சிகிச்சை பெறாத 80% மன நோயாளிகள்: இந்தியாவின் அடுத்த சுகாதாரப் பேரிடர்?

இந்தியாவில் உடல்நலக் குறைபாடுகளுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவம் மனநலத்திற்கு அளிக்கப்படுவதில்லை என்பதை இந்திய மனநல சங்கத்தின் (Indian Psychiatric Society) சமீபத்திய அறிக்கை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. நாட்டில் மனநலப் பாதிப்புக்குள்ளான 10 பேரில் 8 பேருக்கு (80% மேல்) முறையான அல்லது சரியான நேரத்திலான சிகிச்சை கிடைப்பதில்லை. மருத்துவத் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்திருந்தாலும், கோடிக்கணக்கான மக்கள் இன்றும் இருளில் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

சமூக அவமானமும் (Stigma) மௌனமும்:

மனநலச் சிகிச்சையைப் பெறுவதில் உள்ள மிகப் பெரிய தடைக்கற்களில் ஒன்று சமூகப் பார்வை. மன அழுத்தம், பதற்றம் அல்லது தீவிர மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், “பைத்தியம்” என்று முத்திரை குத்தப்படுவார்கள் என்ற அச்சத்திலேயே தங்கள் பாதிப்பை மறைக்கின்றனர். இந்தச் சமூக அவமானம் காரணமாக, ஆரம்ப நிலையிலேயே சரிசெய்யக்கூடிய பல பிரச்சனைகள், காலப்போக்கில் முற்றித் தற்கொலை எண்ணங்கள் வரை கொண்டு செல்கின்றன. படித்தவர்கள் மத்தியிலும் கூட மனநல மருத்துவரை அணுகுவது ஒரு குறையாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறை – ஒரு புள்ளிவிவரம்:

இந்தியாவின் மக்கள் தொகைக்கும், இங்குள்ள மனநல மருத்துவர்களின் எண்ணிக்கைக்கும் இடையே மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் உள்ளது. உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் பரிந்துரைப்படி, ஒரு லட்சம் பேருக்கு குறைந்தது 3 மனநல மருத்துவர்கள் இருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்தியாவில் ஒரு லட்சம் பேருக்கு ஒரு மருத்துவர் கூட இல்லாத நிலையே நீடிக்கிறது. குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் மனநலச் சிகிச்சை என்பது கற்பனை செய்ய முடியாத ஒன்றாகவே உள்ளது. இந்த இடைவெளியே 80 சதவீத நோயாளிகள் சிகிச்சைக்கு வெளியே இருக்க முதன்மைக் காரணமாகிறது.

குடும்பங்களின் அலட்சியம் மற்றும் மூடநம்பிக்கை:

இந்தியக் குடும்ப அமைப்பில், ஒருவருக்கு மன ரீதியான பாதிப்பு ஏற்படும்போது, அதை மனதிடம் இல்லாதது என்றோ அல்லது சோம்பேறித்தனம் என்றோ கடந்து செல்கின்றனர். இன்னும் சில பகுதிகளில் மனநலப் பாதிப்புகளை “பேய்ப்பிடித்தது” அல்லது “செய்வினை” என்று கருதி மாந்திரீகவாதிகளிடம் செல்வது தொடர்கிறது. முறையான மனநல ஆலோசனையை விட, மூடநம்பிக்கைகளை நாடுவதால் நோயாளியின் நிலைமை சீர்செய்ய முடியாத அளவிற்கு மோசமடைகிறது.

பொருளாதாரச் சிக்கல்கள்:

மனநலச் சிகிச்சை என்பது ஒரு வாரத்திலோ அல்லது ஒரு மாதத்திலோ முடிந்துவிடுவதல்ல. இது நீண்ட கால மருந்து உட்கொள்ளல் மற்றும் தொடர்ச்சியான ஆலோசனைகளை (Therapy) உள்ளடக்கியது. நடுத்தர மற்றும் ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு இதற்கான செலவு ஒரு பெரும் சுமையாகும். பெரும்பாலான மருத்துவக் காப்பீடுகள் இன்றும் மனநலச் சிகிச்சையை முழுமையாக உள்ளடக்குவதில்லை. இதனால், நிதி நெருக்கடி காரணமாகப் பாதிலேயே சிகிச்சையை நிறுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கையும் மிக அதிகம்.

காலத்தின் கட்டாயம் – தீர்வுகள்:

அரசு மற்றும் தனியார் துறைகள் இணைந்து மனநலக் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்த வேண்டிய தருணம் இது. பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளிலேயே மனநல விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும். ஒவ்வொரு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திலும் குறைந்தபட்சம் ஒரு மனநல ஆலோசகர் இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். மனநலப் பாதிப்பை உடல்நலப் பாதிப்பைப் போல இயல்பாக அணுகும் மனப்பக்குவம் சமுதாயத்திற்கு வரும்போது மட்டுமே, இந்த 80 சதவீத இடைவெளியைக் குறைக்க முடியும்.

முக்கியக் குறிப்பு:

உங்கள் பகுதியில் யாராவது மன அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தால், அவர்களைத் தனிமைப்படுத்தாமல் முறையான மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள். ஒரு சிறு உரையாடல் ஒரு உயிரைக் காக்கக்கூடும்.

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்