ஓய்வுக்குப் பின் புத்திசாலிகள் ஏன் சமூக வட்டாரங்களிலிருந்து மாயமாகிறார்கள்?

பணி ஓய்வுக்குப் பின் பலரும் தங்களைச் சுற்றிலும் உறவுகளும் நண்பர்களும் எப்போதும் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவார்கள். ஆனால், மிகக் கூர்மையான சிந்தனை கொண்ட மனிதர்கள் அதற்கு நேர்மாறான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏன் கூட்ட நெரிசலான சமூக வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி, அமைதியான தனிமையைக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்பதன் பின்னணியில் சில சுவாரசியமான உளவியல் மற்றும் வாழ்க்கை யதார்த்தங்கள் ஒளிந்துள்ளன.

போலியான சமூக முகமூடிகளின் மீதான சலிப்பு

பணி வாழ்க்கையில் இருந்தவரை பல புத்திசாலிகள் தங்களின் தொழில் நிமித்தமாக, பதவிகளுக்காக மற்றும் சமூக அந்தஸ்திற்காகப் பல வகையான மனிதர்களுடன் பழக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்திருப்பார்கள். அங்குப் பல பேச்சுக்கள் மேலோட்டமானவையாகவும், போலித்தனம் நிறைந்தவையாகவும் இருந்திருக்கும். பணி ஓய்வு என்பது அவர்களுக்கு அந்தப் போலி முகமூடிகளைக் கழற்றி வைக்கும் மாபெரும் சுதந்திரத்தைத் தருகிறது. இனி யாருக்காகவும் தங்களை மாற்றிக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்ற நிலை வரும்போது, வெறும் வதந்திகளையும், அர்த்தமற்ற அரட்டைகளையும் பேசும் சமூகக் கூடாரங்களை அவர்கள் முற்றிலும் தவிர்க்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

காலத்தின் மதிப்பும் ஆழமான தேடல்களும்

சாதாரண மனிதர்களை விடப் புத்திசாலிகளுக்குக் காலத்தின் மதிப்பு மிக நன்றாகத் தெரியும். வாழ்வின் இறுதிப் பக்கங்களை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற யதார்த்தத்தை அவர்கள் மிக எளிதாக ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். அதனால், தங்களுக்குக் கிடைத்துள்ள சொற்பமான ஓய்வு நேரத்தை அடுத்தவர்களின் தனிப்பட்ட விவகாரங்களைப் பேசி வீணடிக்க அவர்கள் விரும்புவதில்லை. வாசிப்பு, தங்களுக்குப் பிடித்த கலைகள், தியானம், அல்லது பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களைப் புரிந்துகொள்வது போன்ற ஆழமான, தங்களுக்குள் நிறைவைத் தரும் தேடல்களிலேயே தங்களின் நேரத்தைச் செலவிட முற்படுகிறார்கள்.

அறிவுசார் உரையாடல்களின் பற்றாக்குறை

புத்திசாலிகள் எப்போதும் தங்களின் சிந்தனையைத் தூண்டும் விதமான அறிவுசார் விவாதங்களையே (Intellectual conversations) விரும்புவார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக, பெரும்பாலான சமூகக் கூடுகைகளில் அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சிகள், குடும்பப் பூசல்கள், அல்லது அடுத்தவர்களைப் பற்றிய விமர்சனங்களே பிரதானமாகப் பேசப்படுகின்றன. இத்தகைய ஆழமற்ற பேச்சுக்கள் அவர்களின் ஆற்றலை உறிஞ்சுவது போல இருக்குமே தவிர, எந்தவொரு மனநிறைவையும் தராது. தங்களின் சிந்தனைத் தளத்திற்கு இணையான மனிதர்கள் இல்லாத சூழலில், யாருமற்ற தனிமையே அவர்களுக்கு ஆகச்சிறந்த துணையாக மாறிவிடுகிறது.

சுயசார்பும் மன அமைதியும்

பலர் தங்களின் தனிமையைப் போக்குவதற்கும், தங்களைப் பெருமையாகக் காட்டிக் கொள்வதற்கும் சமூக வட்டாரங்களைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அறிவு முதிர்ச்சி அடைந்தவர்கள் தங்களின் மகிழ்ச்சிக்காக யாரையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. அவர்களின் மகிழ்ச்சி அவர்களுக்குள்ளேயே ஊற்றெடுக்கிறது. யாரிடமும் எதையும் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம் அவர்களுக்கு இல்லை. இந்த முழுமையான சுயசார்பு (Self-sufficiency) அவர்களைச் சமூக அழுத்தங்களில் இருந்து விடுவித்து, ஒரு பேரமைதியைத் தருகிறது.

ஆற்றலைச் சேமிக்கும் தேர்ந்தெடுத்த தனிமை

மனித மூளையின் ஆற்றல் மற்றும் உடலின் தேவைகளைப் புத்திசாலிகள் சரியாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். வயதாகும்போது தேவையற்ற சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள், பயணங்கள், மற்றும் உபசாரங்கள் உடலுக்கும் மனதுக்கும் வீண் சோர்வைத் தரும் என்பதை உணர்ந்து, அவர்கள் தங்களது சமூக வட்டாரத்தை மிகச் சுருக்கிக் கொள்கிறார்கள். ‘விலகி இருத்தல்’ என்பது சமூகத்தின் மீதான வெறுப்பல்ல; அது தங்களின் மன அமைதியையும் ஆரோக்கியத்தையும் காத்துக் கொள்ள அவர்கள் அமைத்துக் கொள்ளும் ஒரு பாதுகாப்பு அரண்.

பணி ஓய்வுக்குப் பின் புத்திசாலிகள் மறைந்துவிடுவதில்லை; மாறாக, அவர்கள் தங்களைக் கண்டறிந்து கொள்கிறார்கள். உலகம் அவர்களைத் தனிமையில் இருப்பதாக நினைக்கிறது, ஆனால் அவர்களோ தங்களுக்குள் ஒரு பிரபஞ்சத்தையே உருவாக்கிக் கொண்டு, வாழ்வின் இறுதிப் பயணத்தை எந்தவித ஆரவாரமும் இன்றி மிக அழகாக ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்