இந்தியாவில் மக்கள் தொகை சரிவும் அதன் சமூக-பொருளாதார விளைவுகளும்!

“நான்கில் ஒரு பங்கு நாடுகள் மட்டுமே எதிர்காலத்தில் தங்களின் மக்கள் தொகையைத் தக்கவைக்க முடியும்; இந்தியா சந்திக்கப் போகும் புதிய ஜனத்தொகை சவால்!”

உலகளவில் மக்கள் தொகையில் முதلیடத்தில் இருக்கும் இந்தியா, எப்போதும் மக்கள் தொகை பெருக்கத்தைப் பற்றியே கவலைப்பட்டு வந்துள்ளது. ஆனால், ‘தி லான்செட்’ (The Lancet) இதழில் வெளியான உலகளாவிய பிறப்பு விகிதம் குறித்த புதிய ஆய்வு, முற்றிலும் மாறுபட்ட, அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. இந்தியாவில் ஒட்டுமொத்த பிறப்பு விகிதம் (Total Fertility Rate – TFR) மிக வேகமாகச் சரிந்து வருவதாகவும், இது எதிர்காலத்தில் நாட்டின் பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்றும் இந்த ஆய்வு எச்சரிக்கிறது.

இந்த சர்வதேச ஆய்வின் பின்னணியில், இந்தியாவின் தற்போதைய பிறப்பு விகித நிலவரம், அதற்கான காரணங்கள் மற்றும் எதிர்காலத்தில் நாடு எதிர்கொள்ளவிருக்கும் சவால்கள் குறித்து இந்தக் கட்டுரை விரிவாக ஆராய்கிறது.

லான்செட் ஆய்வின் முக்கியத் தரவுகள்: உலகளாவிய சரிவு

உலகளாவிய நோய்ச் சுமை (Global Burden of Disease) திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக நடத்தப்பட்ட இந்த ஆய்வு, உலக நாடுகள் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான ஜனத்தொகை மாற்றத்தை விவரிக்கிறது:

• மாற்று நிலை பிறப்பு விகிதம் (Replacement Level Fertility): ஒரு நாட்டின் மக்கள் தொகை குறையாமலும், அதிகரிக்காமலும் நிலையாக இருப்பதற்கு ஒட்டுமொத்த பிறப்பு விகிதம் (TFR) $2.1$ ஆக இருக்க வேண்டும். அதாவது, ஒரு பெண்ணிற்கு சராசரியாக 2.1 குழந்தைகள் பிறக்க வேண்டும்.

• உலகளாவிய நிலைமை: 2050-ஆம் ஆண்டிற்குள் உலகின் 76% (204-இல் 155 நாடுகள்) நாடுகளும், 2100-ஆம் ஆண்டிற்குள் 97% நாடுகளும் தங்களின் மக்கள் தொகையைத் தக்கவைக்கத் தேவையான $2.1$ என்ற பிறப்பு விகிதத்தை விடக் கீழே சென்றுவிடும்.

• இரண்டாகப் பிரியும் உலகம்: ஒருபுறம் பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கிய ஆப்பிரிக்க நாடுகள் போன்ற சில பகுதிகளில் பிறப்பு விகிதம் அதிகமாக இருக்கும்; மறுபுறம் இந்தியா உள்ளிட்ட பெரும்பாலான நடுத்தர மற்றும் உயர் வருவாய் நாடுகளில் பிறப்பு விகிதம் மிகக் கடுமையாகச் சரியும்.

இந்தியாவில் பிறப்பு விகிதச் சரிவு: ஒரு பார்வை

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, பிறப்பு விகிதக் குறைவு என்பது நாம் நினைத்ததை விட மிக வேகமானதாக உள்ளது.

• கடந்த காலத் தரவு: 1950-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் TFR $6.2$ ஆக இருந்தது. அதாவது, ஒரு பெண்ணிற்குச் சராசரியாக 6 குழந்தைகள் பிறந்தன.

• தற்போதைய நிலை: இந்தியாவின் தேசியக் குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்பு-5 (NFHS-5) தரவுகளின்படி, இந்தியாவின் தற்போதைய ஒட்டுமொத்த பிறப்பு விகிதம் ஏற்கனவே $2.0$ என்ற அளவுக்குக் கீழ் குறைந்துவிட்டது.

• எதிர்காலக் கணிப்பு: லான்செட் ஆய்வின்படி, இந்தியாவின் TFR 2050-இல் $1.29$ ஆகவும், 2100-ஆம் ஆண்டிற்குள் $1.04$ ஆகவும் குறையும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது மாற்று நிலை அளவை விட ($2.1$) பாதியளவுக்கும் குறைவானதாகும்.

பிறப்பு விகிதம் குறைவதற்கான முதன்மைக் காரணங்கள்

இந்திய சமூகத்தில் ஏற்பட்டு வரும் சில நேர்மறையான மற்றும் தவிர்க்க முடியாத மாற்றங்களே இந்த பிறப்பு விகிதச் சரிவுக்குக் காரணமாக அமைகின்றன:

• பெண் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு: பெண்கள் மத்தியில் கல்வி அறிவு அதிகரித்துள்ளதும், அவர்கள் வேலைவாய்ப்புகளை நோக்கி நகர்வதும் திருமண வயதைத் தள்ளிப்போடச் செய்துள்ளது.

• குடும்பக் கட்டுப்பாடு விழிப்புணர்வு: நவீனக் கருத்தடைச் சாதனங்களின் பயன்பாடு மற்றும் அரசாங்கத்தின் விழிப்புணர்வுத் திட்டங்கள் காரணமாக, திட்டமிடப்படாத கர்ப்பங்கள் பெருமளவில் குறைந்துள்ளன.

• பொருளாதாரச் சுமை மற்றும் வாழ்க்கைச் செலவு: இன்றைய காலகட்டத்தில் குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்கான செலவு, கல்விச் செலவு மற்றும் மருத்துவச் செலவுகள் விண்ணைத் தொட்டுள்ளன. இதனால் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்கள் ஒன்று அல்லது இரண்டு குழந்தைகளுடன் நிறுத்திக் கொள்கின்றன.

• நகரமயமாக்கல்: கூட்டுக்குடும்ப முறைகள் சிதைந்து, தனிக்குடும்பங்கள் அதிகரித்துள்ள நகர்ப்புற வாழ்க்கை முறையில் குழந்தைகளைப் பராமரிப்பது பெரும் சவாலாக மாறியுள்ளது.

எதிர்காலத்தில் இந்தியா சந்திக்கவிருக்கும் சவால்கள்

மக்கள் தொகை குறைவது சுற்றுச்சூழலுக்கும் வளங்களுக்கும் நல்லது என்று தோன்றினாலும், அது மிக வேகமான சரிவாக இருக்கும்போது கடுமையான பொருளாதார மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது.

1. முதியவர்கள் தொகை அதிகரித்தல் (Ageing Population)

பிறப்பு விகிதம் குறைந்து, மருத்துவ வசதிகளால் மனிதர்களின் ஆயுட்காலம் அதிகரிக்கும்போது, நாட்டில் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து முதியவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயரும். இதனால் முதியோர்களுக்கான ஓய்வூதியம் மற்றும் மருத்துவக் காப்பீட்டுச் செலவுகள் அரசாங்கத்திற்குப் பெரும் சுமையாக மாறும்.

2. உழைக்கும் கரங்களின் பற்றாக்குறை (Labor Shortage)

இந்தியாவின் தற்போதைய பலமே அதன் ‘இளைஞர்கள் பட்டாளம்’ (Demographic Dividend) தான். ஆனால், பிறப்பு விகிதம் $1.29$ ஆகக் குறையும் போது, எதிர்காலத்தில் தொழிற்சாலைகள், தொழில்நுட்பத் துறை மற்றும் விவசாயத்திற்குத் தேவையான உழைக்கும் வர்க்கத்தின் (Working-age Population) எண்ணிக்கை குறையும். இது நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியைப் (GDP) பாதிக்கலாம்.

3. மாநிலங்களுக்கு இடையேயான சமமின்மை (Regional Disparity)

இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களிலும் பிறப்பு விகிதம் ஒரே சீராகக் குறையவில்லை. பீகார், உத்திரப்பிரதேசம் போன்ற வட மாநிலங்களில் பிறப்பு விகிதம் சற்றே அதிகமாக இருக்கும் வேளையில், தமிழ்நாடு, கேரளா போன்ற தென் மாநிலங்களில் அது ஏற்கனவே $1.7$-க்கும் கீழே சரிந்துவிட்டது. இது எதிர்காலத்தில் நாடாளுமன்றத் தொகுதிகள் மறுசீரமைப்பு மற்றும் மத்திய அரசின் நிதிப் பகிர்வில் மாநிலங்களுக்கு இடையே அரசியல் ரீதியான மோதல்களை உருவாக்கலாம்.

உலக நாடுகள் மற்றும் இந்திய மாநிலங்களின் புதிய வியூகங்கள்

மக்கள் தொகைச் சரிவு மற்றும் பிறப்பு விகித வீழ்ச்சியைத் தடுக்க உலக நாடுகளும், தற்போது இந்திய மாநிலங்களும் தங்களின் மக்கள் தொகைக் கொள்கைகளைத் தலைகீழாக மாற்றி, குழந்தைப் பேற்றை ஊக்குவிக்கும் அதிரடிச் சலுகைகளை அறிவிக்கத் தொடங்கியுள்ளன:

• ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் அதிரடி அறிவிப்பு: இந்தியாவில் மக்கள் தொகைச் சரிவை எதிர்கொள்ள முதன்முறையாக ஆந்திரப் பிரதேச மாநில அரசு, இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொள்பவர்களுக்குப் பண ஊக்கத்தொகை மற்றும் சலுகைகளை வழங்குவதாக அறிவித்துள்ளது.

• நிதி ஊக்கத்தொகைகள்: உலகின் சில நாடுகள் தம்பதியினருக்கு அவர்களின் மூன்றாவது குழந்தை பிறக்கும் போது ₹30,000 வரை நிதி உதவி வழங்கத் தொடங்கியுள்ளன.

• IVF சிகிச்சைக்கான அரசு நிதி: முதல்முறை பெற்றோராக விரும்புபவர்களுக்கு, செயற்கை கருவூட்டல் (IVF) சிகிச்சைகளுக்கான செலவுகளை அரசாங்கமே ஏற்கும் திட்டங்கள் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளன.

• குழந்தை வளர்ப்புக்கான வீட்டுவசதி: சுவீடன், ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் குழந்தைகளை வளர்க்கும் குடும்பங்களைக் குறிவைத்து, சுமார் 3,00,000 பொது வீட்டுவசதி அலகுகளை (Public Housing Units) அவர்களுக்கு முன்னுரிமை அடிப்படையில் ஒதுக்கீடு செய்யத் திட்டமிட்டுள்ளன.

இந்தியா இப்போதிலிருந்தே தனது எதிர்கால ஜனத்தொகைக் கொள்கைகளைத் திட்டமிட வேண்டும். உழைக்கும் வயதினரின் எண்ணிக்கை குறையும் போது, அதை ஈடுகட்டத் தொழில்நுட்பம் மற்றும் ஆட்டோமேஷன் (Automation) துறைகளில் முதலீடுகளை அதிகரிக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், பணிபுரியும் பெண்கள் தங்களின் தொழில் வாழ்க்கையையும், குடும்ப வாழ்க்கையையும் சமநிலையாகக் கொண்டு செல்லக்கூடிய சுமுகமான சூழலைச் சட்டரீதியாக உருவாக்குவது அவசியமாகிறது.