லட்சியப் பயணம்: இந்திய ஹாக்கியின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் இளைய படை!
இந்தியாவின் ஜூனியர் ஆண்கள் ஹாக்கி அணி உலகக் கோப்பையில் வெண்கலப் பதக்கத்தை வென்றதன் மூலம், ஒன்பது ஆண்டுகாலப் பதக்கக் காத்திருப்புக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துள்ளது. இந்த இளைய ஹாக்கி நட்சத்திரங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும், இந்த விளையாட்டு என்பது ஒரு மதிப்புமிக்கச் சொத்து, வேலை தேடுவதற்கான ஒரு களம் அல்லது ஒரு நம்பிக்கையின் பாய்ச்சல் என வெவ்வேறு அர்த்தங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், ஒலிம்பிக் பதக்கம் வெல்ல வேண்டும் என்ற கனவுதான் இந்த வயதுக்குட்பட்ட அணியை ஒன்றாக இணைக்கிறது. இந்தச் சாதனை, சீனியர் அணியில் வரவிருக்கும் தவிர்க்க முடியாத மாற்றங்கள், முன்னர் எதிர்பார்க்கப்பட்டது போலக் குழப்பமாக இருக்காது என்ற நம்பிக்கையை ஹாக்கி ஆர்வலர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தியுள்ளது.
ஒவ்வொரு வீரரும் வெவ்வேறு பின்னணியில் இருந்து வந்தவர்கள்; சகிப்புத்தன்மை மற்றும் நம்பிக்கை நிறைந்த அவர்களின் தனிப்பட்ட கதைகளில், தனித்துவமான சவால்களும் நிறைந்திருக்கின்றன.
தலைமைப் பண்பும் மீண்டெழுதலும்
ஹரியானாவின் டாப்ராவைச் சேர்ந்த கேப்டன் ரோஹித் (21), ஒரு சாதாரண உணவைச் சாப்பிடுவதுகூட ஒரு காலத்தில் போராட்டமாக இருந்தது எனக் குறிப்பிடுகிறார். கடந்த ஆண்டு சீனியர் அணிக்கு எதிரான பயிற்சி ஆட்டத்தில் முகத்தில் ஏற்பட்ட எலும்பு முறிவு, அவரை மாதக்கணக்கில் அசைவின்றி வைத்திருந்தது. மீண்டும் விளையாட முடியுமா என்று அவர் சந்தேகப்பட்டார்.
“அந்தச் சில மாதங்கள் மிகவும் கடினமானவை, சாப்பிடுவதும், குடிப்பதும் கூட வலியாக இருந்தது,” என்று ஜூனியர் உலகக் கோப்பையின் போது ‘பிடிஐ பாஷா’விடம் ரோஹித் தெரிவித்தார். “ஒரு கட்டத்தில், என்னால் மீண்டும் விளையாட முடியாது என்று நினைத்தேன். ஆனால் ஹாக்கிக்குத் திரும்பியதும், என்னால் நிறுத்த முடியாது என்று உணர்ந்தேன். இப்போது நான் சீனியர் அணிக்காக விளையாடி உலகக் கோப்பை மற்றும் ஒலிம்பிக் பதக்கங்களை வெல்ல விரும்புகிறேன். இந்த வெண்கலப் பதக்கம் மேலும் பல சிறுவர்களை ஹாக்கி விளையாட ஊக்குவிக்கும் என்று நம்புகிறோம்,” என்றும் அவர் கூறினார்.
ஹாக்கிப் பண்ணையின் திறமைகள்
ஒரு காலத்தில் இந்தியாவின் ஹாக்கிப் பண்ணையாகத் திகழ்ந்த ஒடிசாவின் சுந்தர்கர் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் அன்மோல் எக்கா (19). சுமார் 3,000 பேர் மட்டுமே கொண்ட கிராமத்தில் பிறந்த இவர், தாயை இழந்த பிறகு, தாய்வழிப் பாட்டனாருடன் வளர்ந்தார். அங்கிருந்த கிராமத்தில்தான் இவருக்கு வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்த ஹாக்கி கிடைத்தது.
“என் கிராமத்தில் எல்லோரும் கால்பந்து விளையாடினார்கள். ஆனால் பாட்டனாருடன் குடியேறியபோது, அங்கு மிகவும் பிரபலமான ஹாக்கி விளையாட ஆரம்பித்தேன். விடுதிக்கு மாறிய பிறகு, நான் கடினமாக உழைத்தால் நாட்டிற்காக விளையாட முடியும் என்று உணர்ந்தேன்,” என்று பிரெண்ர லக்ராவின் ரசிகரான அன்மோல் தெரிவித்தார். அர்ஜென்டினாவுக்கு எதிரான வெண்கலப் பதக்கப் போட்டியில் இவரது சிறப்பான ஆட்டம், இவரைத் தொடரின் தனித்துவமான வீரர்களில் ஒருவராகக் குறித்தது.
சுந்தர்கரின் மற்றொரு திறமையாளரான ரோஷன் குஜூர் (21), புல் தரைகளில் விளையாடி வளர்ந்தவர். ஒலிம்பிக் வீரர் மன்பிரீத் சிங் இவருக்கு உத்வேகம்; சீனியர் மட்டத்தில் இவரைப் போலவே ஜொலிக்க வேண்டும் என இவர் விரும்புகிறார். “என் கிராமத்தில் பல அடிப்படைப் போட்டிகள் நடக்கும், நாங்கள் புல் தரையில் விளையாடினோம். நான் சிறுவயதிலிருந்தே மன்பிரீத் சிங்கைப் பார்த்து மிடீஃபீல்டராக ஆனேன், ஆனால் நாட்டிற்காக விளையாடுவேன் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை,” என்று அவர் கூறினார்.
குடும்பப் பாரம்பரியமும் தியாகமும்
பஞ்சாபின் தரண் தாரண் மாவட்டத்தில் உள்ள வேரோவாலைச் சேர்ந்த மன்மீத் சிங்குக்கு (20), ஹாக்கி இரத்தத்தில் ஊறியது. இவர் ஒலிம்பிக் வீரர் ஆகாஷ்தீப் சிங்கின் மருமகன். குடும்பத்தில் களத்தில் செய்யும் தவறுகளுக்குப் பயிற்சியாளர்களிடமிருந்து மட்டுமல்லாமல், குடும்பத்தினரிடமிருந்தும் கண்டிப்பு கிடைக்குமாம். “என் தந்தை ராணுவத்தில் இருந்தார், தேசிய அளவில் ஹாக்கி விளையாடினார். மாமா ஆகாஷ்தீப் ஒரு ஒலிம்பிக் வீரர், இன்னொரு மாமா பஞ்சாப் காவல்துறையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். நான் தவறு செய்தால், அனைவரும் அதைக் சுட்டிக்காட்டுவார்கள்,” என்று மன்மீத் கூறினார். பெங்களூரில் ஐந்து மாதப் பயிற்சிக்குப் பிறகு, தாயின் கையால் செய்யப்பட்ட ‘சரோன் தா சாக் மற்றும் மக்கி தி ரொட்டி’ சாப்பிட ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்.
பஞ்சாபின் குமான் கலான் கிராமத்தைச் சேர்ந்த தில்ராஜ் (20), ஆரம்பத்தில் ஹாக்கியை அவ்வளவு சீரியஸாக எடுக்கவில்லை. ஆனால் தாயின் தியாகங்கள்தான் அவருக்கு ஒரு நோக்கத்தைக் கொடுத்தன. “என் தந்தை உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார், என் முதல் கோல்கீப்பிங் கிட்டை வாங்க என் அம்மா தனது காதணிகளை விற்றார். சில சமயங்களில் போட்டிகளுக்குப் பயணிக்க கூட என்னிடம் பணம் இருக்காது. இன்று நான் களமிறங்கும் ஒவ்வொரு முறையும், என் தாயின் தியாகங்கள் என் மனதில் வந்து போகின்றன,” என்று அவர் உருக்கத்துடன் கூறினார்.
நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களின் வேட்கை
பதக்கத்தைத் தீர்மானிக்கும் போட்டியில், பஞ்சாபின் பதான்கோட்டைச் சேர்ந்த கோல்கீப்பர் பிரின்ஸ்தீப் சிங், கால்பந்தை விட்டுவிட்டு ஹாக்கிக்கு வந்தார். இவர், பி.ஆர். ஸ்ரீஜேஷின் கோல்கீப்பர் அகாடமியில் பயிற்சி பெற்றார். இவர், தன் பயிற்சியாளரும், ஜாம்பவானுமான ஸ்ரீஜேஷ் அணிந்திருந்த அடையாளமான எண் 16 ஜெர்சியை அணிந்திருப்பது ஒரு கூடுதல் பெருமை. பெல்ஜியத்துக்கு எதிரான காலிறுதிப் போட்டியில் இவரது அசத்தலான சேமிப்புகள், அணியைப் பெருமைப்படுத்தின.
உத்தரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த ஷார்தானந்த் திவாரி (21), பெல்ஜியத்துக்கு எதிராக ஒரு முக்கியமான கோலை அடித்து, தனது இளம் வாழ்க்கையின் முதல் கட்டத்தை நிறைவு செய்தார். “2021 இல் புவனேஸ்வரில் பெல்ஜியத்தை ஒரு கோல் வித்தியாசத்தில் தோற்கடித்தோம், அப்போதும் நான் கோல் அடித்தேன். இந்த முறை நான் அதிர்ஷ்டசாலி, காலிறுதியில் ஒரு முக்கியமான கோலை அடித்ததில் மகிழ்ச்சி,” என்று அவர் கூறினார். “வாய்ப்பு வரும்போது கோல் அடிப்பதில் எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது,” என்று அவர் நம்பிக்கையுடன் தெரிவித்தார்.
சவால்கள் இருந்தபோதும், இந்த வீரர்கள் ஒலிம்பிக் பதக்கத்தை இலக்காகக் கொண்டு, தங்கள் நாட்டின் ஹாக்கி எதிர்காலத்தை உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர்.
