தேடி ஓடும்போது தஞ்சம் புகுவது இந்த பாரம்பரியத் தலங்களில்தான். சீனப் பெருஞ்சுவர் முதல் தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில் வரை, இவை வெறும் சுற்றுலாத் தலங்கள் அல்ல; மனித இனத்தின் புத்திசாலித்தனத்திற்கும், விடாமுயற்சிக்கும் சான்றாக நிற்கும் காலப் பெட்டகங்கள். இந்த மகத்தான செல்வங்களைப் போற்றுவதற்கும், சிதையாமல் பாதுகாப்பதற்கு உலகிற்கு விடுக்கப்படும் எச்சரிக்கை மணிதான் இந்த ஏப்ரல் 18 –உலக பாரம்பரிய தினம். 

தமிழகத்தின் மாண்பு: 60,000 கல்வெட்டுகளின் தேசம்!

உலக அளவில் பாரம்பரியச் சின்னங்கள் பற்றிப் பேசும்போது இந்தியாவிற்குத் தனி இடம் உண்டு. ஆனால், இந்தியாவிலேயே தமிழகத்தின் பங்கு அளப்பரியது. இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் கணக்குப்படி, இந்தியாவில் கண்டெடுக்கப்பட்ட சுமார் ஒரு லட்சம் கல்வெட்டுகளில், 60 சதவிகிதத்திற்கும் மேல் (ஏறத்தாழ 60,000) தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் என்பது தமிழரின் ஆதி நாகரிகத்திற்குச் சான்று.

தஞ்சை, கங்கை கொண்ட சோழபுரம், தாராசுரம் என ‘அழியாத சோழர் காலக் கோயில்கள்’ இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருப்பது உலக அதிசயம். கீழடி முதல் ஆதிச்சநல்லூர் வரை இன்று நிகழும் அகழாய்வுகள், நாம் யாரென்பதை உலகுக்கு உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றன.

அதிர்ச்சியூட்டும் நிதர்சனம்: சிதைக்கப்படும் அடையாளங்கள்

கட்டுரை ஒருபுறம் பெருமை பேசினாலும், மறுபுறம் கசப்பான உண்மைகளை நாம் பதிவு செய்தாக வேண்டும்.

• மறையும் ஈமச்சின்னங்கள்: ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட நம் முன்னோர்களின் ஈமக்காடுகளும், நடுகற்களும் இன்று ரியல் எஸ்டேட் மாஃபியாக்களால் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளாக மாற்றப்படுவது வேதனையானது.

• குவாரிகளாகும் குன்றுகள்: தென்மாவட்டங்களில் சமண முனிவர்கள் தவம் செய்த படுக்கைகளும், வரலாற்றுச் சின்னங்களும் இன்று கல் குவாரிகளால் தடம் தெரியாமல் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன.

• மக்களின் அலட்சியம்: ஒரு வரலாற்றுச் சின்னத்தின் சுவரில் பெயர்களைச் செதுக்குவது என்பது, நம் தாயின் முகத்தில் நாமே கரியைப் பூசுவதற்குச் சமம் என்பதை மக்கள் உணர வேண்டும்.

உலகப் பார்வையில் அரிய தகவல்கள்:

1. ரோமானியக் கொலோசியம்: 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே 50,000 பேர் அமரும் வகையில் கட்டப்பட்ட உலகின் மிகப் பெரிய விளையாட்டு அரங்கம்.

2. பெட்ரா (ஜோர்டான்): வெறும் பாறைகளைச் செதுக்கி ஒரு நகரத்தையே உருவாக்கிய மனிதனின் படைப்பாற்றல்.

3. கிசா பிரமிடுகள்: எகிப்தியர்களின் பொறியியல் திறனுக்கு ஈடாக இன்றும் ஒரு கட்டடத்தை எழுப்புவது கடினம் என்றே சொல்லலாம்.

எடிட்டோரியல் பார்வை:

இந்த ஏப்ரல் 18 அன்று வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸ் வைப்பதோடு நம் கடமை முடிந்துவிடுவதில்லை. நம் மண்ணின் வரலாற்றை ஆவணப்படுத்துவதும், அதை அடுத்த தலைமுறைக்குச் சிதையாமல் கடத்துவதும் ஒவ்வொரு குடிமகனின் தார்மீகப் பொறுப்பு. அரசுத் துறைகள் மட்டும் இதைப் பாதுகாத்துவிட முடியாது; ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் ‘இது என் சொத்து’ என்று உணரும்போதுதான் பாரம்பரியம் நிலைக்கும்.

“நிமிர்ந்து நில்… உன் வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்!”

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்