மர்மங்களின் மாநிலம் தமிழகம்: பூனை புலியாவது இங்குதான்!
இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில், தமிழ்நாட்டிற்கு ஒரு தனித்துவமான, விசித்திரமான மனநிலை உண்டு. இங்கு பூனை புலியாகும், பூதம் சாதமாகும், வெறும் குப்பை பெரும் பிரமாண்டமாகக் காட்டப்படும். இந்த நிலத்தின் இயல்பு அப்படி. இந்த மாறுபட்ட தன்மையால்தான், இங்கு எல்லாமே மர்மமாக அல்லது புரிந்துகொள்ளக் கடினமான விஷயங்களாகக் காட்சியளிக்கின்றன. ஒன்றுமில்லாத மிகச் சில்லறை விஷயங்களெல்லாம் இங்குத் துல்லியமாகப் புரியும், ஆனால் பெரிய பெரிய மர்மங்கள் மட்டும் எப்போதும் புரியாமலேயே இருக்கும்.
திரைக் கவர்ச்சியின் பிரமாண்டமும், நிஜத்தின் மௌனமும்
தமிழகத்தின் பொதுவெளியில், திரைத்துறைக் கவர்ச்சிக்கு இருக்கும் மரியாதை அளப்பரியது. ஒரு நடிகையின் தனிப்பட்ட வாழ்வு புட்டுப் புட்டு வைக்கப்படும்; ஒரு நடிகரின் தொழில்ச் சரித்திரம் சாதனையாகப் போற்றப்படும். தொலைக்காட்சியில் ஆடிப்பாடும் கூத்தாடிகள் மிகப் பெரிய நட்சத்திரங்களாகக் கொண்டாடப்படுவார்கள்.
அதே சமயம், ‘அந்நியன்’ திரைப்படத்தின் விக்ரம் போல, அரைகுறைகளெல்லாம் இலக்கியவாதி என்று நடைபோடும் ஒரு மாய உலகமும் இங்கு உண்டு. நடக்கும் இலக்கிய சண்டைகள் கூட வேறொரு விசித்திர வகையைச் சேர்ந்தவை. ஆனால், இத்தகைய பகட்டான வெளிச்சத்திற்கு மத்தியில், இந்த மாகாணத்தின் அசாதாரண நிகழ்வுகள் அனைத்தும் மர்மமாக அல்லது அமைதியாகக் கடந்து செல்லப்படுகின்றன.
நெஞ்சை உலுக்கும் உண்மைகளின் அடக்கம்
மாபெரும் கொலைகள், பெரும் ஊழல்கள், நெஞ்சைப் பிளக்கும் தேசவிரோதச் செய்திகள் மற்றும் இன்னபிற அதிமுக்கியமான விஷயங்கள் எல்லாம் மிக கமுக்கமாக வைக்கப்பட்டு, மெல்ல மெல்ல மறக்கடிக்கப்படுகின்றன. இந்த மௌனம் தான் தமிழ்நாட்டின் மிக அபாயகரமான அரசியல் களம்.
சமீபத்தில் கரூரில் நடந்த துயரமும் இதே மௌனப் பாதையில் கடந்து செல்லவைக்கப்படுகின்றது. இன்னும் சில நாட்களில் அது ஒன்றுமில்லாமல் போகும். அதிகம் போனால், ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நினைவு கூர்ந்து ‘அழுவார்கள்’, அத்தோடு சரி.
கும்பகோணம் பள்ளித் தீ விபத்து, கோவை குண்டுவெடிப்பு, தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு என்ற துயரமிகுந்த வரிசையில் இதுவும் சேர்ந்து, இனி அதிகாரபூர்வமாக மறைந்துவிடும். இந்த துயரங்களின் மீதான நியாயம் என்பது ஒரு நிரந்தர மர்மமாகவே நீடித்துவிடும்.
திமுகவின் அலாதியான அரசியல் சமார்த்தியம்
ஆனால், இங்கு ஒரு விஷயம் நிஜம். இதுவே திமுக எதிர்க்கட்சியாக இருந்தபோது நடந்திருந்தால், அவர்களுக்கு இப்படி ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தால், இந்நேரம் தமிழக அரசியல் களம் ஆடித் தீர்த்திருக்கும். பெரிய பெரிய காட்சிகளை, மக்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதியும் நாடகங்களை, அவர்கள் அரங்கேற்றியிருப்பார்கள்.
அந்த அரசியல் நுட்பம், மக்களின் உணர்வுகளைத் தொட்டு, ஒரு சாதாரண நிகழ்வை தேசப் பிரச்சினையாக மாற்றும் அந்தச் சமார்த்தியம், வேறு எந்தக் கட்சிக்கும் தெரியவில்லை. முக்கியமாக, பாஜக போன்ற தேசியக் கட்சிகளுக்கு அறவே தெரியவில்லை என்பது கசப்பான நிஜம். அவர்கள் பிரச்சினையின் தர்க்க நியாயத்தை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள்; திராவிடக் கட்சிகள் பிரச்சினையின் உணர்ச்சி அரசியலைப் பார்க்கின்றன.
அவ்வகையில், திமுகவின் அரசியல் சமார்த்தியம் அலாதியானது, பலம் கொண்டது. தமிழ்நாட்டின் அற்ப விஷயங்களும் கூட, மக்களின் கண்களில் மர்மமாகவே காட்சியளிக்க வேண்டும், முக்கியப் பிரச்சினைகள் எல்லாம் மறைந்து போக வேண்டும் என்ற நிரந்தர விதியை அவர்களால் எழுத முடிகிறது.
அதுதான் தமிழக விதி என்றால், யார் என்ன செய்ய முடியும்? விழிப்புணர்வு எப்போது விடியுமோ, அப்போது விடியட்டும் என காத்திருக்கத்தான் முடியும். அதுவரை, இந்தக் “கமுக்கமான” மண்ணில் பூனையும் புலியாகக் கொண்டாடப்படும் மாயாஜாலத்தைப் பார்த்துக் கடந்து போகவேண்டியதுதான்.
