பட்டாசு நேரம்:வெற்றுச் சடங்குகளும் செவிடாக்கும் அரசியலும்!

இந்த ஆண்டுக்கான தீபாவளி நெருங்குகிறது. வழக்கம்போல, அரசு தரப்பிலிருந்து பட்டாசுகளை வெடிப்பதற்கான கால அட்டவணை அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது: காலையில் ஒரு மணி நேரம், முன்னிரவில் ஒரு மணி நேரம். ஆண்டுதோறும் அறிவிக்கப்படும் இந்தக் கட்டுப்பாடுகள், கடைப்பிடிக்கப்படாத ஒரு வெற்றுச் சடங்காக மாறிவிட்டதை அனைவரும் அறிவர். விதிமுறைகளை மீறுவோர் மீது ’சும்மா பெயரளவுக்கு’ சில வழக்குகள் பதியப்படும். ஆனால், இந்த அறிவிப்புகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் பிரதான அக்கறையான, மனித ஆரோக்கியம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு குறித்து யாருமே கவலைப்படுவதில்லை.

நோயாளிகள், முதியவர்கள், குழந்தைகள் எனப் பலரும், பட்டாசுகளின் புகை மண்டலத்தால் சிரமப்பட்டு சுவாசிப்பதையும், ஆயிரக்கணக்கான டெசிபல்களில் வெடிக்கும் சத்தம் செவிப்பறைகளைத் தாக்குவதையும் கண்டுகொள்ள ஒரு அதிகார அமைப்பும் தயாராக இல்லை.

உண்மையில், மக்களின் நலனில் அக்கறை கொண்ட ஒரு அரசு இருக்குமானால், அது முதலில் தடை செய்திருக்க வேண்டியவை, இடியோசைபோல் வெடித்து காதுகளைச் செவிடாக்கும், அதிக புகையை வெளியிடும் ‘ஆயிரம் வாலா, ஐயாயிரம் வாலா’ போன்ற பட்டாசுகள்தான். ஆனால், அவை தொடர்ந்து அனுமதிக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில், இங்கு ஆரோக்கியத்தை விட, சந்தை மற்றும் சடங்குகளின் லாபகரமான அரசியல் முன்னிறுத்தப்படுகிறது.

வேண்டுகோளின் வறட்டுத்தனம்

இங்குள்ள முரண் என்னவென்றால், நாம் நாள் தவறாமல் ’லோகா சமஸ்தா சுகினோ பவந்து’ (உலகிலுள்ள அனைத்து உயிர்களும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும்; உலகெங்கும் அமைதி நிலவட்டும்) என்று வேண்டுதல் செய்கிறோம். ஆனால், நம்முடைய செயல்முறைகள் இந்த வேண்டுகோளுக்கு முற்றிலும் மாறாக உள்ளன.

அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் என்பவை வானத்திலிருந்து இறங்குபவை அல்ல; அவை நாம் வாழும் முறையால் உருவாக்கப்படுபவை. சத்தமில்லாத, புகையற்ற தீபாவளியைக் கொண்டாடுவது ஒரு சுற்றுச்சூழல் அக்கறையுள்ள வாழ்க்கை முறை. ஆனால், அதைச் செய்ய பெரும்பாலானோர் தயாராக இல்லை. இந்த அடிப்படை உண்மையை உணர்ந்து கொள்ளாதவரை, நாம் போடும் ஒவ்வொரு வேண்டுகோளும் வறட்டுத்தனமான கூச்சலாகவே இருக்கும்.

வசதியான கடவுளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் மனிதன்

மனிதனின் மனோபாவம் மற்றொரு கசப்பான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. அவன் தனக்குரிய கடவுளை எப்படித் தேர்ந்தெடுக்கிறான் தெரியுமா? தான் செய்யும் அனைத்துப் பாவங்களுக்கும் மன்னிப்புத் தருகிற—பிராயச்சித்தம் சொல்கிற—கடவுளாகப் பார்த்துத்தான் தேர்ந்தெடுத்து வணங்குகிறான்.

ஒரு கிலோ பாவம் செய்தால், அதற்குரிய ஒரு கிலோ தண்டனை உறுதி; அதிலிருந்து தப்பிக்கவே முடியாது என்கிற இயற்பியல் உண்மையை எந்த மதமாவது துணிந்து சொல்லிப் பார்க்கட்டும்; மனிதர்கள் உடனடியாக அந்த மதத்தை ஒழித்துக் கட்டிவிடுவார்கள். ஏனெனில், பெரும்பாலானவர்களுக்குத் தேவை யோக்கியமான வாழ்க்கை அல்ல, பாவத்திற்கான வசதியான ஒரு ’மன்னிப்புச் சலுகை’ (Redemption Coupon). சக மனிதர்கள் மற்றும் உயிரினங்களின் மீது உண்மையான அக்கறை கொள்ளும் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்குப் பதிலாக, சடங்குகளுக்குள் சரணடைவதையே எளிதான வழியாய் நினைக்கிறார்கள்.

துயரங்களைக் கூட ஓட்டு அரசியலாக்கும் விநோதம்

சாதாரண சூழல்களில் மக்களின் அக்கறையின்மை ஒருபுறம் இருக்க, மிகத் துயரமான நிகழ்வுகளில்கூட அரசியலின் அநாகரிகம் தலைதூக்குகிறது.

சமீபத்தில் 41 உயிர்கள் பலியான ஒரு துயரச் சம்பவம் நடந்தேறுகிறது. மனிதநேயம் கொண்ட எவருக்கும் இது பெரும் வேதனையை அளிக்கும். ஆனால், இன்று நடப்பதென்ன? அந்த பலிகள் குறித்த உண்மையான கவலை எதுவும் இல்லை. மாறாக, அந்தத் துயரத்தைப் பயன்படுத்தி எப்படி ஓட்டுகளை அறுவடை செய்வது, இந்தச் சம்பவத்தில் ‘பாவம் செய்தவர்களுக்குப் புனித நீராட்டி’ தங்கள் அரசியல் ஆதாயத்திற்காகக் காய் நகர்த்துவது என்று மட்டுமே யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஒரு தேசத்தின் தலைவர்கள், மக்களின் துயரத்தை ஒரு சந்தர்ப்பவாத அரசியல் கருவியாகப் பயன்படுத்தும்போது, அந்த சமூகத்தின் அடிப்படை அறவியல் சிதைந்து போகிறது.

கண்ணகியின் கேள்வி

இத்தகைய கொடூரமான மனிதநேயமற்ற அரசியல் சூழலைப் பார்க்கும்போது, தமிழ் இலக்கியத்தின் தலைசிறந்த காவியமான சிலப்பதிகாரத்தில், தன் கணவன் கோவலன் அநியாயமாக மரண தண்டனை பெற்றபோது, கண்ணகி மதுரையின் அரசவை நோக்கி எழுப்பிய அதே கேள்வியைத்தான் இன்று நாமும் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது:

“தெய்வமும் உண்டுகொல்? தெய்வமும் உண்டுகொல்?” (இந்த அநீதியான உலகில் அறம் என்று ஒன்று இருக்கிறதா? நீதி வழங்க ஒரு தெய்வம் என்று ஒன்று உண்மையிலேயே இருக்கிறதா?)

ஆட்சி அதிகாரம், அதன் கடமையை மறந்து சுயநலத்திலும், அரசியல் ஆதாயத்திலும், போலிச் சடங்குகளிலும் மூழ்கும்போது, சமானிய மக்கள் நீதி மற்றும் தார்மீகத்தை நம்பி வாழ்வது எப்படி? நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் வாழ்க்கையின் மூலமாக இந்த அமைதிக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் பங்களிப்பு செய்யாதவரை, கண்ணகியின் இந்தக் கேள்வி ஒலித்துக் கொண்டேதான் இருக்கும். ஏனெனில், நாம் வாழும் முறையால் மட்டுமே நம் தேசத்தில் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் வர முடியுமே தவிர, வெற்று வேண்டுதல்களால் அல்ல.

செ.இளங்கோவன்