📉கருவளத்தின் பிளவுகள்: இந்தியப் பெண்கள் குறைவான குழந்தைகளைப் பெறுவது ஏன்?

கடந்த சில தசாப்தங்களாக இந்தியா அடைந்த சமூக மற்றும் சுகாதார முன்னேற்றங்களில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று, மொத்த கருவள விகிதத்தில் (Total Fertility Rate – TFR) ஏற்பட்டுள்ள வேகமான வீழ்ச்சியாகும். ஒருபுறம் இது பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டாலும், மறுபுறம் இந்த மாற்றம் எந்த அளவிற்கு சமூகப் பொருளாதாரப் பிளவுகளை (Faultlines) பிரதிபலிக்கிறது என்ற கேள்வி எழுகிறது.

புள்ளிவிவர எதார்த்தம்: மாற்று நிலையை அடைந்த இந்தியா 

ஒரு நாட்டின் மக்கள் தொகை நீண்ட காலத்திற்கு நிலைத்திருக்க, ஒரு பெண் தன் வாழ்நாளில் சராசரியாக 2.1 குழந்தைகளைப் பெற வேண்டும். இது ‘மாற்று நிலை’ (Replacement Level) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தேசிய குடும்ப சுகாதார ஆய்வு – 5 (NFHS-5, 2019-21) இன் சமீபத்திய தரவுகளின்படி, இந்தியாவின் மொத்த கருவள விகிதம் (TFR) 2.0 ஆகக் குறைந்துள்ளது. இது நாட்டின் வரலாற்றில் ஒரு மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகும்.

• 1950களில் TFR சுமார் 6.0 ஆக இருந்தது.

• தற்போது, தேசிய சராசரி 2.1க்குக் கீழ் குறைந்துள்ளது.

• பிகார், உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற சில மாநிலங்களைத் தவிர, பெரும்பாலான தென் மாநிலங்கள் (தமிழ்நாடு உட்பட) மற்றும் மகாராஷ்டிரா, குஜராத் போன்ற மாநிலங்கள் ஏற்கனவே TFR-ல் மாற்று நிலையை அடைந்துவிட்டன.

தீர்வில்லாத புதிர்கள்: கருவளம் குறைய மூல காரணங்கள் 

இந்தியப் பெண்கள் குறைவான குழந்தைகளைப் பெறத் தொடங்கியதற்கான காரணங்கள் பன்முகத்தன்மை கொண்டவை. இது வெறும் குடும்பக் கட்டுப்பாட்டு முறைகளின் வெற்றியை மட்டும் குறிக்கவில்லை; ஆழமான சமூக-பொருளாதார மாற்றங்களின் விளைவாகும்.

1. பெண் கல்வி மற்றும் தொழில்மயமாக்கல் (Education and Career) 

• தாமதமான திருமணம்: உயர் கல்வி மற்றும் தொழில் வாய்ப்புகளைப் பெறும் பெண்கள், திருமண வயதையும் முதல் குழந்தை பிறக்கும் வயதையும் தாமதப்படுத்துகின்றனர். இதனால், கருத்தரிப்பதற்கான மொத்த கால அளவு குறைகிறது.

• சுதந்திரமான தெரிவு: கல்வி, பெண்களுக்குத் தங்கள் உடல்நலம், குடும்பத் திட்டமிடல் மற்றும் குழந்தை வளர்ப்பு முடிவுகளில் அதிக சுதந்திரமான பங்களிப்பை அளிக்கிறது.

2. குழந்தை வளர்ப்புச் சுமை (Economic Burden) 

• பொருளாதாரச் சுமை: குழந்தைகளின் கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பராமரிப்புச் செலவுகள் வெகுவாக அதிகரித்துள்ளன. இதனால், “குறைந்த எண்ணிக்கையிலான, ஆனால் நல்ல முறையில் வளர்க்கப்பட்ட” குழந்தைகள் (fewer, better-cared-for children) என்ற மனப்பான்மை மேலோங்குகிறது.

• தொழில் வாய்ப்பு: பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதால், பிரசவம் மற்றும் குழந்தை வளர்ப்புக்கான தொழில்முறை இடைவெளி (Career Break) தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

3. சுகாதார மேம்பாடு (Health and Mortality) 

• குறைந்த குழந்தைகள் இறப்பு விகிதம்: சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, தடுப்பூசி மற்றும் சுகாதார வசதிகள் காரணமாக குழந்தைகள் இறப்பு விகிதம் (Infant Mortality Rate – IMR) வெகுவாகக் குறைந்துள்ளது. தாம் பெற்ற குழந்தைகள் உயிருடன் இருப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை பெற்றோரிடம் அதிகரித்துள்ளதால், அதிக எண்ணிக்கையில் குழந்தைகளைப் பெற வேண்டிய அவசியம் நீங்கியது.

4. சமூக மற்றும் நகரமயமாக்கல் மாற்றங்கள் (Social Shifts and Urbanization) 

• தனிக்குடும்ப முறை: கூட்டுக்குடும்ப முறை சிதைந்து, தனிக்குடும்பம் (Nuclear Family) அமைப்பிற்கு மாறியுள்ளது. இதன் விளைவாக, குழந்தைகளைப் பராமரிக்க குடும்பத்தின் பிற உறுப்பினர்களின் (தாத்தா, பாட்டி) ஆதரவு குறைவாகக் கிடைக்கிறது.

• கருத்தடை சாதனங்களின் பயன்பாடு: நவீன கருத்தடை சாதனங்களின் (Contraceptive Methods) பயன்பாடு மற்றும் அது குறித்த விழிப்புணர்வு அதிகரித்துள்ளது.

எதிர்கால சவால்கள்: புள்ளிவிவர ஈவுத்தொகைக்கு அடுத்து என்ன? 

TFR 2.0 ஆகக் குறைந்தது, இந்தியாவின் மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் விரைவில் முடிவுக்கு வரும் என்பதற்கான நல்ல அறிகுறியாகும். இது, நாட்டின் “மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகை” (Demographic Dividend) என அறியப்படும் உழைக்கும் வயதினர் அதிகமாக இருக்கும் காலகட்டத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வாய்ப்பளிக்கிறது.

இருப்பினும், இந்த மாற்றம் ஒரு புதிய சவாலையும் முன்வைக்கிறது:

• முதியோர் மக்கள் தொகை அதிகரிப்பு: TFR குறைவதால், எதிர்காலத்தில் இந்தியாவின் முதியோர் மக்கள் தொகை (Ageing Population) விகிதம் கணிசமாக உயரும். இந்த முதியோர்களை ஆதரிக்க உழைக்கும் வயதில் உள்ள இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை குறையும்.

• சமூக பாதுகாப்பு: சுகாதாரப் பாதுகாப்பு, ஓய்வூதியம் மற்றும் முதியோருக்கான சமூகப் பாதுகாப்பு அமைப்புகளில் மத்திய, மாநில அரசுகள் அதிக முதலீடு செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது.

மொத்தத்தில், இந்தியப் பெண்கள் குறைவான குழந்தைகளைப் பெறுவது என்பது ஒரு வெற்றிக் கதையாக இருந்தாலும், பொருளாதார சமத்துவமின்மை, முதுமைக் காலப் பாதுகாப்பு போன்ற முக்கியமான சமூகப் பிளவுகளைப் போக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை இது நமக்கு உணர்த்துகிறது.

டாக்டர் ரமாபிரபா