பரிணாமத்தின் சவால்: டி.என்.ஏவால் கூட விடை காண முடியாத ‘முதல் உயிரின்’ மர்மப் பாதை!

பல ஆண்டுகளாக, பூமியில் தோன்றிய முதல் உயிரினம் எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதை அறிந்துகொள்ள விஞ்ஞானிகள் டி.என்.ஏ (DNA) அமைப்பை ஒரு காலக் கண்ணாடி போலப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். ஆனால், புதிய ஆய்வுகள் இந்த நம்பிக்கையை ஆட்டம் காணச் செய்துள்ளன. ஆரம்பகாலப் பரிணாமத்தின் கதை நாம் நினைத்ததை விட மிகவும் சிக்கலானது என்றும், டி.என்.ஏ மட்டுமே உயிரின் ஆழமான வேர்களை முழுமையாக வெளிப்படுத்தாது என்றும் இந்த ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

மரபணுப் பாதை: நேர்கோடு அல்ல; சிக்கலான வலைப்பின்னல் 

ஆரம்பகால உயிர்களின் பரிணாமப் பாதையைப் புரிந்துகொள்வதற்காக, ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆயிரக்கணக்கான ஃபைலோஜெனடிக் மரங்களை (Phylogenetic Trees) — அதாவது, மரபணு வரலாற்றின் பரிணாம வரைபடங்களை — ஆய்வு செய்தனர். இந்த ஆய்வில் அவர்கள் கண்டறிந்தவை அதிர்ச்சிகரமானவை:

• • நேர்கோட்டுப் பாதை மறுப்பு: ஆரம்பகால வாழ்க்கை ஒரு ஒழுங்கான, கிளைக்கும் பாதையில் (Neat, branching path) பரிணாமம் அடையவில்லை.

  • மாற்றங்கள் நிறைந்த வலைப்பின்னல்: அதற்குப் பதிலாக, அது குழப்பமான வலைப்பின்னலாக (Chaotic Web) விரிவடைந்துள்ளது. இந்தக் காலகட்டம் விரைவான மரபணு மாற்றங்களாலும், கிடைமட்ட மரபணுப் பரிமாற்றத்தாலும் (Horizontal Gene Transfer – HGT) நிரம்பி இருந்தது.

• தீவிர பரிமாற்றம்: ஒரு நெருப்புக் காட்டுத் தீ போல, மரபணுக்கள் உயிரினங்களுக்கு இடையில் காட்டுத்தனமாகத் தாவிக் குதித்து பரிமாற்றம் அடைந்துள்ளன.

LUCA குறித்த குழப்பம்: அறியப்படாத ஆதாரம் 

ஆரம்பகால உயிர்களில் காணப்பட்ட இந்த தீவிர மரபணுப் பரிமாற்றம், அனைத்து நவீன உயிர்களின் கோட்பாட்டு ஆதாரமாகக் கருதப்படும் LUCA (Last Universal Common Ancestor – கடைசி உலகளாவிய பொது மூதாதை) இன் இயல்பை உறுதிப்படுத்துவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகிறது.

• அறியப்படாத தகவல்கள்: LUCA எதைச் சாப்பிட்டது, எங்கே வாழ்ந்தது, அல்லது அது எப்படி உயிர் பிழைத்தது என்பது பற்றிய எந்த உறுதியான தகவலையும் நம்மால் இன்றும் கூற முடியவில்லை.

• பரிணாமச் சோதனை: நாம் உறுதியாக அறிவது என்னவென்றால், ஆரம்பகாலப் பரிணாமம் என்பது தீவிரமான சோதனை முயற்சி (Furious Experimentation) நடந்த ஒரு காலக்கட்டம் ஆகும். அந்தக் காலத்தில், இப்போதிருப்பதை விட வாழ்க்கை மிக வேகமாக மற்றும் கணிக்க முடியாத அளவுக்குப் பரிணாமம் அடைந்துள்ளது.

ஆராய்ச்சியின் முக்கியத்துவம் மற்றும் எதிர்காலப் பாதை 

டி.என்.ஏ அமைப்பின் மூலம், உயிரினங்கள் செங்குத்தாக (Vertical) — அதாவது, பெற்றோரிடமிருந்து சந்ததிக்கு — மரபணுக்களைப் பெற்றிருந்தால், பரிணாம மரங்கள் நேர்த்தியாக இருந்திருக்கும். ஆனால், ஆரம்பகாலத்தில் கிடைமட்ட மரபணுப் பரிமாற்றம் மிக அதிகமாக இருந்ததால், ஒரே நேரத்தில் பல உயிரினங்கள் வெவ்வேறு மூலங்களிலிருந்து மரபணுக்களைப் பெற்று, பரிணாமக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின.

• முடிவுரை: இந்த ஆய்வு, டி.என்.ஏ மட்டுமே உயிரின் முதல் அத்தியாயங்களை முழுமையாகத் திறக்க உதவாது என்ற முடிவுக்கு வழிவகுக்கிறது.

• புதிய அணுகுமுறை தேவை: நமது ஆழமான வேர்களைப் புரிந்து கொள்ள, விஞ்ஞானிகள் உயிரின் தோற்றத்தை ஆய்வு செய்யும் முறையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டுள்ளது. மரபணுத் தரவுகளுடன் (Genetic Data) கூடுதலாக, புவியியல் வேதியியல் (Geochemistry), புவியியல் (Geology), மற்றும் பிற வேதியியல் சான்றுகள் ஆகியவற்றையும் ஒருங்கிணைத்து ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்று விஞ்ஞானிகள் கருதுகின்றனர்.

சுருக்கமாக, டி.என்.ஏ ஒரு முக்கியமான துப்புதான் என்றாலும், ஆரம்பகால உயிர்களின் கதையை முழுமையாக அறிய, நாம் புதிய அறிவியல் யுக்திகள் மற்றும் பலதுறை அணுகுமுறைகளை நாட வேண்டும்.

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்