குருதியில் நனையும் இந்தியா:வெறுப்பு அரசியலின் கோரத்தாண்டவம்!

செய்தித்தாள்களில் வழியும் இரத்தக் கறைகள் தினமும் காலையில் செய்தித்தாள்களைத் திறந்தாலோ அல்லது இணையத்தில் செய்திகளைப் பார்த்தாலோ கோபம், வெறுப்பு மற்றும் இரத்தக் களரி குறித்த செய்திகளே நம்மை எதிர்கொள்கின்றன. கடந்த சில வாரங்களில் நடந்த நிகழ்வுகளைப் பார்த்தால், இந்தியாவின் சமூகக் கட்டமைப்பு எந்தப் பாதையில் சென்று கொண்டிருக்கிறது என்ற அச்சம் எழுகிறது. உத்திரப்பிரதேசத்தின் பரேலி முதல் உத்தரகண்டின் டேராடூன் வரை நீளும் வன்முறைச் சங்கிலி, இது வெறும் தற்செயலான நிகழ்வுகள் அல்ல என்பதை உணர்த்துகிறது.

சமகால இந்தியாவில் பதிவான மிக முக்கியமான மற்றும் அதிர்ச்சியூட்டும் வன்முறைச் சம்பவங்களில் சில  இதோ:

இந்தத் தொடர் சம்பவங்கள் மற்றும் அச்சுறுத்தல் காரணமாக, பல நட்சத்திர ஓட்டல்கள் மற்றும் பொது அமைப்புகள் இந்த ஆண்டு கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டங்களையே ரத்து செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. இது இந்தியாவின் பன்மைத்துவத்திற்கு விழுந்த ஒரு பெரும் அடியாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

அரசியல் மயமாக்கப்படும் வன்முறை

இந்தியாவில்  நடக்கும் வன்முறைகளை வெறும் அரசியல் விளைவுகளாக மட்டுமே பார்க்கத் தோன்றலாம். சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான வெறுப்புணர்வு இங்குள்ள ஒரு சில கும்பல்களுக்குத் துணிச்சலைத் தருகிறது. பரேலி வழக்கில், சமூக ஊடகங்களில் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்ட பின்னரே காவல்துறை குற்றவாளிகள் மீது நடவடிக்கை எடுத்தது. அதேபோல், டேராடூன் கொலை வழக்கில் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் தரப்பை பொய்யெனச் சொல்லும் காவல்துறை, குற்றவாளிகளைக் காப்பாற்ற முயல்வது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

அதிகாரத்தின் நடிப்பும் போலித்தனமும்

முதலமைச்சர் புஷ்கர் சிங் தாமி, ஒரு கொலைச் சம்பவத்திற்காக பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்திற்கு ஆறுதல் சொல்லும் போது கூட, அதை ‘ஸ்பீக்கரில்’ போட்டு வீடியோ எடுத்து ஊடகங்களுக்கு வெளியிடுகிறார். இது உண்மையான துக்கமா அல்லது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட மக்கள் தொடர்பு (PR) வேலையா என்ற கேள்வி எழுகிறது. கிறிஸ்மஸ் பண்டிகையைக் குறிவைத்துத் தாக்குவதும், அதன் மூலம் சர்வதேசக் கவனத்தைப் பெற நினைக்கும் தீவிரப்போக்கும் இந்தியாவின் பிம்பத்தைச் சிதைக்கின்றன.

வீழ்ந்து கிடக்கும் சட்டம் ஒழுங்கு

இந்தியாவில் வன்முறை பெருக முக்கியக் காரணம் காவல்துறை மற்றும் நீதியின் தோல்விதான். வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்களுக்குச் சட்டத்தின் மீது பயம் இல்லை. எதையும் செய்துவிட்டுத் தப்பிவிடலாம் என்ற எண்ணமே அவர்களை வழிநடத்துகிறது.

• அடையாள அரசியல்: வட இந்திய மேல்சாதி ஆண்களிடையே வளர்ந்துள்ள அடையாள அரசியல், மற்றவர்கள் மீதான (முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், வடகிழக்கு இந்தியர்கள்) வெறுப்பை நியாயப்படுத்துகிறது.

• காவல்துறையின் ஒருதலைப்பட்சப் போக்கு: குல்தீப் செங்கார் போன்ற பாலியல் குற்றவாளிகளுக்கு ஆதரவாகப் பேரணி நடத்த அனுமதிக்கப்படும் ஒரு சமூகத்தில், நீதிக்காகப் போராடுபவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார்கள்.

மாசுபட்ட அறநெறித் தராசு

காற்று மாசு (AQI) புள்ளிவிவரங்களைப் பொய்க்கணக்கு காட்டும் அரசாங்கம், உண்மையைச் சொல்பவர்களைச் சிறையில் அடைப்பதில் மும்முரமாக இருக்கிறது. ஒரு சமூகம் எது சரி, எது தவறு என்ற பிரித்தறியும் திறனை இழக்கும்போது, அங்கு வன்முறை என்பது ஒரு சாதாரணமாக நிகழ்வாகிவிடுகிறது.

முடிவுரை: இன்றைய வன்முறைகள் வெறும் அரசியல் பிரச்சனைகள் மட்டுமல்ல; அவை இந்தியாவின் ஆழமான வீழ்ச்சியின் அறிகுறிகள். பொய்களும், பேராசைகளும் அரசியலை ஆக்கிரமித்துள்ள சூழலில், இந்தியா தனது ‘அறநெறி திசைகாட்டியை’ (Moral Compass) இழந்து நிற்கிறது. இதுவே இன்றைய இந்தியாவின் உண்மையான நெருக்கடி.