வளர்ச்சி வேட்டையில் பலிகடாவாகும் இந்திய சொத்துகள்: யாருக்கான பொருளாதாரம் இது?

மோடி தலைமையிலான பாஜக அரசு, இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி உலக நாடுகளை வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளதாகத் தொடர்ந்து பிரசாரம் செய்து வருகிறது. புள்ளிவிவரங்களின்படி, இந்தியா உலகின் வேகமாக வளரும் பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக உள்ளது என்பதும் உண்மைதான். ஆனால், இந்த “வளர்ச்சி” என்ற கண்ணாடிக்குப் பின்னால் மறைக்கப்பட்டிருக்கும் இன்னொரு சித்திரம் அதிர்ச்சியூட்டுவது.

விமான நிலையங்கள், ரயில் நிலையங்கள், தேசிய நெடுஞ்சாலைகள் (சுங்கச் சாவடிகள்), கப்பல் கட்டுமான நிறுவனங்கள், எரிபொருள் நிறுவனங்கள் என நாட்டின் முக்கிய பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புச் சொத்துகள் தனியாருக்குத் தாரை வார்க்கப்படுவது உண்மையான, நிலையான பொருளாதார வளர்ச்சியா? அல்லது ஒரு சில பெருமுதலாளிகளின் கஜானா நிரப்பும் தற்காலிக ஏற்பாடா? என்ற காட்டமான கேள்வியை எழுப்ப வேண்டிய கட்டாயம் இன்று நிலவுகிறது.

1. தேசத்தின் சொத்து vs. தனியாருக்கான லாபம்

சுதந்திர இந்தியாவில், ரயில்வே, பாரத் பெட்ரோலியம் (BPCL), விமான நிலையங்கள், மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் போன்ற பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் ‘நவீன இந்தியாவின் கோயில்கள்’ என நேருவால் வர்ணிக்கப்பட்டன. இவை வெறும் லாபத்திற்காக மட்டுமல்லாமல், பின்வரும் நோக்கங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்டன:

• சமூக நீதி: லாபம் குறைவாக இருக்கும் பகுதிகளிலும் சேவை வழங்குதல்.
• வேலைவாய்ப்பு: கோடிக்கணக்கான மக்களுக்குப் பாதுகாப்பான வேலைவாய்ப்புகளை வழங்குதல்.
• விலைக் கட்டுப்பாடு: அத்தியாவசியத் துறைகளில் (எரிசக்தி, போக்குவரத்து) தனியார் ஏகபோகத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, நியாயமான விலையில் சேவைகள் கிடைப்பதை உறுதி செய்தல்.

ஆனால், மோடி அரசு தீவிரமாக அமல்படுத்தி வரும் ‘தேசிய பணமாக்கல் திட்டம்’ (National Monetisation Pipeline – NMP), இந்த நிறுவனங்களை நீண்ட கால குத்தகை (உதாரணமாக 25 ஆண்டுகள்) அல்லது பங்கு விற்பனை மூலம் தனியாருக்கு வழங்கி, ₹6 லட்சம் கோடி வரை திரட்ட இலக்கு நிர்ணயித்துள்ளது. ‘தொழில் செய்வது அரசின் வேலை இல்லை’ என்ற கொள்கையின் கீழ் இது நியாயப்படுத்தப்படுகிறது.

2. தனியார்மயமாக்கலின் இரட்டை விளைவுகள்

பொதுத்துறை நிறுவனங்களைத் தனியாருக்கு விற்பது அல்லது குத்தகைக்கு விடுவது இரண்டு விதமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது:

அ) பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற வாதம்:

அரசுக்கு ஆதரவான தரப்பினரின் கூற்றுப்படி, தனியாருக்கு விற்பதால் பல நன்மைகள் உள்ளன:

• அரசின் நிதிச் சுமை குறையும்: நட்டத்தில் இயங்கும் நிறுவனங்களைத் தனியாருக்கு விற்றால், அவற்றின் செலவு குறைந்து, அந்தப் பணத்தை மக்கள் நலத் திட்டங்களில் முதலீடு செய்யலாம்.
• செயல்திறன் மேம்பாடு: தனியார் நிறுவனங்கள் நிபுணத்துவம் மற்றும் தொழில்முறை மேலாண்மையுடன் செயல்படுவதால், அவற்றின் செயல்திறன் மற்றும் லாபம் அதிகரிக்கும்.
• மூலதனம் திரட்டுதல்: விற்பனை மூலம் திரட்டப்படும் தொகையைக் கொண்டு, அரசு புதிய உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் முதலீடு செய்யலாம்.

ஆ) காட்டமான விமர்சனங்கள்:

எதிர்க்கட்சிகள் மற்றும் பொருளாதார வல்லுநர்களின் கூற்றுப்படி, இது அபாயகரமானது:

• ‘நல்ல’ நிறுவனங்கள் விற்பனை: நட்டத்தில் இயங்கும் நிறுவனங்கள் மட்டுமின்றி, பாரத் பெட்ரோலியம் (BPCL), எல்ஐசி போன்ற லாபத்தில் இயங்கும் நிறுவனங்களின் பங்குகளும் விற்கப்படுகின்றன.
• ஏகபோக உருவாக்கம்: விமான நிலையங்கள், துறைமுகங்கள், மின் உற்பத்தி ஆகிய முக்கியத் துறைகள் ஒரு சில பெருநிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் செல்கின்றன. இதனால், அந்தச் சேவைகளுக்கான கட்டணத்தை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரம் தனியாருக்குச் சென்று, மக்களுக்கு அதிக சுமை ஏற்படும் (உதாரணமாக, டோல் பிளாசா கட்டணம் உயர்வு).
• சமூகப் பொறுப்பின்மை: தனியார் நிறுவனங்கள் லாபத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொள்வதால், வேலைவாய்ப்புப் பாதுகாப்பு, பின்தங்கிய பகுதிகளில் சேவை வழங்குதல் போன்ற சமூகப் பொறுப்புகளைப் புறக்கணிக்கின்றன.
• புதிய நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்படாமை: முந்தைய பிரதமர்கள் பலர் புதிய பொதுத்துறை நிறுவனங்களை உருவாக்கிய நிலையில், மோடி ஆட்சியில் புதிதாக ஒரு பொதுத்துறை நிறுவனம்கூட உருவாக்கப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்க விமர்சனமாகும். மாறாக, உருவாக்கப்பட்டு இருந்தவை விற்கப்படுகின்றன.

3. வளர்ச்சி யாருக்கு? புள்ளிவிவரங்களின் முரண்பாடு

இந்தியா ஒட்டுமொத்தமாகப் பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவது உண்மைதான். ஆனால், அந்த வளர்ச்சியின் பலன் யாருக்குப் போய்ச் சேர்கிறது என்பதில்தான் முரண்பாடு உள்ளது.

கடந்த சில ஆண்டுகளில் உலகப் பெரும் பணக்காரர்களின் பட்டியலில் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. ஆனால், அதே சமயம் கோடிக்கணக்கான இந்தியர்களின் ஒரு நாள் வருமானம் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. பொதுச் சொத்துகளைப் பணமாக்குவதன் மூலம் கிடைக்கும் பலன், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை மேலும் அதிகரிக்கவே வழிவகுக்கும் என விமர்சகர்கள் அஞ்சுகின்றனர்.

ஒரு நாட்டின் உண்மையான பொருளாதாரம் என்பது, அதன் அடித்தட்டு மக்கள் பெறும் சேவைகளின் தரம், வேலைவாய்ப்புப் பாதுகாப்பு, மற்றும் அத்தியாவசியச் செலவுகளின் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றில்தான் உள்ளது. பொதுச் சொத்துகளைத் தனியாருக்குத் தாரை வார்த்து, அதன் மூலம் திரட்டப்படும் தொகையை வளர்ச்சி என்று கொண்டாடுவது, வீட்டைக் கொளுத்தி வெளிச்சம் தேடும் மூடத்தனத்திற்கு ஒப்பாகும்.

சர்வதேச முதலீட்டாளர்களின் வியப்பு என்பது இந்தியாவின் கவர்ச்சிகரமான சந்தை மற்றும் தனியார்மயமாக்கல் மூலம் அவர்கள் பெறப்போகும் லாபத்தைப் பார்த்து இருக்கலாம். ஆனால், இந்த வியப்பு, சாதாரண இந்தியக் குடிமகனின் நாளைய சேவைச் செலவில் பிரதிபலிக்குமா என்பதுதான் இப்போதைய முக்கியமான கேள்வி!

விஸ்வநாதன்