இந்திய வரலாற்றில் ஒவ்வொரு தேதியும் ஒரு கதையைச் சொல்லும். ஆனால், ஆகஸ்ட் 7 ஆம் தேதி கதையை மட்டுமல்ல, நம் நாட்டின் சுயமரியாதையையும், இந்தியத் தொழிற்புரட்சியின் விதையையும் சுமந்து நிற்கும் ஒரு வரலாற்றுத் திருநாள். நம் நாட்டின் பாரம்பரியத்தைப் பறைசாற்றும் கைத்தறித் தொழிலும், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை உலுக்கிய சுதேசி இயக்கமும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்த அற்புதமான வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்டது இந்த நாள்.
சுதேசி இயக்கத்தின் தீப்பொறி பிறந்த நாள்
1905 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் அரசு வங்காளத்தைப் பிளவுபடுத்தியபோது (Partition of Bengal), அதற்கு எதிராக ஒட்டுமொத்த இந்தியாவும் கொதித்தெழுந்தது. அன்னியப் பொருட்களைப் புறக்கணித்து, நம் நாட்டில் தயாராகும் உள்நாட்டுப் பொருட்களை மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற ‘சுதேசி இயக்கம்’ தீவிரமடைந்தது.
1905 ஆகஸ்ட் 7 அன்று கல்கத்தா (தற்போதைய கொல்கத்தா) நகர மன்றத்தில் (Town Hall) நடைபெற்ற மாபெரும் கூட்டத்தில் சுதேசி இயக்கம் உத்தியோகபூர்வமாகப் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் துணிகளைப் புறக்கணித்து, உள்நாட்டுத் தறிகளில் நெய்யப்பட்ட ஆடைகளை அணிய வேண்டும் என்ற அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முடிவே, இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தை அளித்தது.
கைத்தறித் துறையும் சுதேசி இயக்கமும்
சுதேசி இயக்கம் தீவிரமடைந்தபோது, இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் அடையாளம் கதராகவும் கைத்தறியாகவும் மாறியது. மகாத்மா காந்தி கைராட்டினத்தை சுதேசி கொள்கையின் குறியீடாக மாற்றினார். அந்நியத் துணிகள் தீயிலிட்டுக் கொளுத்தப்பட்ட நிலையில், இந்திய கிராமங்களில் இயங்கிய லட்சக்கணக்கான கைத்தறித் தறிகள் நாட்டிற்கான ஆடைகளை உற்பத்தி செய்யும் உலைகளாக உருவெடுத்தன.
பிரிட்டிஷாரின் நவீன ஆலைத் துணிகளுக்கு எதிராக, எளிய இந்திய நெசவாளர்களின் கைத்தறி ஆடைகள் நின்ற வரலாற்றுப் புரட்சி அது. இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வை நினைவுகூரும் வகையில், 2015 ஆம் ஆண்டு முதல் ஆகஸ்ட் 7 ஆம் தேதி ‘தேசிய கைத்தறி தினமாக’ (National Handloom Day) மத்திய அரசால் முறைப்படி அறிவிக்கப்பட்டு முதன்முதலில் சென்னையில் கொண்டாடப்பட்டது.
பொருளாதாரத்தின் தூண்: கைத்தறி நெசவு
விவசாயத்திற்கு அடுத்தபடியாக இந்தியாவில் அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை வழங்கும் மிகப்பெரிய துறை கைத்தறி மற்றும் நெசவுத் துறையாகும். இந்தியாவில் உள்ள லட்சக்கணக்கான குடும்பங்கள், குறிப்பாக கிராமப்புறப் பெண்கள் இந்த பாரம்பரியக் கலையையே தங்களின் வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டுள்ளனர்.
காஞ்சிபுரம் பட்டு, தர்மவரம் பட்டு, சந்தேரி, பனாரஸ், போச்சம்பள்ளி, பகல்பூர் தஸார் என இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும், ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் பிரத்யேக நெசவு முறைகளும், பாரம்பரிய வடிவமைப்பு நுட்பங்களும் உண்டு. யந்திரங்களால் ஒருபோதும் உருவாக்க முடியாத கலைநயமும், உடலுக்கு உகந்த இயற்கைத் தன்மையும் கைத்தறி ஆடைகளின் தனிச்சிறப்பாகும்.
சவால்களும் எதிர்காலப் பாதையும்
நவீன விசைத்தறிகளின் (Power looms) வருகை, செயற்கை இழை ஆடைகளின் மலிவான விலை மற்றும் சந்தைப்படுத்துதலில் உள்ள சிரமங்கள் காரணமாக பாரம்பரியக் கைத்தறி நெசவாளர்கள் பல்வேறு சவால்களைச் சந்தித்து வருகின்றனர். இருப்பினும், இயற்கை உணர்வு கொண்ட ஆடைகள் (Eco-friendly fashion) மற்றும் கைவினைப் பொருட்களுக்கான தேவை உலகளவில் அதிகரித்து வரும் இக்காலத்தில், கைத்தறித் துறைக்கு மீண்டும் ஒரு பொற்காலம் உருவாகி வருகிறது.
நம் பாரம்பரிய அடையாளத்தைப் பாதுகாக்கவும், எளிய நெசவாளர்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தவும் கைத்தறி ஆடைகளைப் பயன்படுத்துவது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையாகும். ஆகஸ்ட் 7 அன்று கைத்தறியின் பெருமையைப் பேசுவதோடு நிறுத்தாமல், அன்றாட வாழ்க்கையில் கைத்தறி ஆடைகளை வாங்கிப் பயன்படுத்துவதே அந்த வரலாற்று சிறப்புமிக்க சுதேசி இயக்கத்திற்கு நாம் செய்யும் உண்மையான மரியாதையாகும்
