சர்வதேச பாலியல் தொழிலாளர் தினமின்று!

ஆண்டுதோறும் ஜூன் 2-ஆம் தேதி சர்வதேச பாலியல் தொழிலாளர் தினமாகக் (International Sex Workers’ Day) கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. 2026-ஆம் ஆண்டுக்கான இந்த தினத்தின் மையப்பொருள் (Theme): “Access to Justice” (நீதிக்கான அணுகல்) என்பதாகும். Global Network of Sex Work Projects (NSWP) அமைப்பினால் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்பட்டு வரும் இந்த தீம், நடப்பாண்டிலும் பாலியல் தொழிலாளர்களின் சட்டப்பூர்வ மற்றும் சமூக நீதிக்கான தேவையை உலக அரங்கில் உரக்கப் பேசுகிறது.

உயர்ந்த தார்மீகக் கோட்டைகளைத் தங்களுக்குள் கட்டிக்கொண்டு, அதே வேளையில் விளிம்புநிலை மனிதர்களைக் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாக மாற்றும் ஒரு சமூகத்தில், அவர்களின் உரிமைகளை மீட்டெடுப்பதற்கான ஒரு வரலாற்றுப் பயணமே இந்தத் தினம்.

போராட்டத்தின் பின்னணியும் வரலாற்றுப் பதிவுகளும்

இந்தத் தினத்தின் தோற்றம் பிரான்ஸ் நாட்டின் லியோன் (Lyon) நகரில் இருந்து தொடங்குகிறது.

• வரலாற்றுப் போராட்டம் (1975): 1975 ஜூன் 2 அன்று, நூற்றுக்கணக்கான பாலியல் தொழிலாளர்கள் பிரான்சின் லியோன் நகரில் உள்ள ‘செயிண்ட்-நாசியர்’ (Saint-Nazier) தேவாலயத்தை ஆக்கிரமித்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.

• காரணங்கள்: காவல்துறை நடத்திய கடுமையான அத்துமீறல்கள், விதிக்கப்பட்ட பெரும் அபராதங்கள், சக தொழிலாளர்கள் பத்து பேரின் கைது மற்றும் மனிதத்தன்மையற்ற பணிச்சூழல் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக இப்போராட்டம் வெடித்தது.

• விளைவு: 10 நாட்கள் திட்டமிடப்பட்ட இந்த ஆக்கிரமிப்பு, 8 நாட்களிலேயே காவல்துறையின் பலவந்தமான வெளியேற்றத்தால் முடிவுக்கு வந்தது. எனினும், உள்ளூர் மக்கள், தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் பெண்ணிய அமைப்புகளின் ஆதரவோடு உலகளாவிய கவனத்தை இது ஈர்த்தது.

“நாங்கள் கடுமையான அநீதியின் பலியாடுகள். பாலியல் தொழில் என்பது இந்தச் சமூகத்தின் ஒரு விளைபொருள்; அதனை ஒரு காவல்துறையின் லத்தியைக் கொண்டு (Truncheon) மாற்றிவிட முடியாது.” — உல்லா (Ulla), போராட்டக் தலைவி (நியூயார்க் டைம்ஸ் செய்தியாளர் கிளைட் பார்ன்ஸ்வொர்த்-திடம், 7 ஜூன் 1975)

உலகளவில் ‘பாலியல் தொழிலாளர்கள் இயக்கம்’ (Sex Worker’s Movement) உருவாக இப்போராட்டமே அடித்தளமிட்டது.

இந்தியச் சமூகத்தின் பாசாங்கும் அன்றாடப் போராட்டங்களும்

இந்தியச் சூழலில், பாலியல் தொழிலாளர்களின் தலைக்கு மேல் தொங்குவது வெறும் காவல்துறையின் லத்தி மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் ஆழமான பழமைவாத ஒழுக்க விதிகளும்தான்.

• இருமுகத்தன்மை (Hypocrisy): திருமணத்திற்கு முந்தைய உறவுகளையும், தன்னிச்சையான காதல் உறவுகளையும் கூடத் தவறாகப் பார்க்கும் இந்தியச் சமூகம், பாலியல் தொழிலை ஒரு தீண்டத்தகாத விஷயமாகவே பார்க்கிறது. ஆனால், கொல்கத்தாவின் ‘சோனாகாச்சி’ அல்லது மும்பையின் ‘காமத்திப்புரா’ போன்ற சிவப்பு விளக்கு பகுதிகளில் தினமும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் தொழிலாக இது நீடிக்கிறது.

• கண்ணுக்குத் தெரியாத மனிதர்கள் (Invisibilisation): சமூகத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் இவர்கள், அந்தப் பணி முடிந்த மறுக்கணமே சமூகத்தின் பார்வையில் இருந்து மறைக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது ‘இல்லாதவர்களாக’ மாற்றப்படுகிறார்கள்.

சமூகப் புறக்கணிப்பும் வாழ்விட நெருக்கடிகளும்

மும்பையின் காமத்திப்புரா பகுதியில் பிறந்து வளரும் பெண் குழந்தைகளின் வாழ்வை மேம்படுத்த உழைக்கும் ‘கிராந்தி’ (Kranti) அமைப்பின் இணை நிறுவனர் த்ரினா தாலுக்தார் (Trina Talukdar) தங்களின் மிகப்பெரிய சவாலாகக் குறிப்பிடுவது சமூக அவப்பெயரைத் தான் (Social Stigma).

• வீட்டு வசதி மறுப்பு: மும்பையில் இக்குழந்தைகளுக்காக ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுப்பதற்கு கூட 10 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் போராட வேண்டியுள்ளது. குடியிருப்பு நலச் சங்கங்கள் (RWAs) இவர்களை ‘மரியாதைக்குரிய’ சமூகத்திற்குள் சேர்க்க மறுக்கின்றன.

• கல்வி உரிமை மறுப்பு: சட்டப்படி பாலியல் தொழிலாளர்களின் பிள்ளைகளுக்கு எந்தப் பள்ளியிலும் சேர்க்கை பெற உரிமை உண்டு. ஆனால் நடைமுறையில், தாயின் தொழில் தெரியவரும்போது பள்ளிகள் சேர்க்கை வழங்கத் தயங்குகின்றன. இதனால், வெறும் சட்ட மாற்றங்கள் மட்டும் இவர்களின் வாழ்வை முழுமையாக மாற்றிவிடாது; சமூகத்தின் பார்வையில் மாற்றம் தேவை என்பது தெளிவாகிறது.

பேரிடர்களின் பாதிப்பும் ‘அரசு’ என்ற கட்டமைப்பின் தோல்வியும்

சமீபத்திய கோவிட் (COVID) போன்ற பேரிடர் காலங்கள் விளிம்புநிலை மனிதர்களை மிக மோசமாகப் பாதித்தன. சிறு வணிகங்கள், புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் அவதிக்கு மத்தியில், பாலியல் தொழிலாளர்களின் துயரம் எங்கும் பேசப்படவில்லை.

+------------------------------------+----------------------------------------+
| பேரிடர் கால பாதிப்புகள்            | அரசாங்கக் கொள்கைகளின் குறைபாடுகள்    |
+------------------------------------+----------------------------------------+
| • வாடிக்கையாளர்கள் வரத்து முற்றிலுமாக  | • அரசாங்கத்தின் நிவாரணத் தொகுப்புகளில்  |
|   நின்றது; வருமானம் முடங்கியது.     |   இவர்களுக்கான சிறப்புப் பங்கீடு இல்லை.  |
|                                    |                                        |
| • உணவு, மருந்து, சானிட்டரி நெப்கின்  | • பொது விநியோகத் திட்டத்தின் (PDS) கீழ்  |
|   போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்கள் மறுப்பு. |   மானிய வில ரேஷன் இவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை.|
|                                    |                                        |
| • நெருக்கடியான வாழ்விடங்களால்      | • முறையான ஆவணங்கள் இல்லாததால், அரசு    |
|   தொற்று நோய்கள் பரவும் அபாயம்.     |   நலத்திட்டங்கள் இவர்களைச் சென்றடைவதில்லை.|
+------------------------------------+----------------------------------------+

சமூகவியலாளர் டி.எச். மார்ஷல் (T.H. Marshall) தனது “Citizenship and the Social Class” என்ற கட்டுரையில், அரசு தன் குடிமக்களுக்கு வழங்கும் உரிமைகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், இந்தியச் சூழலில் பாலியல் தொழிலாளர்கள் எந்தவித உரிமைகளும் அற்ற ‘கண்ணுக்குத் தெரியாத குடிமக்களாகவே’ (Invisible Citizens) வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

பெண் உடலும் ஆணாதிக்கப் பார்வையும்

பாலியல் தொழில் ஏன் இவ்வளவு தூரம் இழிவுபடுத்தப்படுகிறது என்பதைப் பெண்ணியக் கோணத்தில் ஆராய வேண்டியது அவசியம். சிமோன் டி போவார் (Simone De Beauvoir) தனது புகழ்பெற்ற ‘தி செகண்ட் செக்ஸ்’ (The Second Sex) என்ற புத்தகத்தில் இதை விளக்குகிறார்:

• ஆணாதிக்கச் சமூகத்தில், பெரும்பாலும் பெண்களால் இந்தத் தொழில் செய்யப்படுவதாலேயே இது இழிவுபடுத்தப்படுகிறது.

• பணம் கொடுத்து உடலைப் பெறும் ஆடவராலும், அந்த உடலுறவாலும் அந்தப் பெண் ஒரு ‘முற்றிலும் வேறானவளாக’ (The Absolute Other) மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறாள்.

போவாரின் பெண்ணியக் கோட்பாட்டின்படி, பாலியல் தொழில் என்பது ஒடுக்குமுறையின் விளைவுதான். எனினும், அது ஒருவரின் சுய விருப்பத்தின் பேரில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, மற்ற தொழிலாளர்களைப் போல சட்டப் பாதுகாப்பும் உரிமைகளும் வழங்கப்படும்போது, அதுவும் ஒரு தொழிலாக மாற முடியும். பாலியல் சார்ந்த விஷயங்களை ஒழுக்கம் மற்றும் தார்மீகப் பார்வையில் இருந்து பிரித்துப் பார்க்கும்போதுதான் இவர்களுக்கான உண்மையான விடுதலை சாத்தியமாகும். மேலும், இன்று பெண்கள் மட்டுமன்றி திருநங்கைகள், எல்.ஜி.பி.டி (LGBT) சமூகத்தினர் மற்றும் ஆண்களும் இத்தொழிலில் ஈடுபட்டு வருவதால், பாலினம் மற்றும் வர்க்கப் ரீதியான புதிய சவால்களும் உருவாகியுள்ளன.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுத் தீர்ப்பும் புதிய விடியலும்

சமூகப் புறக்கணிப்புகளுக்கு மத்தியில், இந்திய நீதித்துறை வழங்கியுள்ள தீர்ப்பு ஒரு மிகப்பெரிய மைல்கல்லாகும்.

“பாலியல் தொழில் என்பது சட்டப்படி குற்றமல்ல; அது ஒரு தொழில் (Profession).” — இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு

உச்ச நீதிமன்றத்தின் இத்தீர்ப்பு, பாலியல் தொழிலாளர்களும் அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 21-ன் படி கண்ணியமான வாழ்க்கையை வாழத் தகுதியானவர்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண்களைக் காவல்துறை தேவையின்றி துன்புறுத்தவோ, கைது செய்யவோ கூடாது என்றும், அவர்களது தொழில் சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

2026-ஆம் ஆண்டின் தீம் குறிப்பிடும் “Access to Justice” (நீதிக்கான அணுகல்) என்பதற்கு மிகப்பொருத்தமான சான்றாக இந்தத் தீர்ப்பு அமைந்துள்ளது. சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் என்பது இவர்களின் குடியுரிமை மற்றும் உரிமைகளை விரிவுபடுத்துவதற்கான முதல் படியாகும்.

மாற்றத்தின் முகவர்கள்: நம்பிக்கைக் கதிர்கள்

இன்று, பாலியல் தொழிலாளர்களின் அடுத்த தலைமுறை குழந்தைகள் தங்களை யாரோ ஒரு ‘இரட்சகர்’ வந்து காப்பாற்றுவார் என்று காத்துக்கொண்டிருக்கவில்லை. அவர்களே தங்களின் சமூக மாற்றத்திற்கான தலைவர்களாக (Agents of Change) உருவெடுத்து வருகிறார்கள்.

• இளைஞர்களின் பங்களிப்பு: இன்றைய தலைமுறை இளைஞர்கள் இந்தத் தொழில் சார்ந்த விஷயங்களில் திறந்த மனதுடன் இருக்கிறார்கள். ‘கிராந்தி’ போன்ற அமைப்புகளுக்குப் பல்வேறு பள்ளி மற்றும் கல்லூரி மாணவர்கள் நிதியுதவி மற்றும் தன்னார்வத் தொண்டுகளை வழங்கி வருகின்றனர்.

• சுயசார்பு மற்றும் நிவாரணம்: ‘ஹேப்பி ஃபீட் சில்ட்ரன்ஸ் ஹோம்’ (Happy Feet Children’s Home), ‘ஆஸ்ரா டிரஸ்ட்’ (Aasra Trust) போன்ற கூட்டாளி அமைப்புகளுடன் இணைந்து, காமத்திப்புராவைச் சேர்ந்த இளம் பெண்கள் லாக்டவுன் மற்றும் பேரிடர் காலங்களில் நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்களுக்குத் தாங்களாகவே முன்வந்து உணவு மற்றும் மளிகைப் பொருட்களை வழங்கியுள்ளனர்.

அதிகார அமைப்பிற்கு வெளியிலிருந்து யாரோ ஒருவர் வந்து தங்களை மீட்பார் என்ற பிம்பத்தை உடைத்து, தங்களின் சமூகப் பிரச்சினைகளைத் தாங்களே தலைமை தாங்கித் தீர்க்கும் ஆளுமைகளாக அவர்கள் வளர்ந்து வருகிறார்கள். 1975-இல் பிரான்ஸ் தேவாலயத்தை ஆக்கிரமித்த அந்தத் துணிச்சலான பெண்களின் போராட்ட வீரியம், இன்று இந்தியாவிலும் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்திற்காகவும், மாநில அரசின் நிதியுதவிக்காகவும் போராடும் ஒவ்வொரு பாலியல் தொழிலாளரின் குரலிலும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

நிலவளம் ரெங்கராஜன்