மைதானத்தில் வீரம்; சாலையில் குற்றமா? – ஸ்டண்ட் கலாச்சாரமும் சட்டத்தின் முரண்பாடும்!

ஒவ்வொரு தேசிய விழாக்களின் போதும், மைதானத்தின் புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு மோட்டார் சைக்கிள்களில் வீரர்கள் நிகழ்த்தும் சாகசங்கள் நம் கண்களுக்குக் விருந்தாக அமையலாம். ஆனால், அதே கண்கள்தான் மறுநாள் செய்தித்தாள்களில் ‘பைக் ஸ்டண்ட் செய்த இளைஞன் கைது’ என்ற செய்தியையும் வாசிக்கின்றன. அரசு விழாவில் கைதட்டல் பெறும் அதே வித்தை, சாலையில் ஏன் கைவிலங்கு பெறுகிறது? ‘பயிற்சி’ என்ற ஒற்றைச் சொல் இந்த முரண்பாட்டை நியாயப்படுத்தி விடுமா? அல்லது இது விபரீதங்களுக்கு அரசே இடும் அஸ்திவாரமா? என்ற விவாதம் தற்போது மேலெழுந்துள்ளது.

1. ‘த்ரில்’ தேடும் இளமையும் மறைமுகத் தூண்டுதலும்

இளைஞர்கள் இயல்பாகவே சாகச விரும்பிகள். குறிப்பாகச் சமூக வலைதளங்களின் ‘லைக்’ (Like) மோகம் அவர்களைத் தங்களின் எல்லையைத் தாண்டத் தூண்டுகிறது. அரசு விழாக்களில் சீருடை அணிந்த வீரர்கள் ஒரு பைக்கில் பிரமிடு போல ஏறி நிற்பதையும், கைகளை விரித்துப் பறப்பதையும் ‘தேசியப் பெருமையாக’ச் சித்தரிக்கும்போது, அது இளைஞர்களின் ஆழ்மனதில் “இது ஒரு வீரமான செயல்” என்ற எண்ணத்தை விதைக்கிறது.

மைதானத்தில் நடக்கும் சாகசத்திற்கும், சாலையில் நடக்கும் விபரீதத்திற்கும் இடையே உள்ள நூலிழை போன்ற வித்தியாசத்தை முதிர்ச்சியடையாத பதின்பருவ மனங்களால் பிரித்துப் பார்க்க முடிவதில்லை. நாம் எதைப் பெருமைப்படுத்துகிறோமோ, அதையே சமூகம் பின்பற்றத் துடிக்கும் என்பதை அரசு உணர வேண்டும்.

2. சட்டத்தின் முரண்பாடு: சீருடைக்கும் சாமானியனுக்கும் இரு நீதி?

ஒருவர் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் வாகனத்தை ஓட்டினால் அது மோட்டார் வாகனச் சட்டப்படி குற்றம். இந்தச் சட்டம் மைதானத்திற்கு வெளியே மட்டும் தானா?

• மைதானத்தில்: ஐந்து பேர் ஒரு பைக்கில் செல்வதை ‘ஒழுக்கம்’ என்கிறோம்.

• சாலையில்: மூன்று பேர் சென்றால் ‘அபராதம்’ விதிக்கிறோம்.

சட்டம் என்பது உயிரைப் பாதுகாப்பதற்கே அன்றி, சீருடைக்குச் சலுகை வழங்குவதற்கல்ல. அரசு இயந்திரமே விதிகளுக்குப் புறம்பான சாகசங்களைக் காட்சிப் பொருளாக்கும்போது, அதே விதியைக் காட்டி இளைஞர்களைத் தண்டிப்பது தார்மீக ரீதியாக வலுவிழந்து போகிறது.

3. ‘மன்னிப்பு ரீல்ஸ்’ – தண்டனையா? அவமானமா?

சமீபகாலமாகப் பைக் ஸ்டண்ட் செய்யும் இளைஞர்களைக் கைது செய்து, அவர்களைக் கேமராவிற்கு முன்னால் நிற்க வைத்து ‘மன்னிப்பு’ கேட்க வைக்கும் கலாச்சாரம் காவல்துறையிடம் பெருகியுள்ளது.

• தவறு செய்பவன் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.

• ஆனால், ஒருவனைச் சமூக ரீதியாக அவமானப்படுத்துவது அவனைத் திருத்துவதை விட, அவனை இன்னும் பிடிவாதக்காரனாக மாற்றவே வாய்ப்புள்ளது.

தண்டனை என்பது சீர்திருத்தத்தை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, கேலிப் பொருளாக்குவதாக இருக்கக் கூடாது.

4. மாற வேண்டிய கலாச்சாரம்: சர்க்கஸ் அல்ல, இது ராணுவ வலிமை!

தேசிய விழாக்கள் என்பவை நம் நாட்டின் ராணுவக் கட்டமைப்பையும், நவீனத் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியையும் பறைசாற்றும் இடமாக இருக்க வேண்டும்.

• 19-ஆம் நூற்றாண்டு சர்க்கஸ் கூடாரங்களைப் போல மோட்டார் சைக்கிள்களில் ஏறி நிற்பது ‘காலாவதியான’ ஒரு வீரக் குறியீடு.

• ட்ரோன் (Drone) தொழில்நுட்பங்கள், ஏவுகணை மாதிரிகள், சைபர் பாதுகாப்பு வலிமை போன்றவற்றை உலகிற்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டிய நேரத்தில், இன்னும் பைக் ஸ்டண்டுகளைப் பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பது அநாவசியமானது.

•                                                                    ஜனநாயகம்

 வீரம் என்பது விபரீதத்தில் இல்லை; விவேகத்தில் இருக்கிறது. அரசு விழாக்களில் சாகசங்கள் என்ற பெயரில் உயிரைப் பணையம் வைக்கும் காட்சிகளைத் தவிர்ப்பதே, எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு நாம் செய்யும் ஆகச்சிறந்த நற்போதனை. “சாலையில் சாகசம் செய்யாதே” என்று சொல்லும் அரசுக்கு, அதை மைதானத்திலும் செய்யாமல் இருக்கும் நேர்மை வேண்டும். வீரம் களம் மாறினால் மட்டும் குற்றம் ஆகிவிடாது. சட்டமும் ஒழுங்கும் சீருடைக்கும் சாமானியனுக்கும் சமமாக இருக்கும்போதே ஜனநாயகம் மிளிரும்!

– வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்