தமிழ் குரல் / AI Voice
தமிழ்நாட்டை உள்ளடக்கிய இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் அரசியல்வாதிகள், சினிமா நட்சத்திரங்கள், கிரிக்கெட் வீரர்கள் மற்றும் செல்வாக்கு மிக்க ஆளுமைகளைக் கண்மூடித்தனமாகக் கடவுள் போல வழிபடும் ‘ஹீரோ வொர்ஷிப்’ (Hero Worship) கலாச்சாரம் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. ஒரு தனிமனிதனின் திறமையையோ, கலை நயத்தையோ அல்லது பொதுச்சேவையையோ பாராட்டுவது ஆரோக்கியமான சமூகத்தின் அடையாளம். ஆனால், அந்தப் பாராட்டு எல்லையை மீறி, அவர்களை விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அவதார புருஷர்களாகவும், கடவுள்களாகவும் சித்தரிக்கும் மனப்பான்மை நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சிக்கும் ஜனநாயகத்திற்கும் மிகப்பெரிய முட்டுக்கட்டையாக மாறியுள்ளது.
அம்பேத்கர் எச்சரித்த ஆபத்து
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் சிற்பி டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், 1949-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 25-ஆம் தேதி அரசியல் நிர்ணய சபையில் ஆற்றிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இறுதி உரையில், தனிநபர் வழிபாடு குறித்து மிகத் தீர்க்கதரிசனமான எச்சரிக்கையை விடுத்தார். “மதத்தில் பக்தி என்பது ஆன்மாவின் விடுதலைக்கு வழிகாட்டலாம். ஆனால், அரசியலில் பக்தி அல்லது தனிநபர் வழிபாடு என்பது நிச்சயமாகச் சீரழிவுக்கும், இறுதியில் சர்வாதிகாரத்திற்கும் மட்டுமே வழிவகுக்கும்” என்று அவர் குறிப்பிட்டார். அம்பேத்கர் அன்று சுட்டிக்காட்டிய அந்த அபாயம், இன்று இந்தியாவின் சமூக, அரசியல் மற்றும் கலாச்சாரத் தளங்களில் முழுமையாகப் பிரதிபலிப்பதை நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கிறோம்.
கேள்வி கேட்கும் திறனை மழுங்கடிக்கும் மனப்பான்மை
தனிநபர் துதிபாடும் இந்த மனப்பான்மையின் மிகப்பெரிய பாதிப்பு என்னவென்றால், அது குடிமக்களின் பகுத்தறிவையும், கேள்வி கேட்கும் சிந்தனைத் திறனையும் முற்றிலுமாக மழுங்கடித்து விடுகிறது. ஒரு தலைவரையோ அல்லது நட்சத்திரத்தையோ தங்களின் அடையாளமாகவும், உயிராகவும் கருதும் மனநிலைக்குச் செல்லும் மக்கள், அவர்களின் தவறுகளையும், நிர்வாகச் சீர்கேடுகளையும், ஊழல்களையும் நியாயப்படுத்தத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஜனநாயகத்தில் ஆட்சியாளர்கள் மக்களுக்குப் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர்கள். ஆனால், ஹீரோ வொர்ஷிப் கலாச்சாரம் மக்களை உரிமை கோரும் குடிமக்களாக வைத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, தலைவர்களின் சாகசங்களைக் கைதட்டி ரசிக்கும் வெறும் பார்வையாளர்களாக மாற்றிவிடுகிறது. விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராக ஒருவரை உயர்த்தும்போது, அங்கு நிர்வாகத்தின் பொறுப்புக்கூறல் (Accountability) சிதைந்து போகிறது.

இளைஞர்களின் ஆற்றலும் திசைமாறும் சமூகக் கோரிக்கைகளும்
ஒரு நாட்டின் முதுகெலும்பாகத் திகழ வேண்டிய இளைஞர்களின் ஆற்றல், ஆக்கப்பூர்வமான திசைகளில் பயணிக்காமல் தனிநபர் வழிபாட்டில் வீணடிக்கப்படுவது வேதனைக்குரிய யதார்த்தமாகும். தரமான அரசுப் பள்ளிகள், நவீன மருத்துவமனைகள், பாதுகாப்பான சாலைகள், வேலைவாய்ப்பு மற்றும் அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளை ஆட்சியாளர்களிடம் உரிமையோடு கோருவதற்குப் பதிலாக, தனிநபர்களின் பிரம்மாண்ட கட்-அவுட்களுக்குப் பாலாபிஷேகம் செய்வதிலும், சமூக வலைதளங்களில் ரசிகர் மன்றச் சண்டைகளில் ஈடுபடுவதிலும் பெரும்பான்மையான இளைஞர்களின் நேரம் கரைந்து போகிறது.
திரையரங்குகளில் நட்சத்திரங்களின் படங்களுக்குக் கொண்டாட்டம் நடத்துவதும், கிரிக்கெட் வீரர்களின் வெற்றிகளைக் கொண்டாடுவதும் பொழுதுபோக்கின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம். ஆனால், அதுவே வாழ்க்கையின் லட்சியமாக மாறி, சக மனிதர்களோடு மோதிக் கொள்ளும் அளவிற்குத் தீவிரமடையும்போது, சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சி பின்னோக்கி இழுக்கப்படுகிறது.
சினிமாவும் அரசியலும் பின்னிப் பிணைந்த சூழல்
குறிப்பாகத் தென்னிந்தியாவிலும், தமிழ்நாட்டிலும் சினிமாவிற்கும் அரசியலுக்கும் இடையிலான எல்லைக்கோடுகள் மிக மெல்லியதாகவே இருந்து வருகின்றன. திரையில் அநீதிகளைத் தட்டிக்கேட்கும் நாயக பிம்பங்களை நிஜ வாழ்க்கையிலும் மீட்பர்களாகப் பார்க்கும் உளவியல், மக்களை யதார்த்த உலகிலிருந்து விலக்கி மாய உலகில் சஞ்சரிக்க வைக்கிறது.
நமது அன்றாடப் பிரச்சினைகளை நாமே ஒன்றிணைந்து போராடித் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக, யாரோ ஒரு சூப்பர் ஹீரோ வந்து நமது துயரங்களைத் துடைப்பார் என்ற எதிர்பார்ப்பு, சமூகத்தின் கூட்டுச் செயல்பாட்டை (Collective Action) பலவீனப்படுத்துகிறது. இதுவே தகுதியற்றவர்களும், வெற்றுக் கவர்ச்சி கொண்டவர்களும் அதிகார மையங்களுக்குள் எளிதாக நுழைவதற்குப் பாதை அமைத்துக் கொடுக்கிறது.
முதிர்ச்சியான சமூகத்தை நோக்கிய பயணம்
உலகின் வளர்ந்த நாடுகளை உற்று நோக்கினால், அங்கு தலைவர்களும் கலைஞர்களும் அவர்களின் செயல்பாடுகள் மற்றும் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் மட்டுமே மதிப்பிடப்படுகிறார்கள். தவறு செய்யும்போது எவ்வித தயக்கமுமின்றி அவர்களை மக்கள் விமர்சிக்கிறார்கள்; நிராகரிக்கிறார்கள். தனிநபர்களை விட நிறுவனங்களும், சட்டங்களும், கொள்கைகளுமே அங்கு உயர்ந்தவையாகக் கருதப்படுகின்றன.
ஆளுமைகளைப் பின்பற்றுவதும், அவர்களின் நல்ல பண்புகளிலிருந்து உத்வேகம் பெறுவதும் தவறில்லை. ஆனால், எந்தவொரு மனிதனும் தவறுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன் அல்ல என்ற புரிதல் சமூகத்திற்கு அவசியம். தனிநபர் வழிபாட்டைக் கைவிட்டு, தலைவர்களின் வாக்குறுதிகளையும் செயல்பாடுகளையும் தராசில் நிறுத்தி எடைபோடும் அறிவார்ந்த, முதிர்ச்சியான குடிமக்களாக நாம் மாறினால்தான், இந்தியா உண்மையான ஜனநாயகப் பாதையில் பயணித்து முழுமையான வளர்ச்சியை எட்ட முடியும்.
சந்தோஷ்
