செயற்கை நுண்ணறிவுச் சட்டம்:சாத்தியமா? அவசியமா?

இணையம் வந்தபோது அதற்கான சட்டங்கள் பின்தேடி வந்தன; சமூக வலைதளங்கள் வளர்ந்தபோது தனியுரிமை மற்றும் போலிச் செய்திப் பிரச்சினைகள் வெடித்த பிறகே உலக நாடுகள் கட்டுப்பாடுகளை உருவாக்கின. ஆனால், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) விஷயத்தில் நிலைமை முற்றிலும் வேறுபட்டது. AI முதலில் வளர்ந்து, பிறகு சட்டம் வரும் என்ற பழைய முறை இன்று ஆபத்தானதாக மாறியுள்ளது. ஏனெனில், AI என்பது வெறும் மென்பொருள் அல்ல; அது எழுதுகிறது, பேசுகிறது, படம் உருவாக்குகிறது, வீடியோ செய்கிறது மற்றும் மனிதக் குரலைத் துல்லியமாக நகலெடுக்கிறது. வேலைவாய்ப்பு, கடன் வழங்குவது மற்றும் மருத்துவ முடிவுகள் என அனைத்துத் துறைகளிலும் அது தாக்கம் செலுத்தி வருகிறது. இந்தச் சூழலில் உலகம், “AI-க்கு சட்டம் போட முடியுமா?” என்ற முக்கியமான கேள்வியை எதிர்கொள்கிறது.

இதற்கான பதில் “முடியும்” என்பதுதான். ஆனால் அதைவிடப் பெரிய கேள்வி, மனிதர்களை விட வேகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைச் சட்டம் எவ்வளவு வேகமாகப் பிடித்துக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதுதான். இதுவே இன்றைய உலகளாவிய AI Regulation விவாதத்தின் மையப்புள்ளியாகும். AI சட்டம் என்பது செயற்கை நுண்ணறிவைத் தடை செய்வதற்கான முயற்சி அல்ல. மாறாக, AI என்ன செய்யலாம், என்ன செய்யக்கூடாது, AI எடுத்த முடிவுக்கு யார் பொறுப்பு, AI உருவாக்கிய தகவலை மனிதர்கள் எப்படி அடையாளம் காண்பார்கள், ஒருவரின் முகம், குரல் மற்றும் படைப்புகளை அனுமதியின்றிப் பயன்படுத்தலாமா, மற்றும் AI தவறு செய்தால் நிறுவனமா, டெவலப்பரா அல்லது பயன்படுத்தியவரா பொறுப்பு என்பற்கான தெளிவான நிர்வாகக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதே அதன் நோக்கமாகும். AI-ஐ கட்டுப்படுத்துவது என்பது ஒரு ரோபோவுக்குக் கைவிலங்கு போடுவது அல்ல; அதை உருவாக்குபவர், இயக்குபவர் மற்றும் பயன்படுத்துபவர் ஆகிய மூன்று நிலைகளிலும் முறையான பொறுப்பை நிர்ணயிப்பதுதான்.

வெளிப்படைத்தன்மையும் அடையாளமும்

AI காலத்தின் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று வெளிப்படைத்தன்மை (Transparency). இன்று ஒரு சாட்போட்டுடன் பேசும்போது எதிரில் இருப்பது மனிதனா அல்லது AI-யா என்பதைத் தெளிவாக அறிய முடிவதில்லை. ஒரு செய்தியைப் பத்திரிகையாளர் எழுதினாரா அல்லது AI உருவாக்கியதா என்ற குழப்பமும், அரசியல் தலைவர் பேசுவது உண்மையான வீடியோவா அல்லது ஆழமான போலியா (Deepfake) என்ற சந்தேகமும் எழுகின்றன. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் AI Act-ன் கீழ் வெளிப்படைத்தன்மைக்கான கடமைகள் அமலுக்கு வந்துள்ளன. இதன் அடிப்படை கருத்து மிகவும் எளிது: “நீங்கள் பார்க்கும் தகவல் உண்மையானதா அல்லது செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டதா என்பதை அறியும் உரிமை மக்களுக்கு இருக்க வேண்டும்.”

இதேபோல், உணவுப் பொருள் மற்றும் மருந்துகளுக்கு எச்சரிக்கை லேபிள்கள் இருப்பது போல, AI உருவாக்கிய போட்டோ, வீடியோ, ஆடியோ மற்றும் செய்தி உள்ளடக்கங்களுக்கும் அடையாளம் இருக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுத்து வருகிறது. ஆனால், ஒரு எழுத்தாளர் தனது கட்டுரையை முழுவதும் எழுதிவிட்டு இலக்கணப் பிழைத் திருத்தத்திற்கு மட்டும் AI-ஐப் பயன்படுத்தினால் என்ன செய்வது போன்ற நுணுக்கமான கேள்விகளும் எழுகின்றன. எனவே, சட்டம் என்பது வெறும் “ஆம் அல்லது இல்லை” என்ற ரீதியில் இருக்க முடியாது.

ஆழமான போலிச் சர்ச்சைகளும் பதிப்புரிமையும்

AI Regulation-க்கு உடனடி அவசியத்தை ஏற்படுத்தியவற்றில் Deepfake தொழில்நுட்பம் முதன்மையானது. ஒருவரின் முகம், குரல், உடல் அசைவுகள் மற்றும் பேசும் முறை அனைத்தையும் AI மூலம் துல்லியமாக நகலெடுக்க முடியும். இதனால் அரசியல் தலைவர்கள் பேசாததைப் பேசியது போலவும், நடிகர்கள் நடிக்காத விளம்பரத்தில் நடித்தது போலவும் சித்தரிக்க முடியும். பொய்யான தகவல் புதிய விஷயம் அல்ல என்றாலும், “பார்த்தால் உண்மை போலவே இருக்கும் பொய்” என்பதே AI காலத்தின் புதிய ஆபத்தாகும்.

மறுபுறம், Generative AI மாதிரிகள் கற்றுக்கொள்ள இணையத்தில் உள்ள கோடிக்கணக்கான புத்தகங்கள், செய்திக் கட்டுரைகள், ஓவியங்கள், புகைப்படங்கள் மற்றும் இசைத் தரவுகள் தேவைப்படுகின்றன. ஒரு AI மாதிரி கலைஞரின் படைப்புகளைப் பயன்படுத்தித் தன் திறனை வளர்த்துக்கொண்டால், அந்தக் கலைஞருக்கு உரிய உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற விவாதம் தீவிரமடைந்துள்ளது. அமெரிக்க பதிப்புரிமை அலுவலகம் இது தொடர்பான ஆய்வுகளை வெளியிட்டு வருவதால், பதிப்புரிமைச் சட்டம் இனி “AI எதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டது?” என்ற கேள்வியையும் எதிர்கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளது.

பொறுப்புக்கூறலும் எதிர்காலச் சவால்களும்

வேலை மறுப்பு, கடன் நிராகரிப்பு அல்லது தவறான மருத்துவ முடிவு போன்ற தருணங்களில் AI ஒரு பிழை இழைத்தால் அதற்கு யார் பொறுப்பு? டெவலப்பரா, நிறுவனமா அல்லது பயன்படுத்திய மனிதரா என்ற கேள்விக்குத் தெளிவான பொறுப்புக்கூறல் சங்கிலி (Accountability Chain) தேவைப்படுகிறது. எதிர்காலத்தில் நிறுவனங்கள் “எங்கள் AI தான் இந்த முடிவை எடுத்தது” என்று கூறித் தப்பிக்க முடியாது. அரசு அமைப்புகளின் வகைப்படுத்தல், வங்கி வழங்கும் கடன்கள் மற்றும் மருத்துவ முடிவுகளில் AI ஒரு கருவியாக மட்டுமே இருக்க முடியுமே தவிர, இறுதிப் பொறுப்பு மனிதரிடமிருந்து முழுமையாக நழுவிப் போய்விடக் கூடாது. எனவே, முக்கியமான முடிவுகளில் மனிதக் கண்காணிப்பு கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது.

எல்லா AI பயன்பாடுகளுக்கும் ஒரே அளவிலான சட்டம் இருக்க முடியாது. எளிய பொழுதுபோக்கு வடிகட்டிகளுக்குக் குறைந்த அளவிலான கட்டுப்பாடுகளும், சுகாதாரம், வங்கி, கல்வி மற்றும் சட்டம் ஒழுங்கு போன்ற அதிக ஆபத்துள்ள துறைகளுக்குக் கடுமையான வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் கண்காணிப்பும் அவசியமாகிறது. அதிகப்படியான ஒழுங்குமுறைகள் புதிய ஸ்டார்ட்அப் நிறுவனங்களின் வளர்ச்சியை மந்தமாக்கிவிடும் என்பது தொழில் துறையின் கவலையாக இருந்தாலும், முறையான சட்டங்கள் இல்லாவிட்டால் Deepfake மோசடிகள், தேர்தல் கையாளுதல்கள், தனியுரிமை மீறல்கள் மற்றும் பாரபட்சமான முடிவுகள் அதிகரித்துவிடும்.

டிஜிட்டல் பொருளாதாரம் வேகமாக வளர்ந்து வரும் இந்தியாவில், நிதிப்பரிமாற்றங்கள், சுகாதாரம், கல்வி, அரசு சேவைகள் மற்றும் தேர்தல் தொடர்பு ஊடகங்களில் AI பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நாட்டின் புதுமைப் புனைவுகள் வளர வேண்டும் அதேவேளையில் பொதுமக்களின் தனியுரிமை, டிஜிட்டல் பாதுகாப்பு மற்றும் ஜனநாயக ஒருமைப்பாடு பாதுகாக்கப்படுவதை இந்தியா உறுதி செய்ய வேண்டியுள்ளது. AI-க்கு சட்டம் போடுவது என்பது ஒருமுறை எழுதி முடித்துவிடும் எளிதான விஷயம் அல்ல. தொழில்நுட்பம் ஒவ்வொரு மாதமும் மாறி வருவதால், சட்டமும் தொடர்ந்து புதுப்பிக்கப்பட வேண்டும். எதிர்காலத்தின் அடிப்படைக் கேள்வி “AI என்ன செய்ய முடியும்?” என்பது அல்ல… “AI என்ன செய்ய அனுமதிக்கப்பட வேண்டும்?” என்பதுதான்.

ஈஸ்வர் பிரசாத்