‘லட்சுமிகாந்தன் கொலைவழக்கு’ – விமர்சனம்!

சினிமாவில் குற்றப் பின்னணி கொண்ட கதைகளும், கொலை வழக்குகளைப் பின்தொடரும் புலனாய்வுத் திரைப்படங்களும் புதியவை அல்ல. ஆனால், வழக்கமான த்ரில்லர் பாணியைத் தவிர்த்து, ‘மரண தண்டனை நியாயமானதா?’ என்ற சமூகக் கேள்வியை ஒரு விவாத மேடையாக முன்வைக்க முயன்றிருக்கிறது இயக்குநர் தயாள் பத்மநாபன் இயக்கத்தில் வெளியாகியிருக்கும் ‘லட்சுமிகாந்தன் கொலைவழக்கு’. 1944-ல் நடந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க லட்சுமிகாந்தன் கொலை வழக்குடன் பெயரில் மட்டுமே தொடர்பு கொண்ட இந்தத் திரைப்படம், முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு காலக்கட்ட பின்னணியில் மனித விழுமியங்களைப் பேச முற்படுகிறது.

இரு வேறு காலகட்டங்கள்… ஒரு தூக்குக் கயிறு

கதை 1970-களின் பின்னணியில் தொடங்குகிறது. நன்றாகப் படித்தும் வேலை கிடைக்காத விரக்தியில், வறுமையின் பிடியில் இருக்கும் அறிவுமதி (வெற்றி) சூழ்நிலை காரணமாகச் சிறு சிறு திருட்டுகளில் ஈடுபடத் தொடங்குகிறான். இதற்கிடையில் பிரிகிடாவுடன் ஏற்படும் காதல், திருமணம் என அவனது வாழ்க்கை மாறுகிறது. தன் மனைவிக்காகத் திருட்டுத் தொழிலை விட்டுவிட்டு நேர்மையாக வாழ நினைக்கும் தருணத்தில், எதிர்பாராத ஒரு பயங்கரச் சம்பவம் அவனது வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் போடுகிறது. லட்சுமிகாந்தன் என்ற நபரைக் கொலை செய்த குற்றத்திற்காக அறிவுமதிக்குத் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது.

கடலூர் மத்தியச் சிறையில், தூக்குக் கயிற்றை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் அறிவுமதியின் கடைசி இரவைச் சுற்றித்தான் முழுக் கதையும் நகர்கிறது. அவனது மரண தண்டனைக்கான நெறிமுறைகளை வாசிக்க வரும் சிறை அதிகாரி சிவானந்தன் (ரங்கராஜ் பாண்டே), அறிவுமதியுடன் நீண்டதொரு விவாதத்தில் ஈடுபடுகிறார். சட்டம், நீதி, வறுமை, பழிவாங்குதல் மற்றும் மரண தண்டனையால் ஒரு குற்றவாளியை மாற்றிவிட முடியுமா என்ற இவர்களின் உரையாடலே படத்தின் மையக்கதை. இந்த 1972-ஆம் ஆண்டு கதையை, பிற்காலத்தில் நீதிபதி அண்ணம் (கண்யா பாரதி) தனது டைரி குறிப்புகள் வழியாக வாசிப்பது போல் இரு வேறு காலவரிசையில் (Timelines) திரைக்கதை நகர்கிறது.

வசனங்களால் நகரும் விவாதக் களம்

இயக்குநர் தயாள் பத்மநாபன் மரண தண்டனைக்கு எதிரான தனது வலுவான கருத்துக்களைத் திரைக்கதையின் மூலம் அழுத்தமாகப் பதிய வைக்க முயன்றுள்ளார். தேவையற்ற வணிக ரீதியான திசைதிருப்பல்கள், பாடல்கள் அல்லது மசாலா அம்சங்கள் இல்லாமல் படத்தை யதார்த்தமாக, நேர்க்கோட்டில் கொண்டு சென்ற விதம் பாராட்டுக்குரியது. குறிப்பாக முதல் பாதியில் கதாபாத்திரங்களின் அறிமுகமும், இரண்டாம் பாதியில் சிறைச்சாலைக்குள் நடக்கும் உணர்வுப்பூர்வமான விவாதங்களும் கதையின் தீவிரத்தை உணர்த்துகின்றன. கவிதா பாரதி மற்றும் இயக்குநரின் கூர்மையான வசனங்கள் பல இடங்களில் சிந்திக்க வைக்கின்றன.

இருப்பினும், ஒரு திரைப்படத்திற்குரிய நாடகத் தன்மையோடு (Drama) நகராமல், ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் படம் இரண்டு நபர்களுக்கு இடையே நடக்கும் பட்டிமன்றம் அல்லது விவாத மேடை போன்ற உணர்வைத் தருவது படத்தின் பலவீனமாக முடிகிறது. வறுமை எப்படி ஒருவனைத் தப்பு செய்யத் தூண்டுகிறது என்பதை விவரிக்கும் பிளாஷ்பேக் காட்சிகள் மற்றும் காதல் காட்சிகள் சற்றே பழைய பாணியில் (Dated) மெலோடிராமாவாக அமைந்துள்ளன.

நடிகர்களின் பங்களிப்பு

அறிவுமதியாக நடித்திருக்கும் வெற்றி, ஒரு சாமானியனின் பயம், ஏமாற்றம் மற்றும் இயலாமையை எளிய நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாகத் தன் தாயுடனான பாசக் காட்சிகளிலும், இறுதிக்கட்ட விரக்தியிலும் சிறப்பான பங்களிப்பைத் தந்துள்ளார். சிறை அதிகாரியாக வரும் ரங்கராஜ் பாண்டே, தனது கம்பீரமான குரலாலும் அமைதியான உடல்மொழியாலும் கதாபாத்திரத்திற்குத் தேவையான கனத்தைக் கொடுத்துள்ளார். பாண்டே மற்றும் வெற்றிக்கு இடையே சிறைக்குள் நடக்கும் உரையாடல்களே படத்தின் முக்கியத் தூணாக அமைகின்றன.

வெற்றியின் தாயாக வரும் லிசி ஆண்டனி, உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளில் நெகிழ வைக்கிறார். பிரிகிடா சகா மற்றும் மாறன் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சிறிய அளவிலான பாத்திரங்களில் கச்சிதமாகப் பொருந்தியுள்ளனர்.

தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் உழைப்பு

70-களின் காலகட்டத்தையும் சிறைச் சூழலையும் உருவாக்குவதில் கலை இயக்கமும், ஒளிப்பதிவாளர் ஆல்பி ஆண்டனியின் கேமராவும் ஓரளவிற்குப் பங்களித்துள்ளன. காட்சி அமைப்புகளில் பிரம்மாண்டம் இல்லாவிட்டாலும், கதையின் யதார்த்தத்திற்கு அது துணை நிற்கிறது. தர்புகா சிவாவின் பின்னணி இசை, உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளின் தீவிரத்தைக் கூட்டுவதற்கு உதவியாக அமைந்துள்ளது. 107 நிமிடங்கள் மட்டுமே கொண்ட கச்சிதமான ஓட்ட நேரத்திற்குப் படத்தொகுப்பாளர் ஸ்ரீஜித் சாரங்கிற்குப் பாராட்டுகள்.

வழக்கமான பொழுதுபோக்குத் திரைப்படங்களைத் தாண்டி, வறுமை, சட்டம், மனிதநேயம் குறித்துப் பேசும் உலகளாவிய நல்லதொரு கருத்தைக் கையில் எடுத்ததற்காகப் படக்குழுவினரைப் பாராட்டலாம். நாடகத்தன்மை சற்றே குறைந்து, விவாதங்கள் அதிகமாக இருப்பது சில இடங்களில் அயர்ச்சியைத் தந்தாலும், உள்ளடக்கத்தை (Content) விரும்பும் சினிமா ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு அழுத்தமான அனுபவமாக இருக்கும்.

மார்க்: 3 / 5