2 கோடி இந்தியர்கள்.. ஊடகங்களின் ‘மௌன’க் கொலை!

பிரிட்டனின் மக்கள் தொகையில் 2 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர், அதாவது சுமார் 12 லட்சம் பெரியவர்கள் கற்றல் குறைபாடுகளுடன் (Learning Disabilities) வாழ்கின்றனர் என்பது அந்த நாட்டின் அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரம். இது அங்கு வெறும் தகவல் அல்ல; ஒரு தேசிய உரையாடல். Mencap போன்ற அமைப்புகளின் போராட்டத்தால், அந்நாட்டின் கொள்கை முடிவுகளில் இந்த எண்ணிக்கை முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. ஆனால், இதே விகிதத்தை இந்தியச் சூழலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், நாம் ஒரு மாபெரும் ‘மறைக்கப்பட்ட பெருங்கடலின்’ முன்னால் நிற்கிறோம் என்பது புரியும்.

மறைக்கப்படும் 2 கோடி இந்தியர்கள்

இந்தியாவின் 140 கோடி மக்கள் தொகையில், 2 சதவீத விகிதத்தில் கணக்கிட்டாலே கற்றல் குறைபாடுகளுடன் வாழும் பெரியவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்தபட்சம் 2 கோடிக்கும் மேல். சில சர்வதேச மெட்டா-அனலிசிஸ் அறிக்கைகள் இந்த எண்ணிக்கையை 10 சதவீதம் வரை கூட மதிப்பிடுகின்றன. இவ்வளவு பெரிய மக்கள் கூட்டம் இங்கே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும், இந்திய ஊடகங்களில் இதைப் பற்றிய உரையாடல் என்பது ‘பூஜ்யத்திற்கு’ அருகில் உள்ளது. இது தற்செயலானதல்ல; இதுதான் இந்திய ஊடகத்துறையின் ‘கட்டமைப்பு சார்ந்த குருட்டுத்தன்மை’ (Structural Blind Spot).

ஏன் இந்தத் தீண்டாமை? – மூன்று முக்கியக் காரணங்கள்

1. புள்ளிவிவர மாயை: இந்திய அரசு தரவுகள் மாற்றுத்திறனாளிகளின் விகிதத்தை 2.2 சதவீதம் என்கிறது. ஆனால், உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) மற்றும் ஐ.நா மதிப்பீடுகள் இது 15 சதவீதம் வரை இருக்கலாம் என்கின்றன. கற்றல் குறைபாடுகள் இந்த ‘புலப்படாத’ பகுதிக்குள் அடங்கிவிடுவதால், அரசு புள்ளிவிவரங்களை மட்டுமே நம்பி இயங்கும் ஊடகங்கள் இந்த எதார்த்தத்தை வசதியாக மறந்துவிடுகின்றன.

2. சமூகக் கலாச்சாரத் தடைகள்: நமது சமூகத்தில் கற்றல் குறைபாடு இன்னும் ‘குறைபாடாக’ அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. அது ‘சோம்பேறித்தனம்’ அல்லது ‘அலட்சியம்’ என்றே முத்திரை குத்தப்படுகிறது. டிஸ்லெக்ஸியா, டிஸ்கிராபியா போன்ற பாதிப்புகளால் மாணவர்கள் பள்ளிகளில் இருந்து வெளியேற்றப்படும்போது, ஊடகங்கள் அவர்களைக் கண்டுகொள்வதில்லை. செய்தி அறைகளில் இது குறித்துப் பேச சிறப்பு நிருபர்களோ அல்லது உணர்வுபூர்வமான பயிற்சியோ யாருக்கும் இல்லை.

3. பொருளாதாரச் சந்தை கணக்கு: மெயின்ஸ்ட்ரீம் ஊடகங்களின் கணக்கு முழுக்க முழுக்க ‘டிஆர்பி’ (TRP) மற்றும் விளம்பர வருவாயைச் சுற்றியே சுழல்கிறது. அரசியல் சண்டைகளும், சினிமா கிசுகிசுக்களும் கொடுக்கும் பரபரப்பை, 2 கோடி மக்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்னை தராது என ஊடக நிறுவனங்கள் தப்புக் கணக்கு போடுகின்றன. பிரிட்டனில் பிபிசி (BBC) போன்ற நிறுவனங்கள் இதற்கெனத் தனிப் பிரிவுகளை வைத்திருக்கும்போது, இந்தியாவில் இது ஒரு ‘சிறுபான்மைப் பிரச்னை’ என்று ஓரங்கட்டப்படுகிறது.

ஜனநாயகத்தின் மரத்துப் போன நரம்புகள்

2016-ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைச் சட்டம் (RPwD Act) கற்றல் குறைபாடுகளை அங்கீகரித்தாலும், அது காகித அளவில் மட்டுமே உள்ளது. ஊடகங்கள் இந்தப் பிரச்னையை முன்னிறுத்தாதவரை, கொள்கை வகுப்பாளர்கள் மத்தியில் எந்த அசைவும் ஏற்படாது. 2 கோடி மக்களின் குரல் ஒலிக்காத ஒரு ஜனநாயகம் எப்படி முழுமையானதாக இருக்க முடியும்?

மாற்றத்திற்கான அழைப்பு

இந்திய ஊடகத் துறை இப்போது தன்னைத்தானே கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய தருணம் இது.

• செய்தி அறைகளில் பன்முகத்தன்மையை (Diversity) உறுதி செய்ய வேண்டும்.

• மாற்றுத்திறனாளி விவகாரங்களைக் கையாள சிறப்புப் பிரிவுகளையும், பயிற்சி பெற்ற செய்தியாளர்களையும் உருவாக்க வேண்டும்.

• கற்றல் குறைபாடு உள்ளவர்களை வெறும் ‘புள்ளிவிவரமாக’ பார்க்காமல், அவர்களை ‘மனிதக் கதைகளாக’ சமூகத்தின் முன் நிறுத்த வேண்டும்.

ஊடகம் என்பது சமூகத்தின் உணர்வு நரம்பு. அந்த நரம்பு இப்போது மரத்துப் போயுள்ளது. இந்தக் குருட்டுத்தன்மையை அகற்றாவிட்டால், ‘உள்ளடக்கிய இந்தியா’ (Inclusive India) என்பது வெறும் கனவாகவே நீடிக்கும். 12 லட்சம் அல்ல, 2 கோடிக்கும் அதிகமான நமது சகோதர-சகோதரிகளின் குரலை இனியாவது கேட்கத் தொடங்குவோம். அவர்களை மறப்பது, நம்மையே நாம் மறுப்பதற்குச் சமம்!

நிலவளம் ரெங்கராஜன்