சுப்ரீம் கோர்ட்டின் ‘முதுகெலும்பு’ எங்கே? – கருத்து சுதந்திர தடை உத்தரவு!

இந்திய ஜனநாயகத்தின் நான்கு தூண்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் சுப்ரீம் கோர்ட், சமீபத்தில் எடுத்துள்ள ஒரு நடவடிக்கை, “அரசியலமைப்பு வழங்கிய அடிப்படை உரிமைகள் பெரியதா? அல்லது ஒரு நிறுவனத்தின் கௌரவம் பெரியதா?” என்ற மிகப்பெரிய விவாதத்தை தேசம் முழுவதும் கிளப்பியுள்ளது. 14 வயது சிறுவர்களுக்கான ஒரு பாடப்புத்தகத்தை சுப்ரீம் கோர்ட் தடை செய்திருப்பது, அதன் வலிமையைக் காட்டுகிறதா அல்லது பலவீனத்தையா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது.

பாடப்புத்தகத்தில் இருந்த ‘அபாயகரமான’ உண்மை

பிப்ரவரி 26, 2026 அன்று, ஒரு குடிமையியல் (Civics) பாடப்புத்தகத்திற்கு சுப்ரீம் கோர்ட் அதிரடித் தடையை விதித்தது. “நமது சமூகத்தில் நீதித்துறையின் பங்கு” என்ற அந்த அத்தியாயத்தில், நீதித்துறையின் பெருமைகளோடு சேர்த்து, அங்கு நிலவும் கோடிக்கணக்கான வழக்கு நிலுவைகள் (Judicial Backlog) மற்றும் ஊழல் குறித்த சில புள்ளிவிவரங்களும் இடம்பெற்றிருந்தன.

வெறும் தரவுகளைக் கொண்ட ஒரு பாடப்புத்தகத்தை, சுப்ரீம் கோர்ட் ஒரு ‘தேச விரோத சதி’யைப் போலக் கையாண்டுள்ளது. அந்தப் புத்தகத்தின் அனைத்துப் பிரதிகளையும் பறிமுதல் செய்யவும், இணையதளங்களில் இருந்து அதன் டிஜிட்டல் வடிவங்களை நீக்கவும் உத்தரவிட்டுள்ளது. “வேறெந்த தலைப்பிலும் இந்தத் தகவல்கள் வெளியாகக் கூடாது” என்ற இரும்புக்கரம் கொண்ட தடையையும் விதித்துள்ளது.

“நீதித்துறை ரத்தம் சிந்துகிறது” – தலைமை நீதிபதியின் வாதம்

தலைமை நீதிபதி சூர்யகாந்த் இந்த விவகாரத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, “இது நீதித்துறையை இழிவுபடுத்த திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட சதி. அவர்கள் துப்பாக்கியால் சுட்டுவிட்டார்கள், இன்று நீதித்துறை ரத்தம் சிந்திக் கொண்டிருக்கிறது” என்று மிகத் தீவிரமான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

ஒரு நாட்டின் மிக உயரிய நீதிமன்றம், ஒரு பள்ளிப் பாடப்புத்தகத்தைக் கண்டு “ரத்தம் சிந்தும்” அளவிற்கு பலவீனமாக இருக்கிறதா? தரவுகளின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட ஒரு கட்டுரை, ஒரு மாபெரும் நிறுவனத்தை காயப்படுத்த முடியும் என்றால், அந்த நிறுவனத்தின் உண்மையான ஆரோக்கியம் எவ்வளவு மோசமான நிலையில் இருக்கிறது என்பதுதான் நிதர்சனம்.

அரசியலமைப்பு உரிமையா? நிறுவனத்தின் சௌகரியமா?

இந்திய வரலாற்றில் இது ஒரு மிக முக்கியமான தருணம். ஏனென்றால், சுப்ரீம் கோர்ட் இரண்டாவது முறையாக, மக்களின் அடிப்படை அரசியலமைப்பு உரிமைகளை விடவும் (Freedom of Speech), தனது நிறுவனத்தின் ‘ஈகோ’ மற்றும் சௌகரியமே முக்கியம் என்று முடிவு செய்திருக்கிறது.

உண்மைகளை உரக்கச் சொல்வது ஒரு குற்றமாகப் பார்க்கப்படும் சூழலில், ஆரோக்கியமான விவாதங்களுக்கு எங்கே இடம் இருக்கிறது? விமர்சனங்களைக் கண்டு அஞ்சும் ஒரு நீதித்துறை, எப்படி சாமானிய மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும்? உண்மையை எழுதுவது குற்றமென்றால், அந்தச் சிலுவையைச் சுமக்க ஊடகங்கள் எப்போதும் தயங்காது.

டாக்டர்.ரமாபிரபா