பாலன் – தி பாய்- விமர்சனம்!

சார்லஸ் டார்வின் உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்திய “Survival of the fittest” (தகுதியுள்ளது பிழைக்கும்) என்ற தத்துவத்திற்கு, மனிதர்கள் தங்களுக்குத் தகுந்தபடி ஒரு காட்டு விதியை எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்: “ஒன்றில் நீ கொல்ல வேண்டும், இல்லையேல் கொல்லப்பட வேண்டும்!”

ஆனால், ‘மஞ்ஞும்மெல் பாய்ஸ்’ புகழ் இயக்குநர் சிதம்பரம் மற்றும் ‘ஆவேஷம்’ புகழ் ஜித்து மாதவன் (திரைக்கதை) கூட்டணியில் உருவாகியிருக்கும் இந்த ‘பாலன்’ திரைப்படம், அதே பிழைப்புக்கான போராட்டத்தை வேறு ஒரு கோணத்தில் அணுகுகிறது. ரத்த ஆறு ஓடாமல், கத்திக்குத்துகள் இல்லாமல், உயிர் பிழைக்க நினைப்பவர்கள் எந்த எல்லைக்கும் செல்வார்கள் என்பதை ஒரு அழுத்தமான தார்மீகக் கதையாகச் சொல்ல முயன்றிருக்கிறார்கள்.

அடையாளங்களைத் தொலைத்த தாய்-சேய் பயணம்

படத்தின் கதையின்படி, பாலன் (சிறுவனாக ஆதிசேஷன், பதின்ம வயதுக்காரனாக முஹம்மது ஜினான்) மற்றும் அவனது அம்மா (ஃபர்சானா பாலத்திங்கல்) ஆகிய இருவருக்கு மட்டுமே அவர்களின் உண்மையான அடையாளம் தெரியும். ஒவ்வொரு புதிய ஊருக்கு மாறும்போதும், புதிய பெயர்களையும் கற்பனையான கடந்த காலக் கதைகளையும் தங்களுக்குள் சூட்டிக்கொள்கிறார்கள். இந்த ‘ஓட்டப்பந்தய’ வாழ்க்கையில், எங்காவது இவர்களின் கடந்த காலத்தை அறிந்த ஒரு ஆணோ அல்லது இவர்களின் மேல் “அனுதாபம்” காட்டும் ஒரு நபரோ குறுக்கிடும்போது, உடனே மூட்டையைக் கட்டிக்கொண்டு அடுத்த ஊருக்கு ஓடுகிறார்கள்.

இந்த ஓட்டத்திற்கு நடுவில், ஒரு மலைக்கிராமத்தில் தனியாக வாழும் ஒரு முதியவரைப் (டோலி ஜூன்) பார்த்துக்கொள்ளும் நர்ஸ் வேலை அம்மாவுக்குக் கிடைக்கிறது. கோபக்கார அந்த முதியவருக்கும், இந்த அம்மாவுக்கும் இடையே ஒரு விசித்திரமான பிணைப்பு உருவாகிறது. ஆனால், அங்கேயும் கடந்த காலம் துரத்தி வர, அம்மா ஒரு தீவிரமான முடிவை எடுக்க வேண்டியதாகிறது. அது பாலனை அவரிடமிருந்து பிரிக்கிறது.

மிரட்டலான முதல் பாதியும், திசைமாறிய இரண்டாம் பாதியும்

இயக்குநரும் திரைக்கதை ஆசிரியரும் தங்களின் முந்தைய பிளாக்பாஸ்டர் படங்களின் வணிகக் சூத்திரங்களை அடியோடு தவிர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது. படம் எங்குமே அவசரப்படாமல், ஒரு நாவலைப் படிக்கும் உணர்வுடன் நகர்கிறது. ஒரு கொலை நடக்கும் காட்சியில் கூட ரத்தத்தைக் காட்டாமல், சிவப்பு நிற ஆக்ஸைடு தரையை அம்மா துடைக்கும் ஒற்றைக் காட்சியிலேயே அந்தத் தீவிரத்தைக் கடத்தியிருப்பது அசாத்தியமான மேக்கிங்.

ஆனால், படத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனமே அதன் இரண்டாம் பாதிதான். பாலன் வளர்ந்து வாலிபனான பிறகு, ‘அப்பாஸ்’ (டொவினோ தாமஸ்) என்ற திருடனிடம் வளர்கிறான். அதன் பின் பவித்ரன் (ஜீன் பால் லால்) என்ற கொடூரமான போலீஸ் அதிகாரியோடு நடக்கும் மோதலாகப் படம் மாறுகிறது.

முதல் பாதியில் இருந்த அந்த உளவியல் ரீதியான ஆழமும், மெல்லிய விறுவிறுப்பும் இரண்டாம் பாதியில் முற்றிலும் காணாமல் போய்விடுகிறது. ஏதோ இரண்டு வெவ்வேறான படங்களை ஒன்றிணைத்தது போன்ற ஒரு தொய்வைத் தருகிறது. அப்பாஸ் – பாலன் இடையேயான பாசம், அம்மா – பாலன் பாசம் அளவுக்கு வாசகர்களைக் கடத்தத் தவறிவிடுகிறது.

நடிப்பும் தொழில்நுட்பமும்

படத்தின் அசுர பலம் ஃபர்சானா பாலத்திங்கலின் நடிப்புதான். இந்த ஆண்டின் சிறந்த மலையாள சினிமா நடிப்புகளில் இவருடைய அம்மாவின் பாத்திரம் நிச்சயம் பேசப்படும். அதேபோல், டொவினோ தாமஸ் தனக்குரிய ‘ஹீரோ’ இமேஜைக் கழற்றிவைத்துவிட்டு, ஒரு அழுக்கான திருடன் பாத்திரத்தில் சிக்ஸர் அடித்திருக்கிறார்.

சியாமள மேகங்களையும், மலைக்கிராமத்தின் தனிமையையும் தன் கேமரா கோணங்களால் கடத்திய ஷைஜு காலித்தின் ஒளிப்பதிவும், சுஷின் ஷியாமின் பின்னணி இசையும் படத்திற்கு உலகத்தரம் வாய்ந்த ஒரு அழகியலைக் கொடுத்துள்ளன.

1938-ல் வெளியான மலையாளத்தின் முதல் பேசும் படமான ‘பாலன்’ படத்தின் குறியீடுகளை (அநாதை குழந்தைகள், கொடுமைக்கார சித்தி) 88 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்த நவீன ‘பாலன்’ மூலம் சிதம்பரம் சற்றே தலைகீழாக மாற்றியமைத்திருப்பது சுவாரஸ்யமானSubversion.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், முதல் பாதியின் நேர்த்தியை இரண்டாம் பாதியிலும் தக்கவைத்திருந்தால், இந்த ‘பாலன்’ இந்திய சினிமாவின் மிகச்சிறந்த சைக்கலாஜிக்கல் டிராமாக்களில் ஒன்றாக மாறியிருப்பான். தற்போதைக்கு, ஒரு நல்ல சினிமா அனுபவமாக மட்டும் எஞ்சி நிற்கிறான்!

மார்க்: 2.75 / 5