ஹைக்கூ – விமர்சனம்!

மனித மனங்களின் பிணைப்பையும், இரு வேறு நபர்களின் இயல்பான முரண்களையும் மிக நெருக்கமாக ஆராயும் காதல் திரைப்படங்கள், வெறும் திரைக் கதைகளைத் தாண்டி மனித உறவுகளின் ஆழமான உளவியலைப் பிரதிபலிக்கும் கலைப் படைப்புகளாக மிளிர்கின்றன. குறிப்பாகக் காதல், நட்பு மற்றும் ஆண் – பெண் உறவுகளுக்கு இடையிலான நுட்பமான புரிதல்களை மையமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் இத்தகைய திரைப்படங்கள், வசீகரிக்கும் ஈர்ப்பைக் கடந்து கருத்து வேறுபாடுகள், ஈகோ, விட்டுக்கொடுத்தல் மற்றும் ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவமே உண்மையான அன்பின் அடித்தளம் என்பதை மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்துகின்றன. நட்பின் நிழலில் மலரும் உறவுகளோ அல்லது காதலின் ஆழத்தில் ஆழமாய் வேரூன்றிய நட்போ, ஆணும் பெண்ணும் தங்களின் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் விதம் மற்றும் இக்கட்டான சூழல்களில் வெளிப்படும் பரஸ்பர மரியாதை ஆகியவையே திரைக்கதையின் மைய அச்சாணியாக அமைகின்றன. நவீன காலக் காதல் சிக்கல்களையும் அன்றாட எதார்த்தங்களையும் நேர்த்தியாகவும் உணர்வுப்பூர்வமாகவும் காட்சிப்படுத்தும் இந்த வகை சினிமாக்கள், பார்வையாளர்களைத் தங்களின் சொந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களோடு பொருத்திப் பார்க்கச் செய்து, உறவுகளின் தகைமையையும் அன்பின் உண்மையான அர்த்தத்தையும் நெஞ்சார உணர்த்தும் நோக்கில் உருவாகியுள்ள படமே ‘ஹைக்கூ’.

கதையும் களமும்

கல்லூரி வாழ்க்கைச் சில்மிஷம் ஒன்றிற்காக எதிர்பாராதவிதமாகத் தன் பழைய கல்வி நிறுவனத்திலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறான் நாயகன் ஏகன். நண்பர்களின் உதவியால் அவனுக்குக் கிடைக்கும் ஒரே புகலிடம், அந்த ஆண்டில் புதிதாக இருபாலர் கல்வியாக (Co-Ed) மாற்றப்பட்ட ஒரு பெண்கள் கல்லூரிதான். ஆயிரக்கணக்கான மாணவிகள் பயிலும் அந்த வளாகத்தில் தனி ஒருவனாக நுழையும் அவனுக்கு, ஸ்ரீதேவி அப்பாலா என்ற மாணவியின் அறிமுகமும் காதலும் வாழ்க்கையில் புதிய வண்ணங்களைப் பூசுகிறது.

ஆனால், சாதியக் கயிற்றால் இறுகிய ஸ்ரீதேவியின் தந்தையின் எதிர்ப்பும், வேலைவாய்ப்பற்ற ஏகனின் பொருளாதாரச் சூழலும் அந்த இளங்காதியைக் குலைக்கப் போதுமானதாக இருந்தது. இதற்கெல்லாம் மேலாக, ஸ்ரீதேவியின் குடும்பத்தினரின் ஒரு முரட்டுத்தனமான உறவுமுறை இவர்களின் உறவில் விஷமாகிறது. அக்காவின் கணவன் தன்னிடம் தவறாக நடப்பதாக ஸ்ரீதேவி கூற, ஏகனின் மனதுக்குள் ஆழமாகப் படியும் சந்தேகம் ஒரு எரிமலையாக வெடிக்கிறது. “அவர்களுடன் ஏன் சென்றாய்?” என்ற நியாயமான கோபம் ஒரு கட்டத்தில் எல்லை மீறி, “நீ அவனுக்குச் சம்மதித்து விட்டாயா?” என்று காதலியின் சுயமரியாதையையே காயப்படுத்தும் விஷமாக மாறுகிறது. தாங்க முடியாத மன உளைச்சலாலும் சந்தேகத்தாலும் அந்தத் தொடர்பு அறுபட்டுப் போக, ஸ்ரீதேவி வேறு ஒருவனின் கையைப் பிடித்துச் சென்றுவிடுகிறாள்.

காலப்போக்கில் ஐ.டி நிறுவன டீம் லீடராகும் ஏகன், காதலால் சித்ரவதைப்பட்ட பெமினாவை மீட்டு மறுபடி காதலிக்கிறான். ஆனால், தான் வெறும் முதல் காதலியின் ‘ஜெராக்ஸ்’ பிரதியாக மட்டுமே நடத்தப்படுவதை உணரும் பெமினா, ஸ்ரீதேவியைச் சந்திக்கும்போது ஏகனின் கொடூர சந்தேகப் பேயையும் மனக்கோளாறையும் அறிகிறாள். அதேவேளை, பழைய நினைவுகளை ஏகன் பொக்கிஷமாக வைத்திருப்பதைக் கண்டு, கடந்த கால நிழலிலேயே வாழும் அவனிடமிருந்து விலகத் துடிப்பதுதான் ‘ஹைக்கூ’ படத்தின் முதன்மையான திரைக்கதை நகர்வாகும்.

நடிப்பும் பாத்திரங்களும்

திரைப்படங்களில் இதுகாறும் தலைகாட்டி வந்த ஏகன், இந்தப் படத்தின் மூலமாக முழு நீள நாயகனாகத் தன் பயணத்தைத் தொடங்கியுள்ளார். பல பரிமாணங்களைக் கொண்ட இந்த அடர்த்தியான பாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுக்க அவர் முயன்றிருந்தாலும், உணர்வுகளின் ஆழத்தைக் காட்ட வேண்டிய சில முக்கியமான தருணங்களில் அவரது நடிப்பு சற்றுப் பலவீனமாகவே வெளிப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக, காதலை இழந்து தவிக்கும் தவிப்பையும், கடந்த கால நினைவுகளின் சுமையையும் முகத்தில் பிரதிபலிக்கும் காட்சிகளில் அவரது உடல் மொழியும் வெளிப்பாடுகளும் பார்வையாளர்களை உணர்வுப்பூர்வமாக ஈர்க்கத் தவறிவிட்டன.

நாயகிகளாகக் களமிறங்கியுள்ள ஸ்ரீதேவி அப்பல்லா மற்றும் ஃபெமினா ஜார்ஜ் ஆகிய இருவருமே திரையில் வழக்கமான பக்கத்து வீட்டுப் பெண்போல வந்தே செல்கிறார்களே தவிர, ஒரு கதாநாயகிக்கான திரைக் கவர்ச்சியையோ அல்லது அழுத்தத்தையோ எந்தக் காட்சியிலும் ஏற்படுத்தவில்லை. தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வரிகளைச் சாதாரணமாக பேசிவிட்டுச் செல்வதைத் தாண்டி, நடிப்பில் தங்களது முழுத் திறனையும் வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் அவர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை.

இவர்களுடன் இடம்பெற்றுள்ள அதிர்ச்சி அருண், சுப்பிரமணிய சேது, அதியமான் மற்றும் மைம் கோபி ஆகியோரின் பாத்திரங்கள் கதையை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்த மட்டுமே பயன்பட்டுள்ளன. மற்றபடி, ரசிகர்களின் மனதில் நிற்கும் அளவிற்கோ அல்லது தனித்துவமாகக் குறிக்கொள்ளும் வகையிலோ இவர்களுக்கான கதாபாத்திரங்கள் வலுவாக வடிவமைக்கப்படவில்லை.

தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பங்களிப்பு

காட்சிகளைத் திரையில் நெருக்கமாகக் (Close-up) காட்டினாலே பார்வையாளர்களின் மனதைத் தொட்டுவிடலாம் என்ற ஒளிப்பதிவாளர் பரியேஷ் குருசாமியின் கணக்குத் தப்பியிருக்கிறது; தயாரிப்பாளர் வாரி இறைத்த 11 கோடி ரூபாய்க்கான பிரகாசமோ மெருகோ திரையில் எங்குமே கண்ணில் படாமல் காட்சிகள் மிகவும் சாதாரணமாகவே கடந்து செல்கின்றன.

படத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பலவீனங்களையும் தனது இசை பலத்தால் தூக்கி நிறுத்துகிறார் இசையமைப்பாளர் சித்து குமார். காதலின் ஆழத்தையும் அதன் வலிகளையும் தனது மனதை வருடும் பின்னணி இசையாலும், திரும்பத் திரும்பக் கேட்கத் தூண்டும் பாடல்களாலும் பார்வையாளர்களின் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதித்துவிடுகிறார் அவர்.

காதல், விலகல், மீண்டும் காதல் என ஒரே வட்டத்திற்குள் கதை சுற்றினாலும், படத்தொகுப்பாளர் சக்தி பிரணேஷ்.பி தனது நேர்த்தியான பணியின் மூலம் படத்தின் தொய்வைச் சிறப்பாகக் கட்டுப்படுத்தியுள்ளார். மேலும், பெண்கள் கல்லூரியில் ஒரே ஒரு ஆண் மாணவன் பயிலும் சற்று சவாலான கற்பனைக் கருத்தை, எந்தவிதமான முகம் சுழிப்பும் இன்றித் திரையில் சுவாரஸ்யமாக வடித்துள்ளார் கூடுதல் திரைக்கதை எழுத்தாளர் ஹரிஹரன் ராம்.

நிறைவுரை மற்றும் மதிப்பீடு

மொத்தத்தில், ஒருவரை மற்றொருவருடன் தராசில் நிறுத்தி அளவிடுவதோ அல்லது முந்தைய உறவுகளின் நிழலாகப் புதிய பந்தத்தை மாற்றுவதோ காதலாகாது; மாறாக, ஒவ்வொருவரின் தனித்துவமான இயல்பை அப்படியே ஏற்றுப் போற்றுவதுதான் உண்மையான அன்பு என்ற ஆழமான கருத்தைச் சொல்ல முற்பட்டுள்ளது இந்த ‘ஹைக்கூ’.

புதிய கோணத்திலான கதைக்களமும், அதற்கேற்ற நடிகர்களின் நடிப்பும் படத்திற்குப் பலம் சேர்த்திருந்தாலும், தேவையற்ற நீளமும் ஆங்காங்கே சுணங்கும் திரைக்கதையும் ரசிகர்களின் முழுமையான ரசிப்புத் தன்மைக்குத் தடையாக அமைகின்றன. புகழ்பெற்ற ஏதோவொரு வெற்றிப் படத்தின் பாணியில் ஈர்க்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்தப் படைப்பு, அந்த அசல் காவியம் பார்வையாளர்களின் மனத்தில் ஏற்படுத்திய அதேவிதமான உணர்வுபூர்வமான தாக்கத்தை முழுமையாகக் கடத்துவதில் சற்றுத் தவறிவிட்டது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

ரேட்டிங்: 3/5