418 – விமர்சனம்!

அமானுஷ்யம் மற்றும் பேய்கள் பற்றிய கருத்துகள் அறிவியலின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டவையாக இருந்தாலும், திரைப்படங்கள் தங்களின் ஆழமான திரைக்கதை, ஒளியமைப்பு, அதிர்ச்சியூட்டும் பின்னணி இசை மற்றும் நவீன தொழில்நுட்பக் காட்சிப் படிமங்கள் வழியாக அந்த மாய உலகத்தைப் பார்வையாளர்களின் மனக்கண் முன் தத்ரூபமாக நிஜமாக்கிக் காட்டுகின்றன. மனித மூளையின் ஆழத்தில் உறைந்திருக்கும் அறியப்படாதவற்றின் மீதான அச்சத்தையும், ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும்போது உடலில் சுரக்கும் அட்ரினலின் ஹார்மோனின் கிளர்ச்சியையும் மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் திரைப்படங்கள், நம்பிக்கையின்மையை தற்காலிகமாகத் தள்ளி வைக்கும் உளவியல் நுட்பத்தின் மூலம் பார்வையாளர்களைக் கதையோடு ஒன்றச் செய்கின்றன. இதனால், நிஜ வாழ்க்கையில் பகுத்தறிவோடு சிந்திக்கும் மனிதன் கூட, திரையரங்கின் இருள் சூழலில் திரையில் காட்டப்படும் அமானுஷ்ய நிகழ்வுகளைத் தன் உணர்வுகளால் உண்மையென நம்பி அதிர்ச்சியையும் பயத்தையும் நேரடியாக அனுபவிக்கிறான் என்ற உண்மையை உணர்ந்து உருவாக்கப்பட்ட சினிமாவே 418. இருப்பினும், முழுக்க முழுக்க மூடநம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் இக்கதை, அறியாமையும் மூடநம்பிக்கையும் நிறைந்த சமூகத்தில் சிலரிடம் தவறான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் வாய்ப்பினையும் கொண்டுள்ளது.

கதையும் களமும்

பழங்கால மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர் விடுதியில் நடக்கும் ஒரு திகிலூட்டும் கதை இது. ஒதுக்குப்புறமான இடத்தில் அமைந்துள்ள அந்த விடுதியில் பல இடங்களில் இருந்தும் வந்து மாணவர்கள் தங்கிப் படிக்கிறார்கள். அங்கிருக்கும் எல்லா அறைகளிலும் மாணவர்கள் தங்கி இருக்க, 418 ஆம் அறை மட்டும் பூட்டிக் கிடக்கிறது. அதனுள் என்ன இருக்கிறது என்பது யாருக்கும் தெரியாது; அதைத் திறக்கவும் யாருக்கும் அனுமதியில்லை. அந்த அறைக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் சில மாணவர்களுக்கு ஏற்படுகிறது; அந்த நினைப்பின் விளைவுகளே பயங்கரமான சம்பவங்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன.

அந்த அமானுஷ்ய சம்பவங்கள் குறித்து மனோதத்துவ மருத்துவர் ரமேஷ் இந்திராவிடம் மாணவர்கள் உரையாடும்போது, அந்தக் கட்டடம் அதற்கு முன்பு மனநோயாளிகளின் புகலிடமாக இருந்தது தெரியவருகிறது. குறிப்பிட்ட அந்த அறையில் தங்கி இருந்த மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட சைத்ரா ஆச்சார் என்ற நோயாளி ஒரு பெண்ணைக் கொலை செய்ததாகவும், அதன் பின் ஒரு மாணவியும் இறந்துபோனதாகவும் தெரியவருகிறது. அந்தச் சம்பவத்தின்படி ஆறு பேரைக் கொலை செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தத்தில் இருக்கும் சைத்ரா ஆச்சார், அதுவரை ஐந்து பேரைக் கொன்றிருப்பதாகவும், ஆறாவது மரணம் நிகழ்ந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே அந்த அறை சாத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் வெளிப்படும் உண்மைகள் கதையை விறுவிறுப்பாக நகர்த்துகின்றன. மாணவர்கள் அந்தக் கதவைத் திறந்தார்களா, அதன் விளைவு என்ன என்பதுதான் 418 படத்தின் கதை.

நடிப்பும் பாத்திரங்களும்

கல்லூரி மாணவர்களாக நடித்திருக்கும் சரண் லக்கராஜு, சூர்யராஜ் வீரபத்தினி, ஸ்ரீ வைஷ்ணவ், சஷாங் பாட்டில் மற்றும் கொரோனா தொற்றிலிருந்து மீண்டு தோழியாக வலம் வரும் ப்ரீத்தி பகடலா ஆகியோர் தங்கள் பங்கை குறையின்றிச் செய்துள்ளனர்.

அமானுஷ்யத்தின் பிடியில் சிக்கி உயிர் தப்பிக்கும் சூர்யராஜ் வீரபத்தினி, பயத்தையும் பதட்டத்தையும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தி பார்வையாளர்களையும் பதட்டப்பட வைக்கிறார். கல்லூரி வளாகத்திற்குள் ஒவ்வொரு நொடியும் ஆபத்து என்பதை உணர்ந்தாலும், அதைப் பற்றி மேலும் அறியும் ஆர்வம் மற்றும் வெளிப்படுத்தும் பயம் ஆகிய உணர்வுகளை கச்சிதமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

சரண் லக்கராஜு மற்றும் ப்ரீத்தி பகடலா ஜோடியின் இளமைத் துள்ளல், பயத்தில் இருக்கும் பார்வையாளர்களுக்குச் சற்று ஆசுவாசத்தைத் தருகிறது. அவர்களின் ஆபத்தான பயணமும், சக மாணவர்களான சஷாங் பாட்டில் மற்றும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ் ஆகியோரது உயிர் தப்பிக்கும் போராட்டங்களும் பார்வையாளர்களுக்கான விறுவிறுப்பைத் தருகின்றன.

கதையின் மையப்புள்ளியாக தேவிகா கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருப்பவர் பார்வையாளர்களை மிரள வைக்கிறார். தெருக்கூத்து கலைஞர் போல் புடவை கட்டிக்கொண்டு, சலங்கையோடும் மணிச்சத்தத்தோடும் அவர் நடந்துவரும் காட்சிகள் பார்வையாளர்கள் மனதில் பீதியை ஏற்படுத்துகின்றன. அவர் பாடும் தாலாட்டுப் பாடல் வரவிருக்கும் ஆபத்தை உணர்த்தி அச்சத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.

தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களின் பங்களிப்பு

ஒளிப்பதிவாளர் தினேஷ் திவாகரன், இருளையும் வெளிச்சத்தையும் கையாண்ட விதம் படத்தின் திகில் சூழலை மிகச்சிறப்பாக உருவாக்கியுள்ளது. திரையில் எங்கே என்ன இருக்கிறது என்று தேட வைக்கும் அளவிற்கான குறைந்த வெளிச்சப் பயன்பாடு ரசிகர்களுக்குத் தொடர்ச்சியான பதற்றத்தைத் தருகிறது. குறிப்பாக, அறையில் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அமானுஷ்யத் தாக்குதல் காட்சிகளைப் படமாக்கிய விதம் பாராட்டுக்குரியது.

இசையமைப்பாளர் வெங்கி.ஜி.ஜி, சலங்கை மற்றும் தாலாட்டுப் பாடலை மிரட்டலான அம்சங்களாக மாற்றி காட்சிக்கு காட்சி அச்சத்தை விதைத்துள்ளார். அமைதியான சூழலில் கேட்கும் மரண ஓலங்கள் மற்றும் பின்னணி இசை மனதை நடுங்க வைக்கிறது.

படத்தொகுப்பாளர் அகுல் அவினாஷ், காட்சிகளைத் தொகுத்த விதம் படம் முழுவதும் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற திகில் எதிர்பார்ப்பை உயிர்ப்போடு வைத்துள்ளது.

உல்லாஸ் ஹைதூரின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பில் மாணவர் விடுதியும், தேவிகாவின் வீடும் உருவாக்கப்பட்ட விதம் பார்வையாளர்களுக்குத் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒருவித பய உணர்வை அளிக்கிறது.

இறுதிக்கண்ணோட்டம்

பேயும் பீதியும் அமானுஷ்யமும் நிறைந்த படமாக விறுவிறுப்பாகச் சென்றாலும், இது முற்றிலும் மூடநம்பிக்கையை வலுப்படுத்தும் விதமாக அமைந்திருப்பது படத்தின் மிகப்பெரிய மைனஸ் ஆகும்.

ரேட்டிங்: 2.25 / 5