உலகின் முதல் தனிமைப்படுத்துதல் (க்வாரண்ட்டைன்) உத்தரவை ரகூசா குடியரசு பிறப்பித்த நாள்!

இன்று, ஜூலை 27, மனிதகுல வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான சுகாதார நடவடிக்கையின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. 1377 ஆம் ஆண்டு இதே நாளில்தான், ரகூசா குடியரசு, உலகின் முதல் அதிகாரப்பூர்வமான தனிமைப்படுத்துதல் (க்வாரண்ட்டைன்) உத்தரவைப் பிறப்பித்தது. இடைக்கால ஐரோப்பாவின் முக்கியமான கடற்பேரரசுகளில் ஒன்றான ரகூசா, இன்றைய குரோஷியாவின் தெற்கில் உள்ள டப்ரோவ்னிக் நகரை மையமாகக் கொண்டிருந்தது.

வணிக மையமும் கொள்ளைநோய் அச்சுறுத்தலும்:

வணிகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நாடாக ரகூசா திகழ்ந்ததால், உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் வணிகர்களும், சரக்குகளும் வந்து போவது இயல்பாக இருந்தது. ஆனால், 14 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 18 ஆம் நூற்றாண்டு வரை ஐரோப்பாவையும், ஆசியாவையும் பிளேக், காலரா போன்ற தொற்று நோய்கள் கடுமையாகத் தாக்கின. சில பத்தாயிரம் மக்களை மட்டுமே கொண்டிருந்த ரகூசாவில், 1348 இல் ஏற்பட்ட பிளேக் நோய் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் காவு வாங்கியது. இந்த பேரழிவின் பின்னணியில்தான், தொற்றுகளைத் தடுப்பதற்கான அவசர முயற்சிகள் தொடங்கின.

அந்தக் காலகட்டத்தில், மத்தியக் கிழக்கின் சுகாதாரமின்மையே தொற்றுகளின் பிறப்பிடமாக அறிஞர்கள் கருதினர். வினிகர், கந்தகம், பூண்டு போன்ற அக்காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட தடுப்பு முறைகள் பலனளிக்காத நிலையில், பாதிக்கப்பட்டவர்களை அல்லது நோய் பரவும் அபாயம் உள்ளவர்களைத் தனிமைப்படுத்துவது என்ற புதுமையான எண்ணம் உருவானது.

முதல் க்வாரண்ட்டைன் உத்தரவு:

ரகூசா குடியரசின் நிர்வாக அவையான (கிரேட் கவுன்சில்) 1377 ஜூலை 27 அன்று, ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க உத்தரவைப் பிறப்பித்தது. இதன் படி, சந்தேகத்திற்குரிய நிலப்பரப்புகளிலிருந்து வரும் வணிகர்கள், மாலுமிகள் மற்றும் சரக்குகள் அனைத்தும், ஒரு மாத காலத்திற்கு (30 நாட்கள்) தனிமைப்படுத்தப்படாவிட்டால், ரகூசா நகருக்குள் நுழைய முடியாது.

தனிமைப்படுத்தும் இடங்களின் பரிணாம வளர்ச்சி:

தனிமைப்படுத்துவதற்காக, ரகூசாவிற்கு அருகிலிருந்த மனிதர்கள் வசிக்காத தீவுகள் ஒதுக்கப்பட்டன. தொடக்கத்தில், இந்தத் தீவுகளில் எந்தக் கட்டிடங்களும் இன்றி, தனிமைப்படுத்தப்படுபவர்கள் வெட்டவெளியிலேயே தங்கினர். ஆனால், கொள்ளைநோய்க்குப் பதிலாகக் குளிரால் மக்கள் இறக்கும் அளவுக்கு காலநிலை நிலவியதால், மரத்தாலான கட்டிடங்கள் கட்டப்பட்டன. தொற்று கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்குக் கடுமையாக இருந்தால், அந்தத் தங்குமிடங்களை எரித்து விடலாம் என்ற முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக இந்தத் தங்குமிடங்கள் மரத்தால் அமைக்கப்பட்டன.

15 ஆம் நூற்றாண்டில், ரகூசாவின் மீது படையெடுத்து வந்த ஒட்டோமான் படைகள் இந்தத் தனிமைப்படுத்தும் இடங்களைப் பயன்படுத்தின. இதனால், நகருக்கு வெளியில் புதிய தங்குமிடங்கள் அமைக்கப்பட்டன. அத்துடன், சுகாதாரம் மற்றும் பராமரிப்புப் பணிகளுக்காகச் சுத்தம் செய்பவர்கள், பாதுகாவலர்கள், புதைகுழி தோண்டுபவர்கள், எழுத்தர்கள் போன்ற பணியாளர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். பின்னர், 1457 இல் நாவிதர், சடங்கு செய்யும் சமயக்குரு ஆகியோரும், அதற்குப் பிறகு நாவிதருக்குப் பதிலாக மருத்துவரும் நியமிக்கப்பட்டனர்.

லாஸரெட்டோக்களின் வளர்ச்சி:

‘லாஸரெட்டோ’ (Lazaretto) என்று அழைக்கப்பட்ட இந்தத் தனிமைப்படுத்தும் மையங்கள், 1542 இல் சரக்குகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் தலா 5 வீதம், மொத்தம் 10 பன்மாடிக் கட்டிடங்களாக வளர்ந்திருந்தன. இவை 1815-16 இல் ஏற்பட்ட கடுமையான தொற்றுகளைப் பெருமளவுக்குக் கட்டுக்குள் வைத்தன. இன்று, இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கட்டிடங்கள் வணிக மற்றும் பொழுதுபோக்கு மையங்களாகச் செயல்படுகின்றன.

‘க்வாரண்ட்டைன்’ என்ற சொல்லின் தோற்றம்:

ரகூசாவிற்குப் பின்னர், வெனிஸ் நகரமும் 40 நாட்கள் தனிமைப்படுத்துதல் நடைமுறையை அறிமுகப்படுத்தியது. வெனிஷிய மொழியில் ‘க்வாரண்ட்டினா’ (quarantina) என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த 40 நாட்கள் தனிமைப்படுத்தும் நடைமுறையிலிருந்தே, இன்று உலகம் முழுவதும் பயன்படுத்தப்படும் ‘க்வாரண்ட்டைன்’ (quarantine) என்ற சொல் உருவானது.

ஜூலை 27, 1377 அன்று ரகூசா குடியரசு எடுத்த இந்த முன்னோடி நடவடிக்கை, சுகாதார வரலாற்றில் ஒரு புரட்சிகரமான சிந்தனையாகப் பார்க்கப்படுகிறது. நவீன மருத்துவ அறிவியல் வளர்ச்சியடையாத காலத்தில், தொற்றுநோய்களைக் கட்டுப்படுத்த மனிதர்கள் மேற்கொண்ட இந்த அசாத்திய முயற்சி, இன்றைய உலகிற்குக் கூட ஒரு பாடமாக அமைந்துள்ளது.

தனுஜா