வாசிப்பே அறிவு: நரம்பியல் உண்மை!

நவீன உலகில் மனதை ஒருமுகப்படுத்தவும், மூளையின் செயல்திறனை அதிகரிக்கவும் தியானம், உடற்பயிற்சி, முறையான ஊட்டச்சத்து முதல் ‘பயோஹேக்கிங்’ (Biohacking) மற்றும் நரம்பியல் தூண்டுதல் (Neurostimulation) வரை மனிதன் விதவிதமான வழிகளைத் தேடி அலைகிறான். ஸ்மார்ட்போன்கள், ஜெனரேட்டிவ் AI மற்றும் நொடிப் பொழுது டிஜிட்டல் ரீல்களின் ஆதிக்கத்தால் கடந்த பத்தாண்டுகளில் மனிதன் எழுத்துக்களைப் படிக்கும் விதமே முற்றிலும் மாறிவிட்டது.

ஆனால், நம் கண்முன்னே இருக்கும், நாம் பெரிதும் மதிக்காத ஒரு எளிய பழக்கம்தான் மூளையின் செயல்திறனை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் மாபெரும் ஆயுதம் என்று நரம்பியல் அறிவியல் கூறுகிறது. அதுதான் “வாசிப்பு” (Reading).

மேக்ஸ் பிளாங்க் இன்ஸ்டிடியூட் நரம்பியல் ஆய்வாளர் ஃபால்க் ஹூட்டிக் (Falk Huettig) எழுதியுள்ள புதிய புத்தகம், வாசிப்பு என்பது வெறும் தகவல்களைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஒரு நடுநிலையான வழிமுறை அல்ல; அது மனித மூளையின் நினைவாற்றல், கவனம், நிர்வாகப் பகுத்தறிவு மற்றும் காட்சிப் புலனுணர்வு ஆகியவற்றின் இயற்பியல் கட்டமைப்பையே (Physical Architecture) வேரோடு மாற்றியமைக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த நரம்பியல் வினையூக்கி என்பதைப் பல ஆண்டுகால அறிவியல் ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்துள்ளது.

முகங்களை அடையாளம் காண்பதில் மூளையின் ‘மறுசுழற்சி’ ரகசியம்

நரம்பியல் அறிவியலில் நீண்ட காலமாக ஒரு கோட்பாடு இருந்தது. மனித பரிணாம வளர்ச்சியில் ‘எழுத்து’ மற்றும் ‘வாசிப்பு’ என்பது மிகத் தாமதமாகத் தோன்றிய ஒரு கலாச்சாரக் கண்டுபிடிப்பு என்பதால், மனித மூளையில் வாசிப்பதற்கென்று தனியாக ஒரு நரம்பியல் வலைப்பின்னல் (Reading Network) உருவாகவில்லை. எனவே, ஒரு மனிதன் படிக்கக் கற்கும்போது, மூளையில் ஏற்கனவே இருக்கும் பழைய காட்சிப் புலனுணர்வுப் பகுதிகளை (Visual Systems) – குறிப்பாக மனித முகங்களை அடையாளம் காணும் பகுதியைக் கடன் வாங்கி அல்லது ஆக்கிரமித்துத்தான் வாசிப்புத் திறன் வளர்கிறது என்று விஞ்ஞானிகள் நம்பினர். இதற்கு “கார்டிகல் படையெடுப்பு” (Cortical Invasion) என்று பெயர். இதன் விளைவாக, படிக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கு முகங்களை நினைவில் வைக்கும் திறன் சற்றே குறையலாம் என்றும் கருதப்பட்டது.

ஆனால், டாக்டர் ஃபால்க் ஹூட்டிக் இந்தியாவில் எழுத்தறிவு உள்ள மற்றும் எழுத்தறிவு இல்லாத (படிக்கத் தெரியாத) ஒரே பின்னணியைக் கொண்ட பெரியவர்களிடம் நடத்திய களப்பரப்பு நரம்பியல் ஆய்வு இந்த பழைய கோட்பாட்டை முற்றிலும் உடைத்தெறிந்துள்ளது.

வாசிப்பைக் கற்கும்போது மூளை மற்ற பகுதிகளை அழிப்பதில்லை; மாறாக, அது ஒட்டுமொத்தக் காட்சிப் புலனுணர்வு அமைப்பையுமே ஒரு தீவிர உடற்பயிற்சிக் கூடத்தைப் போலச் செப்பனிடுகிறது (Functional Fine-Tuning). எழுத்துக்களின் நுணுக்கங்களைக் கவனிக்க மூளை பழகும்போது, அதன் பார்வைத் திறன் கூர்மையடைகிறது. இதன் காரணமாக, எழுத்தறிவு இல்லாதவர்களை விட, நன்றாகப் படிக்கத் தெரிந்தவர்கள் மனித முகங்களையும், பிற பொருட்களையும் மிகத் துல்லியமாக அடையாளம் காண்பதில் சிறந்து விளங்குகிறார்கள் என்பது இந்த நரம்பியல் ஆய்வில் உறுதியாகியுள்ளது.

வாசிப்பு என்பது ‘சுவிட்ச்’ அல்ல, அது ஒரு தொடர் பயணம்

வாசிப்புத் திறன் என்பது எழுத்துக்களைக் கூட்டிப் படிக்கத் தெரிந்தவுடன் முடிந்துவிடும் ஒரு ‘ஆன்-ஆஃப் சுவிட்ச்’ அல்ல. அது வாழ்நாள் முழுவதும் விரிவடையும் ஒரு தொடர் கோடாகும்.

தொடர்ந்து ஆழமான, சிக்கலான இலக்கியங்களையும் நூல்களையும் வாசிக்கும்போது, மூளையின் கீழ்மட்ட மற்றும் மேல்மட்ட அறிவாற்றல் செயல்பாடுகள் (Higher-level Cognitive Functions) தொடர்ந்து தானியங்கி நிலைக்கு மேம்படுத்தப்படுகின்றன. இதன் மூலம், படிக்கத் தெரிந்த ஒரு மனிதன் இந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் நரம்பியல் கண்ணோட்டமே (Neural Lens) படிக்காத ஒரு மனிதனிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபடுகிறது.

இருப்பினும், சர்வதேச அளவிலான (PISA) வாசிப்புத் திறன் தேர்வுகளில் மிகக் குறைந்த சதவீதத்தினரே இந்த உன்னதமான ‘விமர்சன ரீதியான வாசிப்பு’ (Critical Reading) நிலையை எட்டுகின்றனர். நாம் எதைப் படிக்கிறோம் என்பதும் இதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. தத்துவார்த்த, அறிவியல் மற்றும் சிக்கலான வாக்கிய அமைப்பைக் கொண்ட நூல்களைத் தொடர்ந்து வாசிப்பதன் மூலமே இந்த நரம்பியல் கட்டமைப்பை முழுமையாகப் பெற முடியும்.

காகிதப் புத்தகம் vs டிஜிட்டல் திரைகள்: நரம்பியல் தடுமாற்றம் ஏன்?

டிஜிட்டல் திரைகளில் (Screens) படிப்பதை விட, காகிதத்தில் அச்சிடப்பட்ட புத்தகங்களைப் படிக்கும்போது மனித மூளை தகவல்களை மிகச் சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்கிறது (Reading Comprehension) என்று பல மெட்டா-பகுப்பாய்வுகள் கூறுகின்றன. இதற்குச் திரைகளின் குறைபாடு காரணமல்ல; மனிதனின் உளவியல் சுய-கட்டுப்பாடு (Psychological Self-regulation) தான் காரணம்.

மனித மூளை பழக்கத்தின் அடிப்படையில் இயங்குகிறது. சமூக ஊடகங்களை வேகமாக ‘ஸ்க்ரோல்’ செய்வதற்கும், மேலோட்டமாகப் பார்ப்பதற்கும் நாம் டிஜிட்டல் திரைகளைப் பயன்படுத்திப் பழகிவிட்டோம். இதனால், திரையில் ஒரு தீவிரமான கட்டுரையைப் படிக்கும்போதும் நம் மூளை அறியாமலேயே தனது கவனத்தைக் குறைத்துக் கொள்கிறது; ஆழமாகப்Processing செய்வதில்லை.

ஆனால், காகித வடிவில் அச்சிடப்பட்ட நூல்களைக் கையில் எடுக்கும்போது, மூளை அதை ஒரு ‘தீவிரமான காரியம்’ (Serious Task) என்று உணர்கிறது. இதனால், தானாகவே அதிக அறிவாற்றல் உழைப்பை (Cognitive Effort) முதலீடு செய்து, கவனச்சிதறல் இல்லாமல் உள்வாங்குகிறது.

அதேபோல், ‘ஆடியோபுக்ஸ்’ (Audiobooks) கேட்பது அன்றாடப் பேச்சில் இல்லாத அரிய சொற்களையும், சிக்கலான கதை அமைப்புகளையும் மூளைக்கு அறிமுகப்படுத்தினாலும், வாசிப்பினால் கிடைக்கக்கூடிய முழுமையான நரம்பியல் பலன்களை (Full Spectrum of Benefits) எழுத்துக்களைக் கண்களால் பார்த்து, மூளையால் செயலாக்கம் செய்யும் நேரடி வாசிப்பால் மட்டுமே தர முடியும்.

சுருக்குவதால் ஏற்படும் ஆபத்து: பெற்றோருக்கும் கல்வியாளர்களுக்கும் ஓர் எச்சரிக்கை

இன்றைய இளைஞர்களின் கவனக் குறைவு மற்றும் சுருங்கி வரும் சொல்லகராதியை (Vocabulary) ஈடுசெய்வதற்காக, பாடப்புத்தகங்களையும் கட்டுரைகளையும் எளிமைப்படுத்துவது, அரிய சொற்களை நீக்குவது, AI கருவிகளைக் கொண்டு வாக்கியங்களைச் சுருக்குவது போன்ற போக்குகள் நவீனக் கல்வியில் அதிகரித்துள்ளன.

டாக்டர் ஹூட்டிக் இந்த மென்போக்கை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறார். இது முற்றிலும் எதிர்மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் எச்சரிக்கிறார்.

சாதாரண அன்றாடப் பேச்சுவழக்கில் ஒருபோதும் பயன்படுத்தப்படாத அரிய சொற்களும், நீண்ட சிக்கலான இலக்கண அமைப்புகளும் எழுத்து வடிவிலான புத்தகங்களில் மட்டுமே உள்ளன. இவற்றை நாம் செயற்கையாகச் சுருக்கும்போது, வளரும் குழந்தைகளின் மூளை சவால்களை எதிர்கொள்ளாமல் சோம்பேறியாக மாறுகிறது. இது அவர்களின் நரம்பியல் வளர்ச்சியையே (Neural Development) முடக்கிவிடும். எனவே, குழந்தைகளிடம் தரமான இலக்கியங்களையும், சவாலான மொழியமைப்பைக் கொண்ட புத்தகங்களையும் கொண்டு சேர்ப்பதே அவர்களின் புத்திசாலித்தனத்தை வளர்க்கும் ஒரே வழி.

எழுத்துக்களும் வாசிப்பும் மனிதன் பயன்படுத்தும் வெறும் நடுநிலையான கருவிகள் அல்ல; அவை நம் மனதைக் கைப்பற்றி, நம் மூளையின் உயிரணுக்களைப் பேராற்றல் மிக்கதாக மாற்றி அமைக்கும் உன்னத நரம்பியல் சிற்பிகள்!

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்