இந்தியாவின் நீரிழிவு நோய் அபாயம்:ஒரு தனிநபர் பிரச்சனையல்ல, ‘கொள்கை தோல்வி’!

இந்தியாவில் நீரிழிவு நோயின் பாதிப்பு சமீபத்திய ஆண்டுகளில் மிகத் தீவிரமடைந்துள்ள நிலையில், தற்போது சுமார் 10.1 கோடி மக்கள் நீரிழிவு நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாக இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கவுன்சில் (ICMR-INDIAB) தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன. இது தவிர, சுமார் 13.6 கோடி மக்கள் ‘ப்ரீ-டயாபிடீஸ்’ (Prediabetes) எனப்படும் நீரிழிவு நோய்க்கு முந்தைய நிலையில் உள்ளனர், இவர்கள் முறையான வாழ்க்கை முறை மாற்றங்களை மேற்கொள்ளாவிட்டால் அடுத்த சில ஆண்டுகளில் முழுமையான நீரிழிவு நோயாளிகளாக மாறும் அபாயம் உள்ளது. குறிப்பாக, தமிழ்நாட்டில் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் நீரிழிவு நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை 104% அதிகரித்து, சுமார் 1.2 கோடி பேர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பது அதிர்ச்சியளிக்கும் தகவலாகும். உலகிலேயே சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக அதிக நீரிழிவு நோயாளிகளைக் கொண்ட நாடாக இந்தியா இருப்பதோடு, இங்குள்ளவர்களில் 4-ல் ஒருவருக்கு கல்லீரல் பாதிப்பு (Liver Fibrosis) போன்ற கூடுதல் சிக்கல்கள் ஏற்படுவதாகவும் ஆய்வுகள் எச்சரிக்கின்றன. ஆரோக்கியமற்ற உணவுப் பழக்கம், போதிய உடற்பயிற்சியின்மை மற்றும் மன அழுத்தம் ஆகியவையே இந்த அபாயகரமான வளர்ச்சிக்கு முக்கியக் காரணங்களாகக் கருதப்படும் சூழலில் இதை ஒரு தனிநபர் வாழ்க்கைமுறை மாற்றமாக மட்டும் பார்க்காமல், அரசின் பொருளாதார மற்றும் உணவுக் கொள்கைகளின் தோல்வியாகக் கருதுவதற்குப் பின்வரும் முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன.

1. மலிவான கார்போஹைட்ரேட் மற்றும் பசுமைப் புரட்சியின் தாக்கம்

பசிப்பிணியைப் போக்க எடுக்கப்பட்ட பசுமைப் புரட்சி நடவடிக்கைகள் அரிசி மற்றும் கோதுமை உற்பத்தியில் மட்டுமே அதிக கவனம் செலுத்தின.

• விளைவு: ரேஷன் பொருட்கள் முதல் சந்தை வரை மலிவான விலையில் சுத்திகரிக்கப்பட்ட மாவுச்சத்து (Refined Carbs) மட்டுமே தாராளமாகக் கிடைக்கிறது.

• கொள்கை தவறு: புரதச்சத்து நிறைந்த சிறுதானியங்கள், பருப்பு வகைகள் மற்றும் காய்கறிகளின் உற்பத்திக்கு இணையாக மானியங்களோ அல்லது முக்கியத்துவமோ வழங்கப்படவில்லை. இதனால் ஏழை மற்றும் நடுத்தர மக்களின் தட்டில் மாவுச்சத்து மட்டுமே ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது.

2. தேக்கமடைந்த ஊதியமும் ‘புரதச் சத்து’ விலை உயர்வும்

உழைக்கும் மக்களின் ஊதியம் பெரிய அளவில் உயரவில்லை, ஆனால் சத்தான உணவுகளின் விலை விண்ணைத் தொடுகிறது.

• விலைவாசி: பால், முட்டை, பருப்பு மற்றும் காய்கறிகளின் விலை உயர்வால், மக்கள் தங்களின் பசியைத் தீர்க்க மலிவான ‘ஜங்க் புட்’ (Junk Food) மற்றும் கார்போஹைட்ரேட் உணவுகளை நாடுகின்றனர்.

• மறைமுகப் பசி: வயிறு நிறைந்தாலும், உடலுக்குத் தேவையான சத்துக்கள் கிடைக்காத நிலை (Hidden Hunger) நீரிழிவு நோய்க்குப் பாதையாக அமைகிறது.

3. தரமற்ற உணவுகள் மற்றும் போதிய கட்டுப்பாடற்ற சந்தை

இந்தியச் சந்தையில் விற்கப்படும் பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளில் சர்க்கரை மற்றும் உப்பின் அளவு மிக அதிகமாக உள்ளது.

• ஒழுங்குமுறை குறைபாடு: உணவுப் பொட்டலங்களின் முன்புறம் எச்சரிக்கைக் குறியீடுகளை (Front-of-package labeling) இடுவதில் அரசு இன்னும் கடுமையான விதிகளைக் கொண்டு வரவில்லை.

• விளம்பரங்களின் தாக்கம்: சத்து குறைந்த தின்பண்டங்கள் குழந்தைகளின் ‘சக்தி தரும் உணவாக’ சித்தரிக்கப்படுவதைத் தடுக்கத் தவறியது ஒரு முக்கியக் கொள்கை சறுக்கல்.

4. நகரமயமாக்கலும் அடிப்படை வசதிகளும்

நகரத் திட்டமிடலில் உடல் உழைப்பிற்கான இடங்கள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன.

• நடைபாதைகள் இல்லாமை: இந்திய நகரங்களில் பாதுகாப்பான நடைபாதைகளோ அல்லது உடற்பயிற்சி செய்யப் பொதுப் பூங்காக்களோ போதிய அளவில் இல்லை.

• கட்டாய அமர்ந்த நிலை: வேலைப் பளுவும், போக்குவரத்து நெரிசலும் மக்களைச் செயலற்ற (Sedentary) ஒரு வாழ்நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளன. இதற்குப் போதுமான மாற்றுத் திட்டங்களை அரசு உருவாக்கவில்லை.

ஆக இந்தியாவின் நீரிழிவு நோயைத் தடுக்க வேண்டுமானால், அது மருத்துவமனைகளில் மட்டும் நடக்க வேண்டிய மாற்றமல்ல. மாறாக, விவசாய மானியங்களை மாற்றி அமைத்தல், சத்தான உணவுகளின் விலையைக் குறைத்தல் மற்றும் நகரங்களை நடைப்பயிற்சிக்கு ஏற்றவாறு மாற்றுதல் போன்ற அடிப்படை கொள்கை மாற்றங்களின் மூலமே இது சாத்தியமாகும்.

முக்கியக் குறிப்பு:

வெறும் விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்கள் மட்டும் போதாது; ஒரு சாமானிய மனிதனால் சத்தான உணவை மலிவாக வாங்க முடிகிறதா என்பதே அரசின் உண்மையான வெற்றியாக இருக்கும்.