ரீல்ஸ் மோகம்… நிஜக் கொலைகள்… நாம் வளர்க்கும் நவீன அரக்கர்கள்!
“சின்னப் பையன் தான் சார்… தெரியாம செஞ்சுட்டான்… வாழ்க்கை போயிடப்போகுது…” – இந்தியக் காவல் நிலையங்களிலும், சமூக விவாதங்களிலும் அடிக்கடி ஒலிக்கக்கூடிய இந்த ஒற்றை வரி, ஒரு குற்றவாளியைத் திருத்துவதற்கான கருணையல்ல; மாறாக, அடுத்தடுத்த கொடூரமான குற்றங்களுக்கு இடப்படும் உரமே என்பதைச் சமூகம் உணரத் தவறிவிட்டது. திருவள்ளூரில் ஒரு வடமாநில இளைஞரை மிகக் கொடூரமாக வெட்டிச் சாய்த்து, அதை இன்ஸ்டாகிராம் ‘ரீல்ஸ்’ ஆகப் பதிவேற்றிய ஒரு கும்பல், நம் முகத்தில் காறி உமிழ்ந்திருக்கிறது. இது கஞ்சா போதையால் விளைந்த விபத்தல்ல; “எவன் எக்கேடு கெட்டால் என்ன, என் கெத்து தான் முக்கியம்” என்ற வக்கிரமான மனநிலையின் உச்சம்.
குற்றவாளிகளை உருவாக்கும் போலிப் பரிந்துரை
ஒரு கொடூரக் குற்றத்தைச் சிறுவர்கள் செய்யும்போது, ஒட்டுமொத்தப் பழியையும் போதை மருந்து மீதோ அல்லது அரசு மீதோ போட்டுவிட்டு நாம் கைகழுவி விடுகிறோம். ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், இந்த இளம் குற்றவாளிகளின் உருவாக்கத்தில் குடும்பம், கல்விக்கூடம், காவல்துறை, நீதித்துறை மற்றும் சினிமா என அனைவருக்கும் ஒரு கறைபடிந்த பங்கு உண்டு. போதை என்பது ஒரு தூண்டுதல் மட்டுமே; ஆனால், மனிதாபிமானமற்ற அந்தச் செயலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் “அதிகாரத் திமிர்” சமூகத்தால் ஊட்டப்பட்டது.
குடும்பத்தின் மௌனமும், பெற்றோரின் குருட்டுத்தனமும்
பிள்ளைகள் தறுதலையாக வளர்வதற்கும் அரசாங்கத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அரசாங்கம் கல்வி, வேலை, பாதுகாப்பு ஆகியவற்றைத் தரலாம். ஆனால், ஒழுக்கத்தையும் மனிதநேயத்தையும் ஒவ்வொரு வீடும் தான் தர வேண்டும். தன் பிள்ளை புகைப்பதோ, குடிப்பதோ அல்லது தப்பான சகவாசத்தில் இருப்பதோ 90 சதவீதப் பெற்றோர்களுக்குத் தெரிந்தே இருக்கிறது. “என் பிள்ளை அப்படிச் செய்யமாட்டான்” என்று மூடி மறைக்கும் ஒவ்வொரு தாயும், தந்தையும் நாளையக் கொலைகாரனை வீட்டிற்குள்ளேயே வளர்க்கிறார்கள் என்பதே நிதர்சனம். ஆசிரியர்கள் கண்டித்தால் சாதி, மதப் பிரமுகர்களைத் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு சண்டைக்குப் போகும் பெற்றோர்கள், தங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தை அவர்களே குழிதோண்டிப் புதைக்கிறார்கள்.
சினிமாவின் நச்சு விதை
இன்றைய இளைஞர்களின் ஆதர்சமாக இருக்கும் திரையுலக நாயகர்கள், திரையில் செய்யும் ஒவ்வொரு சட்டவிரோதச் செயலும் ‘கெத்து’ என்று போற்றப்படுகிறது. பத்து பேரை அடிப்பது, பெண்களைக் கேலி செய்வது, சட்டத்தைச் சட்டையாக மதிக்காமல் நடப்பது போன்றவற்றை ‘ஹீரோயிசம்’ என்று கைதட்டி ரசிக்கும் சமூகம், அதே செயலைத் தன் வீட்டுப் பிள்ளை செய்யும்போது மட்டும் ஏன் அதிர்ச்சியடைய வேண்டும்? சினிமா என்பது பொழுதுபோக்கு என்பதை மறந்து, அதையே வாழ்க்கை முறையாக மாற்றிக்கொண்டதன் விளைவுதான் இந்த இன்ஸ்டாகிராம் வக்கிரங்கள்.
சட்டத்தின் ஓட்டைகளும், அதிகாரத்தின் சமரசங்களும்
“வாழ்க்கை போயிடப்போகுது” என்று காவல் நிலையங்களில் நடக்கும் கட்டப்பஞ்சாயத்துகளும், பணத்திற்காகக் குற்றவாளிகளைக் காப்பாற்றத் துடிக்கும் வழக்கறிஞர்களும் இந்த இளம் குற்றவாளிகளுக்குப் பெரிய தைரியத்தைக் கொடுக்கிறார்கள். ஒரு சிறிய தவறு செய்யும்போது தப்பிக்க வழி கிடைத்துவிட்டால், அடுத்தமுறை கொலை செய்யக் கூட அவர்கள் தயங்குவதில்லை. மனித உரிமை ஆணையங்கள் தண்டிக்கும் அளவுக்குப் போக்சோ போன்ற சட்டங்களிலேயே மெத்தனமாக இருக்கும் காவல்துறை, சாதாரண வழக்குகளில் எப்படிச் செயல்படும் என்பது கேள்விக்குறியே.
முடிவுரை
குற்றவாளிகளைத் தவறு செய்யத் தூண்டுவது சட்டத்தின் பலவீனம் மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் அதிகப்படியான சகிப்புத்தன்மைதான். தவறு செய்பவன் ‘சின்னப் பையன்’ என்று தப்பிக்க விடுவது, பாதிக்கப்பட்டவனுக்கு நாம் இழைக்கும் அநீதி. மாற்றம் என்பது அரசாங்கத்தில் அல்ல; “என் பிள்ளை தவறு செய்தால் தண்டிக்கப்படட்டும்” என்று ஒவ்வொரு பெற்றோரும் நினைக்கும் இடத்தில்தான் தொடங்குகிறது. இல்லையெனில், ‘ரீல்ஸ்’ மோகத்தில் இன்னும் பல உயிர்கள் பலியாகிக்கொண்டே தான் இருக்கும்.
