“அடுத்தவர் மூளையில் நமது பயணம்: விஸ்வகுரு பிம்பத்தின் பின்னாலுள்ள நிதர்சனம்!

“இந்தியா ஒரு விஸ்வகுருவாக (உலக ஆசிரியர்) உருவாக வேண்டும்” – இது இன்று இந்தியாவின் அதிகார மையங்களில் இடைவிடாது ஒலிக்கப்படும் ஒரு கோஷம். முன்னொரு சமயம் விவேகானந்தர் கண்ட ‘விஸ்வகுரு’ கனவு என்பது பாரதத்தின் ஆழ்ந்த அறிவுத்தேடலையும், சுயமான தத்துவார்த்த மேன்மையையும் உலகிற்கு வழங்குவதாகும்; ஆனால், இன்றைய பிரதமர் மோடி அதனை வெறும் உள்நாட்டு அரசியல் விளம்பரமாகவும், வெளிநாடுகளில் கட்டமைக்கப்படும் வெற்று பிம்பங்களாகவும் சுருக்கி வருவது ஒரு பிற்போக்குத்தனமான சிந்தனைப் போக்காகும்.ஆம்..  ஒரு தேசம் உலகளாவிய சிந்தனைத் தலைவராக (Thought Leader) மாறுவது என்பது வெறும் அரசியல் விளம்பரங்களாலோ அல்லது உள்நாட்டு மேடை முழக்கங்களாலோ சாத்தியமாவதல்ல. வரலாறு நமக்கு ஒரு கசப்பான உண்மையை உரக்கச் சொல்கிறது: உலகளாவிய செல்வாக்கு என்பது மற்றவர்கள் பயன்படுத்த வேண்டிய புதிய தத்துவங்களையும், சிந்தனைச் சட்டகங்களையும் (Frameworks) உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளுக்கே உரியது.

அதிகாரத்தின் வேர்: அறிவா, ஆயுதமா?

உலக வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்த்தால், வல்லரசுகள் எவையும் வெறும் ராணுவ பலத்தால் மட்டும் நிலைபெறவில்லை. பிரிட்டன் தனது கடற்படையால் உலகைக் கட்டுப்படுத்தியதை விட, அதன் ‘தாராளவாதப் பொருளாதாரக் கொள்கையை’ (Liberal Political Economy) உலகிற்கு ஏற்றுமதி செய்ததன் மூலமே மேலாதிக்கம் செலுத்தியது. அமெரிக்கா தனது ராணுவ மேலாதிக்கத்தைத் தாண்டி, ‘யதார்த்தவாதம்’ (Realism) மற்றும் ‘தாராளவாத நிறுவனவாதம்’ போன்ற அரசியல் கோட்பாடுகளை வகுத்து, உலக நாடுகளின் உறவுகளைத் தீர்மானித்தது. இன்று சீனாவும் கூட, மேற்கத்திய விழுமியங்களுக்கு மாற்றாக ‘தியான்ஷியா’ (Tianxia) மற்றும் ‘டிஜிட்டல் இறையாண்மை’ போன்ற கருத்தியல்களை முன்வைத்து, உலகளாவிய விவாதங்களின் திசையை மாற்றத் துடிக்கிறது.

இந்தியாவின் பிம்ப அரசியலும், அறிவுசார் வறுமையும்

இன்று இந்தியாவின் பிரதமர் மோடியை ஒரு ‘தலைமை குரு’ என்று முன்னிறுத்துவதில் அரசு இயந்திரம் காட்டும் ஆர்வம், தேசத்தின் அறிவுசார் தேடலை ஒரு முட்டுச்சந்துக்குள் தள்ளியுள்ளது. நாம் இன்னமும் மற்றவர்கள் உருவாக்கிய சிந்தனைக் கூடைக்குள் அமர்ந்து கொண்டு, அவர்கள் வகுத்த விதிகளின்படி விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறோம் (India too often walks in carrying other people’s ideas).

• சிந்தனைப் பஞ்சம்: ‘யோகா’ அல்லது ‘வாசுதேவ குடும்பகம்’ போன்ற பழம்பெரும் வாசகங்கள் கலாச்சார ரீதியாகச் சிறப்பானவை; ஆனால் அவை நவீன உலக அரசியலையோ, தொழில்நுட்பப் பொருளாதாரத்தையோ மாற்றி எழுதும் வல்லமை கொண்ட தத்துவார்த்தக் கட்டமைப்புகள் அல்ல.

• விதிமுறைகளை வகுக்கத் தவறுதல்: ஒரு நாடு விவாதத்தின் விதிமுறைகளை (Terms of Debate) வரையறுக்கத் தவறினால், அது எப்போதும் மற்றவர்களின் விதிமுறைகளுக்குக் கீழ் இயங்கும் ஒரு நாடாகவே இருக்கும். இந்தியா இன்றும் மேற்கத்திய ஜனநாயக மாதிரிகளையோ அல்லது அதிகாரத்துவத்தையோ பிரதி எடுக்கும் ஒரு ‘மாணவனாகவே’ நீடிக்கிறது.

வெற்று முழக்கங்கள் போதும்!

உலகத் தலைமை என்பது பிம்பங்களைக் கட்டமைப்பதில் இல்லை; அது புதிய சிந்தனைகளைப் படைப்பதில் இருக்கிறது. மற்ற நாடுகள் எதைச் சாத்தியம் என்று கற்பனை செய்ய வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் நம்மிடம் இல்லை என்பதே நிதர்சனம். இந்த அறிவுசார் வறட்சியை மறைக்கவே ‘விஸ்வகுரு’ என்ற போலியான போர்த்தல்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

 மொத்தத்தில் இந்தியா உண்மையிலேயே உலகிற்கு ஆசிரியராக வேண்டுமெனில், நாம் பிறர் எழுதிய புத்தகங்களுக்குத் தலையங்கம் எழுதிக் கொண்டிருப்பதை நிறுத்த வேண்டும். பிம்ப அரசியலின் போதையிலிருந்து விடுபட்டு, புதிய உலகிற்கான கருத்தியல் அஸ்திவாரத்தை சுயமாக அமைக்க வேண்டும். அதுவரை ‘விஸ்வகுரு’ என்பது ஒரு வெற்று அரசியல் கோஷமே தவிர வேறொன்றுமில்லை.

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்