சமீபத்திய அருங்காட்சியகக் கொள்ளை: பூட்டியிருக்கும் ரகசியம்

உலகமே விழித்திருக்கும்போதே, வரலாற்றின் மௌன சாட்சிகள் காக்கப்பட்டுக் கிடக்கும் கலைக்கோட்டையான அருங்காட்சியகத்தின் மீது மீண்டும் ஒரு நிழல் படர்ந்தது.  அண்மையில், உலகின் அதிநவீன பாதுகாப்புச் சுவர்களைத் தகர்த்து, நுட்பமான திட்டமிடலுடன் ஒரு துணிகரமான அருங்காட்சியகக் கொள்ளை அரங்கேறியுள்ளது. திருடுபோனது வெறும் விலைமதிப்பற்ற கலைப்பொருள் மட்டுமல்ல; அது மனிதனின் பேராசை, அசாத்தியமான புத்திசாலித்தனம், மற்றும் சட்டத்தின் பிடியில் சிக்காத ஒரு ‘விசித்திரமான சவால்’ (whimsical challenge) பற்றிய ஆழமான கேள்விகளையும் எழுப்பியுள்ளது. யார் இந்த நிழல் கொள்ளையர்கள்? உலகின் கண்களிலிருந்து மறைந்திருக்கும் அந்தப் புதையலின் மதிப்பு என்ன? பாதுகாப்பின் சங்கிலிகளை அறுத்து, அவர்கள் கடந்து சென்ற ரகசியம் என்ன? நேர்மைக்கும், கிரிமினல் மேதைமைக்கும் இடையே நடக்கும் இந்த மௌனப் போர் குறித்து விரிவாக ஆராய்வோமா?

“ஒரு அருங்காட்சியகக் கொள்ளை என்பது மிகவும் சுவையாகப் புத்துணர்ச்சி அளிக்கும் ஒரு விசித்திரம் (deliciously whimsical).” – இந்த ஒற்றை வரி, சட்டத்தையும் ஒழுங்கையும் மீறும் சில அதிபயங்கரமான குற்றங்களின் பின்னணியில் இருக்கும் கவர்ச்சி மற்றும் ஆழமான உளவியல் உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. வெறுமனே திருடுவது அல்ல, அது ஒரு புதிரை விடுவிப்பது, ஒரு சவாலை முறியடிப்பது, வரலாற்றுக்கும் கலைக்கும் எதிரான ஒரு நாடகத்தை அரங்கேற்றுவது.

கொள்ளை ஏன் கவர்ச்சிகரமாகிறது?

ஒரு சாதாரண வங்கி அல்லது நகைக்கடையில் நடக்கும் கொள்ளைக்கும், அருங்காட்சியகத்தில் நடக்கும் கொள்ளைக்கும் இடையே பெரிய வேறுபாடு உள்ளது. அருங்காட்சியகக் கொள்ளை என்பது வெறும் பணத்திற்காக மட்டுமல்ல; அது பல அடுக்குகளைக் கொண்டது:

1. நேரத்தின் மீதான ஆதிக்கம்: கலைப் படைப்புகள் பெரும்பாலும் விலைமதிப்பற்றவை மட்டுமல்ல, அவை காலத்தின் அரிய சான்றுகளும் ஆகும். அந்தச் சான்றுகளைத் திருடுவது, வரலாற்றை ஒரு கணம் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதாகக் கொள்ளையன் உணர்கிறான்.
2. கூர் நுண்ணறிவின் சவால்: அருங்காட்சியகங்கள் உலகில் மிக உயர்ந்த பாதுகாப்பு அமைப்புகளைக் கொண்டவை. லேசர் கதிர்கள், நகர்வு உணரிகள்தான் (Motion Sensors) அவற்றின் பாதுகாப்பு அரண்கள். ஒரு கொள்ளையன் இந்தக் கோட்டையை உடைத்து வெற்றி பெறும்போது, அவன் தான் ஒரு சாதாரண திருடன் அல்ல, அதிபுத்திசாலித்தனம் கொண்டவன் என்று நிரூபிக்கிறான். இதுவே, “சுவையாகப் புத்துணர்ச்சி அளிக்கும் விசித்திரம்” என்ற உணர்வைத் தருகிறது.
3. நாடகத் தருணம்: கொள்ளையடிக்கப்பட்ட கலைப்படைப்புகள் பெரும்பாலும் வெளிச்சத்திற்கு வருவதில்லை; அவை தனியார் சேகரிப்புகளுக்குள் மறைந்துவிடுகின்றன. ஆனால், கொள்ளைச் சம்பவம் நிகழும் தருணம், ஊடகங்கள், காவல்துறை மற்றும் கலை ஆர்வலர்கள் மத்தியில் பெரும் பரபரப்பை உருவாக்குகிறது. இது திரைப்படத்தின் ஒரு காட்சியைக் கண்முன் நிறுத்துவது போல, ஒரு நாடகத் தன்மையை அளிக்கிறது.

உளவியல் ரீதியிலான கவர்ச்சி

சாதாரண மக்களுக்கும் ஏன் அருங்காட்சியகக் கொள்ளைகள் மீது ஒருவித ஆர்வம் ஏற்படுகிறது?

• கலைக்கும், சட்டத்திற்கும் இடையேயான போராட்டம்: அருங்காட்சியகத்தில் இருக்கும் ஒரு தலைசிறந்த ஓவியத்தை, பல ஆண்டு சட்டப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகும் அதன் உண்மையான உரிமையாளரிடம் சேர்க்க முடியவில்லை என்ற நிலையில், ஒரு புத்திசாலித் திருடன் அதை எடுத்துச் செல்லும்போது, அந்தத் திருடனின் துணிச்சலை மக்கள் வியக்கின்றனர். இங்கு அவன் சமூகத்தின் பிடியில் சிக்கிய ஒரு கலைப்பொருளை விடுவிப்பவனாக பார்க்கப்படுகிறான்.
• சவாலை எதிர்கொள்ளும் வீரம்: பாதுகாப்பு சங்கிலியை அறுத்து, ரகசிய வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்தி, ஆபத்தான சூழலில் ஒரு செயலை முடிப்பது என்பது, சாகசக் கதைகளில் வரும் ஹீரோக்களின் செயல்களுக்கு இணையானது. எனவே, கொள்ளையன் ஒரு கிரிமினல் என்பதைத் தாண்டி, சவாலை எதிர்கொள்ளும் ஒரு துணிச்சல் கொண்டவனாகப் பார்க்கப்படுகிறான்.

மொத்தத்தில், ஒரு அருங்காட்சியகக் கொள்ளை என்பது ஒரு குற்றமாக மட்டும் இல்லாமல், அது மனிதனின் விசித்திரமான பேராசை, அபாரமான புத்திசாலித்தனம் மற்றும் கட்டுப்பாடுகளை மீறும் தைரியம் ஆகியவற்றின் கலவையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அதனால்தான், இந்தக் குற்றங்கள் “deliciously whimsical” என்ற உணர்வை இன்றும் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்