உணவு அரசியல்:பாரம்பரியத் தட்டை ஆக்கிரமிக்கும் பாக்கெட் கலாச்சாரம்!

“உணவே மருந்து” என்று வாழ்ந்த தேசம் நம்முடையது. ஆனால் இன்று, “விளம்பரமே உணவு” என்ற நிலைக்கு நாம் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம். பல தலைமுறைகளாக நமது சமையலறைகளில் மணம் வீசிய பருப்பு, காய்கறிகள், நெய் மற்றும் நொதிக்க வைக்கப்பட்ட (Fermented foods) ஆரோக்கிய உணவுகள், இன்று ‘சத்து போதாது’ என்ற முத்திரையோடு ஓரங்கட்டப்படுகின்றன. இது தற்செயலானது அல்ல; திட்டமிடப்பட்ட ஒரு வணிக நகர்வு.

திட்டமிடப்பட்ட அச்சம்: நிறுவனங்களின் தந்திரம்

சமூக வலைதளங்களில் உலவும் ‘இன்ஃப்ளூயன்சர்கள்’ மற்றும் பெரும் நிறுவனங்கள் இன்று சாமானியர்களிடம் ஒருவிதத் தாழ்வு மனப்பான்மையை விதைக்கின்றனர். “வீட்டு உணவில் போதிய புரோட்டீன் இல்லை”, “சாதாரண அரிசியில் சத்து இல்லை” எனத் தொடங்கி, புரோட்டீன் பவுடர்கள் மற்றும் விலையுயர்ந்த சப்ளிமெண்ட்களை நோக்கி மக்களைத் தள்ளுகின்றனர்.

இதன் பின்னணியில் இருக்கும் கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், நமது பாரம்பரிய உணவே சிறந்தது என்று நாம் உணர்ந்துவிட்டால், பல கோடி மதிப்புள்ள இவர்களின் சந்தை ஒரே நாளில் முடங்கிவிடும். அதனால்தான், சமையலறையில் இருக்கும் ரசமும், தயிர்ச்சாதமும் இன்று ‘ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடுள்ள’ உணவுகளாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

மேலை நாடுகளின் குப்பை: இந்தியாவிற்கு வரும் ஆபத்து

மிகவும் அதிர்ச்சிகரமான விஷயம் என்னவென்றால், மேலை நாடுகளில் உடல்நலத்திற்குத் தீங்கானது என நிராகரிக்கப்படும் ‘அல்ட்ரா-புராசஸ்டு’ (Ultra-processed foods) உணவுகள், இன்று இந்தியாவில் மிகத் தீவிரமாக விளம்பரப்படுத்தப்படுகின்றன.

• நிறமூட்டிகள் மற்றும் பதப்படுத்திகள்: நீண்ட நாட்கள் கெட்டுப்போகாமல் இருக்கச் சேர்க்கப்படும் வேதிப்பொருட்கள் மெல்லக் கொல்லும் விஷமாக மாறுகின்றன.

• அதிவேகத் தயாரிப்புகள்: இரண்டு நிமிடத்தில் தயாராகும் உணவுகளும், உடனடியாகக் குடிக்கக்கூடிய பானங்களும் நமது குடல் ஆரோக்கியத்தை மெல்ல மெல்லச் சிதைக்கின்றன.

அடையாள அழிப்பும் ஆரோக்கியச் சீர்கேடும்

உணவு என்பது வெறும் பசி ஆற்றுவது மட்டுமல்ல; அது நமது கலாச்சார அடையாளம். இட்லி, தோசை, கம்பங்கூழ், கேழ்வரகு அடை என மண்ணின் மணம் சார்ந்த உணவுகளைத் துறந்து, வண்ணமயமான பாக்கெட்டுகளில் வரும் ‘ஆரோக்கிய’ உணவுகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது, நமது கலாச்சார வேர்களை நாமே வெட்டுவதற்குச் சமம்.

இதன் விளைவாகவே, இன்று இளைய தலைமுறையினரிடையே நீரிழிவு, ரத்த அழுத்தம் மற்றும் இதய நோய்கள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவில் அதிகரித்து வருகின்றன.

முடிவாக ஒரு கேள்வி…

நாம் நமது உணவை மேம்படுத்துகிறோமா அல்லது நமது உணவுத் தெரிவுகளைப் பெரு நிறுவனங்களிடம் அடகு வைக்கிறோமா? சந்தைப்படுத்துதல் (Marketing) மாயையில் சிக்கி, நம் வீட்டுச் சமையலறையின் மகத்துவத்தை மறந்துவிடக் கூடாது. தட்டில் இருக்கும் உணவு நமது தேர்வாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, ஒரு நிறுவனத்தின் விளம்பரமாக இருக்கக் கூடாது.

மீண்டும் பாரம்பரியத்திற்குத் திரும்புவதே, வருங்காலத் தலைமுறையைக் காக்கும் ஒரே வழி!

நிலவளம் ரெங்கராஜன்