வயோதிகத்திலும் தேவைப்படும் தனிமை: அன்பும் புரிதலும் மலரும் கணம்!

“வயதான பிறகு எதற்கு பிரைவசி?” என்றொரு பின்னூட்டம் சமீபத்தில் கண்ணில் பட்டது. இந்தக் கேள்வி, உண்மையில் வயோதிகத்தின் ஒரு முக்கியமான அம்சத்தை மறைக்கிறது. வயதானவர்களுக்கு தனிமை தேவையில்லையா? நிச்சயமாகத் தேவை! ஏன், உண்மையில், வயதான பிறகுதான் தம்பதியினருக்கு அந்தரங்கமும் தனிமையும் மிக முக்கியமாகத் தேவைப்படுகிறது. பெரும்பாலான ஆண்கள் தங்கள் மனைவியைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவதே வயதான பிறகுதான். மனைவியின் சின்னச் சின்ன விருப்பு வெறுப்புகள், அவரது சௌகரியங்கள் அனைத்தும் அவர்கள் கண்களுக்குப் புலப்படும் காலம் இது. எது செய்தாலும் மனைவியின் வசதியையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றுவதே இந்த காலகட்டத்தில்தான். இதற்கு முன்னர் வரை, “எப்படியிருந்தாலும் சமாளித்துக்கொள்வாள், அவளுக்கெதற்கு பிரெஃபரன்ஸ் கொடுக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் சில ஆண்களுக்கு இருந்திருக்கலாம். ஆனால், காலமும் அனுபவமும் அவர்களை மாற்றுகிறது.

மனைவியை ஆண்கள் காதலிக்கத் தொடங்குவதே ஐம்பது வயதிற்கு மேல்தான். மனைவியின் உடல் வனப்பு மறைந்து, அவரது அன்பும், அக்கறையும், அவருடன் பழகிய வருடங்களின் ஆழமும் கண்ணில் படும் வயது அது. இந்தப் பந்தம், புதிய பரிமாணங்களை அடையும் காலகட்டத்தில், அதை ரகசியமாகவும், தனியாகவும் கொண்டாட அவர்களுக்குத் தனிமை அவசியம்.

ஆனால், இங்குதான் சவால்கள் எழுகின்றன. கணவருக்கு வெல்லச்சீடை பிடிக்குமென்று கூட ஒன்றை இலையில் போடும்போதோ, எடுத்து வைத்துக் கொடுத்தாலோ, “கிழங்களுக்கு இந்த வயசிலும் ரொமான்ஸ் பாரேன்” என்று காதுபடப் பேசாத இளையோர் அமைய வேண்டும். இல்லையெனில், அந்தச் சின்னச் சின்ன அன்பின் பரிமாற்றங்கள் சுண்டிப் போய்விடும்.

தான் ஏதாவது கல்யாணத்தில் போய் சாப்பிட்டால், வீட்டிற்கு எதற்கோ அழைப்பதுபோல் கால் செய்து உருப்படியாக ஏதாவது பேசிவிட்டு, “சாப்பிட்டியா?” என்று முடிக்கும் பெரியவர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள். எங்கேயாவது மனைவிக்குப் பிடித்த தின்பண்டங்களைப் பார்த்தால், அதை வாங்கிக்கொண்டு வந்து, பகிரங்கமாகக் கொடுக்க முடியாமல் திணறும் ஆண்கள் பலர். நேரடியாகக் கொடுக்க ஈகோ இடம் தராது; அல்லது மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்ற தயக்கம்.

மற்றொரு முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், சிறு வயதில் முகத்திற்கு நேராகப் பல விஷயங்கள் பேசியபோதும் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்ட அதே பெண் இப்போது இல்லை. பெண்களுக்கு ஆண்களை விட மனோ பலமும், குடும்ப விஷயத்தில் அனுபவமும் அதிகம். எனவே, இப்போதெல்லாம் கன்னா பின்னாவென்று பேசினால், திருப்பிக் கேட்டுவிடுவாளோ என்று ஒரு தயக்கம் ஆண்களுக்கு உண்டு. இது, மரியாதையின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கலாம்.

“அப்பா அம்மா ரூம்தானே” என்று பெற்ற மகனோ மகளோ கதவைத் தட்டாமல் அவர்களின் தனியறையில் நுழைவது அவர்களுக்கு சங்கடம் தரும். தனியறை இல்லாவிட்டாலும் கூட, அவர்கள் இருவரின் உரையாடலை கவனிப்பதையும், அதில் குறுக்கே நுழைந்து பதில் சொல்வதையும் பெரும்பாலும் அவர்கள் விரும்புவதில்லை. அவர்களுக்குள் ஒரு தனி உலகம், ஒரு தனி உரையாடல் தேவைப்படுகிறது.

அலுவலக வேலை நிமித்தமாக 60 வயது வரை மனைவியை வீட்டில் விட்டுவிட்டு ஊர் ஊராகச் சுற்றிவிட்டு, வயதானபின் ஒருநாள் கூட மனைவியைப் பிரிய முடியாமல் தவிக்கும் பல பெரியவர்கள் உண்டு. இந்த வயது, துணையின் முக்கியத்துவத்தையும், இருவருக்கும் இடையேயான பிணைப்பையும் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.

தனிமை என்பது காமம் மற்றும் உடல் சார்ந்த விஷயங்களுக்காக மட்டுமே என்றில்லை. அன்பையும் காதலையும் பரிமாறிக்கொள்ள, துணையுடன் மனம் விட்டுப் பேச, பழைய நினைவுகளை அசைபோட, ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருக்கப் பெரியவர்களுக்குத் தனிமை தேவைப்படுகிறது. இந்தத் தனிமையையும், அவர்களின் உறவின் ஆழத்தையும் மதிக்கும் இளைய தலைமுறை அமைந்தால், அது நிச்சயமாக ஒரு வரமாக அமையும். வயோதிகத்திலும் மலரும் அன்பின் மகத்துவத்தை அங்கீகரிப்போம்!

ரமாபிரபா