அரசாங்கம் என்பது ஒரு ‘பிக்பாஸ்’ வீடா?-வேவு பார்க்கப்படும் இந்தியக் குடிமகன்!
ஜனநாயகம் என்றாலே “கண்ணாடி அறை” நிர்வாகம்தான். அதாவது, மக்கள் வரிப்பணத்தில் அரசு என்ன செய்கிறது, என்னென்ன கோப்புகளை நகர்த்துகிறது என்பதை ஒரு சாதாரண குடிமகனும் பார்க்க முடியும் என்பதே அதன் அடிப்படை. ஆனால், 2026-ல் இந்தியா நிற்கும் இடம் வேறு. இங்கே கண்ணாடி அறையில் மக்கள் இருக்கிறார்கள்; இருட்டு அறையில் அமர்ந்து கொண்டு அரசாங்கம் வேடிக்கை பார்க்கிறது.
நிர்வாகம் என்ற பெயரில் ஒரு ‘டிஜிட்டல்’ வேவு!
முன்பெல்லாம் ஒருவரை உளவு பார்க்க வேண்டுமென்றால், அவரது வீட்டிற்குப் பின்னால் யாராவது ஒற்றர்கள் நிற்க வேண்டும். இன்று அதற்கு அவசியமில்லை. உங்கள் பாக்கெட்டில் இருக்கும் ஸ்மார்ட்போன், உங்கள் கைரேகை, உங்கள் கண் கருவிழி என அனைத்தும் அரசாங்கத்தின் ‘டிஜிட்டல்’ கணக்குகளில் சிக்கியுள்ளன.
-
கண்காணிப்பு எனும் ‘பாதுகாப்பு’ வலை: “நாங்கள் உங்களைக் கண்காணிக்கிறோம், எனவே நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறீர்கள்” என்ற விசித்திரமான வாதத்தை அரசு முன்வைக்கிறது. ஆனால், கிரிமினல்களைக் கண்காணிக்க வேண்டிய தொழில்நுட்பம், இன்று சாதாரண குடிமகனின் சமையலறை வரை ஊடுருவியிருப்பதுதான் வேதனை.
-
அதிநவீன கண்காணிப்பு (Facial Recognition): சாலைகளில் இருக்கும் கேமராக்கள் முதல் பொது இடங்களில் பொருத்தப்பட்டுள்ள முக அங்கீகாரத் தொழில்நுட்பம் வரை அனைத்தும் உங்களை ஒரு ‘தகவல் புள்ளியாக’ (Data Point) மட்டுமே பார்க்கின்றன. நீங்கள் ஒரு போராட்டக் களத்திற்குச் சென்றால், அடுத்த நிமிடம் உங்கள் முகம் அரசின் ‘கருப்புப் பட்டியலில்’ (Blacklist) ஏறிவிடும் அபாயம் இன்று நிஜம்.
ஒற்றைப் பக்கக் கண்ணாடி (The One-Way Mirror)
ஜனநாயகத்தில் அரசு என்பது மக்களிடம் பொறுப்புக்கூற வேண்டும் (Accountability). ஆனால், இன்றைய நிலைமை ஒரு ‘ஒற்றைப் பக்கக் கண்ணாடி’ போல இருக்கிறது.
-
அரசுக்கு நம்மைப் பற்றி எல்லாம் தெரியும்: நாம் யாருக்குப் பேசுகிறோம், எங்கே பயணிக்கிறோம், எதை வாங்குகிறோம் என்பது வரை அத்தனையும் ‘கிளவுட்’ (Cloud) சேமிப்பில் உள்ளன.
-
ஆனால், நமக்கு அரசைப் பற்றித் தெரியாது: அரசின் செலவுகள், ரகசிய ஒப்பந்தங்கள், கொள்கை முடிவுகளின் பின்னணி ஆகியவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள முயன்றால் ‘தேசிய பாதுகாப்பு’ எனும் கவசத்தைக் காட்டித் தகவல்கள் மறுக்கப்படுகின்றன.
ஏன் இது ஜனநாயகத்தின் எதிரி?
ஒரு நாட்டின் குடிமகன், தான் கண்காணிக்கப்படுகிறோம் என்பதை உணரும் அந்த நிமிடம் அவனது ‘சுதந்திரம்’ செத்துப்போகிறது.
-
சுய தணிக்கை (Self-Censorship): “இதைப் பேசினால் பிரச்சனை வருமோ?”, “இதைப் பதிவிட்டால் போலீஸ் வருமோ?” என்று ஒரு குடிமகன் யோசிக்கத் தொடங்குவதுதான் ஜனநாயகத்தின் மரணம். அரசாங்கம் எதையும் செய்யத் தேவையில்லை, ‘பயம்’ என்ற விதையைத் தொழில்நுட்பம் மூலம் தூவினாலே போதும்.
-
அதிகார சமமின்மை: தகவல்கள் யாரிடம் இருக்கிறதோ அவரே அதிகாரம் படைத்தவர். 140 கோடி மக்களின் அந்தரங்கத் தகவல்களைத் தன் வசம் வைத்திருக்கும் ஆளுங்கட்சிக்கு, எந்த ஒரு தேர்தலையும் கையாளுவது மிக எளிது. இது ஒரு சமமானப் போட்டிக்கானக் களத்தை (Level Playing Field) அடியோடு சிதைக்கிறது.
ஆந்தை ரிப்போர்ட்டர் பார்வை:
தொழில்நுட்பம் என்பது நிர்வாகத்திற்கு ஒரு வரமாக இருக்கலாம். ஆனால், அது ஜனநாயகத்தின் காவலனாக இருக்க வேண்டிய அரசாங்கத்தை ஒரு ‘பிக்பாஸ்’ (Big Brother) போல மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது.
அரசாங்கத்தின் கையில் இருக்கும் தரவுகள் (Data) என்பது ஒரு மின்சாரம் போன்றது; அது இருட்டைப் போக்கவும் உதவும், உங்களை மின்சாரம் பாய்ச்சித் தாக்கவும் உதவும். இன்று அந்த மின்சாரம் ஜனநாயகத்தின் அஸ்திவாரத்தையே சுட்டெரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அரசாங்கம் என்பது மக்கள் செலுத்தும் ஒளியில் இயங்க வேண்டுமே தவிர, மக்களைத் தன் ஒளியால் பயமுறுத்தக் கூடாது.
மக்களை வேவு பார்க்கும் அரசாங்கம், மக்களை நேசிக்கும் அரசாங்கமாக இருக்க முடியாது!
தமிழ் செல்வி
