கசப்பான உண்மை: இனி பள்ளிகள் இருக்கும் – ஆசிரியர்கள் இருக்க மாட்டார்கள்!

பேராசிரியர் கிருஷ்ணா குமார் (Prof. Krishna Kumar) அவர்கள் இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற கல்வியாளர், எழுத்தாளர் மற்றும் சிந்தனையாளர் ஆவார். இவர் தேசியக் கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி நிறுவனத்தின் (NCERT – National Council of Educational Research and Training) இயக்குநராகப் (2004-2010) பதவி வகித்த காலத்தில், இந்தியக் கல்வி முறையில் பல அடிப்படை மற்றும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சீர்திருத்தங்களை முன்னெடுத்தார்.

• இவர் தலைமையில்தான், கல்வியில் அடிப்படை மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்த தேசிய பாடத்திட்டக் கட்டமைப்பு 2005 (NCF 2005) உருவாக்கப்பட்டது. இந்தப் புதிய கட்டமைப்பு, மனப்பாடக் கல்வி முறையிலிருந்து மாறி, “கற்றலைச் சுமையாக்காத அணுகுமுறையை” (Learning Without Burden) வலியுறுத்தியது.
• குழந்தை மையக் கல்வி: குழந்தைகளைக் கல்விச் செயல்பாட்டின் மையத்தில் வைப்பது, பாடப்புத்தகங்களில் சமூக நீதியை உறுதி செய்வது, மற்றும் மாணவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை அனுபவத்துடன் அறிவை இணைப்பது ஆகியவற்றில் இவர் கவனம் செலுத்தினார்.
  • • பாடப்புத்தகச் சீர்திருத்தம்: இவர் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட NCERT பாடப்புத்தகங்கள், இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மை, உள்ளடக்கம் மற்றும் விமர்சனச் சிந்தனையைத் தூண்டும் வகையில் அமைந்திருந்தன. இப்பேர்பட்ட பேராசிரியர் கிருஷ்ணா குமார் அவர்கள் அண்மையில் எழுதிய கட்டுரையின் மையக் கருத்து, கல்வியில் அதிகரித்து வரும் தொழில்நுட்பம் மற்றும் சந்தைமயமாக்கல் (Technological and Market forces) காரணமாக, ஒரு வழிகாட்டியாகவும், உத்வேகம் அளிப்பவராகவும் இருந்த ஆசிரியரின் மதிப்பு படிப்படியாகக் குறைந்து வருகிறது என்பதே ஆகும். இது  நவீனச் சூழலில் கல்வி மற்றும் ஆசிரியர்களின் பங்கு குறித்துத் தீவிரமான விமர்சனப் பார்வையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. குறிப்பாக  கல்வி நிறுவனங்கள் நீடித்தாலும், அதில் அன்பான மனிதத் தொடர்பு, வழிகாட்டுதல் மற்றும் கற்பித்தல் மீதான ஆசிரியரின் ஆர்வம் ஆகியவை இல்லாது போகும் ஒரு “கசப்பான உண்மை”யைப் பிரதிபலிக்கிறது.
      

      1. ஆசிரியர்கள் ஏன் விலகுகிறார்கள்?

      ஆசிரியர்கள் உடல் ரீதியாக வகுப்பறையில் இருந்தாலும், உளவியல் ரீதியாகவும், அறிவார்ந்த ரீதியாகவும் கல்வியின் மையத்திலிருந்து விலகிச் செல்வதற்கான காரணங்களை அவர் விளக்குகிறார்:

      • நிர்வாகச் சுமைகள்: ஆசிரியர்கள் கற்பிப்பதை விட, அரசாங்கத்தின் திட்டங்கள், நிர்வாகப் பணிகள், தேர்வு தொடர்பான ஆவண வேலைகள் ஆகியவற்றில் அதிக நேரம் செலவிட வேண்டியுள்ளது. இதனால், கற்பிப்பதற்கான நேரம் மற்றும் ஆற்றல் குறைகிறது.
      • பாடத்திட்டச் சுமை: பாடத்திட்டங்கள் மிகவும் அடர்த்தியாகவும், நெகிழ்வற்றதாகவும் இருக்கின்றன. குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் அதைப் போதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதால், ஆசிரியரால் மாணவர்களின் சந்தேகங்களைத் தீர்க்கவோ, பாடத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவவோ முடிவதில்லை.
      • மின்னணு ஊடகத்தின் ஆதிக்கம்: தொலைக்காட்சி, இணையம், கணினிகள் மற்றும் ஸ்மார்ட் கருவிகள் ஆகியவை ஆசிரியரின் பாரம்பரியமான தகவலாளி என்ற பங்கை (Source of Information) ஏற்கத் தொடங்கியுள்ளன. இதனால், மாணவர்கள் தகவல்களுக்கு ஆசிரியரைச் சார்ந்திருப்பது குறைகிறது.

      2. ‘பள்ளிகள் இருக்கும், ஆனால் ஆசிரியர்கள் இருக்க மாட்டார்கள்’ என்பதன் பொருள்:

      இந்தக் கூற்றின் மூலம் பேராசிரியர் கிருஷ்ணா குமார் ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையை விடுக்கிறார்:

      • பள்ளி ≠ கட்டிடம்: பள்ளிகள் வெறும் கட்டிடங்களாகவும், தேர்வு மையங்களாகவும் மாறிவிடும். பள்ளி என்ற சமூக அமைப்பு நீடித்தாலும், அதன் உயிர் நாடியான மனிதத் தொடர்பு (Human Connection) மற்றும் அன்பான வழிகாட்டுதல் காணாமல் போகும்.
      • ஆசிரியரின் புதிய வரையறை: ஆசிரியர்கள் வெறும் தொழில்நுட்ப வசதியாளர்கள் (Technology Facilitators) அல்லது தரவுகளைச் சேகரிப்பவர்களாக (Data Collectors) மட்டுமே சுருங்கிவிடுவார்கள். மாணவர்களுடன் ஆழமான உறவை வளர்த்து, அவர்களின் சிந்தனைக்கு உந்துதல் கொடுக்கும் ‘ஆசிரியராக’ அவர்கள் இருக்க மாட்டார்கள்.
      • தன்னம்பிக்கை இழப்பு: தனது பணியின் மீதான சமூக மதிப்பு குறைந்ததால், ஆசிரியர்கள் தங்கள் திறமைகளின் மீதுள்ள நம்பிக்கையை இழக்கிறார்கள். புதிய கற்றல் முறைகளில் முழுமையாக ஈடுபடாமல், பாரம்பரிய மற்றும் இயந்திரத்தனமான கற்பித்தலுக்குத் திரும்புகிறார்கள்.

      3. இதன் விளைவுகள்:

      ஆசிரியர் விலகுவதால் ஏற்படும் பெரிய விளைவுகளை அவர் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:

      • கற்றலின் தரம் குறைதல்: மனப்பாடம் செய்து மதிப்பெண் பெறுவது மட்டுமே கல்வியின் குறிக்கோளாக மாறிவிடும். மாணவர்களின் படைப்பாற்றல் (Creativity), விமர்சனச் சிந்தனை (Critical Thinking) மற்றும் சமூகப் பொறுப்பு ஆகிய உயரிய திறன்கள் மேம்படாது.
      • மனிதப் பண்பு சிதைவு: கல்வி என்பது வெறுமனே ஒரு தொழில்முறை பயிற்சி அளிக்கும் நடவடிக்கையாகச் சுருங்கிவிடும். மாணவர்களிடையே மனிதநேயம், ஒழுக்கம் மற்றும் சமூக உணர்வு போன்ற அடிப்படைப் பண்புகளை வளர்ப்பதில் ஆசிரியர் காட்டும் அக்கறை குறையும்.
      • சமூக சமத்துவமின்மை: பணக்காரர்கள், தங்கள் குழந்தைகளுக்குச் சிறப்புப் பயிற்சியாளர்கள் மற்றும் தனியார் வழிகாட்டிகளை அமர்த்த முடியும். ஆனால், ஏழைக் குழந்தைகளுக்குப் பள்ளியில் நல்ல ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதல் கிடைக்காமல் போகும் போது, ஏற்கனவே உள்ள கல்வி சமத்துவமின்மை மேலும் அதிகரிக்கும்.
• 

• 4. தீர்வு:

  இந்தச் சவாலை எதிர்கொள்ள, கல்வியியல் சீர்திருத்தங்கள் தேவை என்று பேராசிரியர் கிருஷ்ணா குமார் வலியுறுத்துகிறார்:

  • ஆசிரியர்களுக்கு நிர்வாகச் சுமைகளைக் குறைத்து, கற்பித்தலில் கவனம் செலுத்த அவர்களுக்குச் சுதந்திரம் வழங்கப்பட வேண்டும்.
  • ஆசிரியர்களை வெறுமனே தகவல்களை அளிப்பவராகப் பார்க்காமல், மாணவர்களின் ஆளுமை வளர்ச்சியில் (Personality Development) முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் வழிகாட்டியாக சமூகம் மதிக்க வேண்டும்.
  • பாடத்திட்டங்களைச் சுருக்கி, கற்றல் அனுபவங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும்.

  இறுதியாக, ஆசிரியரின் பங்கு இயந்திரங்களால் மாற்றப்பட முடியாதது. மனிதத் தொடர்பு, உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஆதரவு மற்றும் நெறிமுறை வழிகாட்டுதல் ஆகியவை பள்ளிகளில் மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டால் மட்டுமே, கல்வி ஒரு முழுமையான அனுபவமாக இருக்கும் என்பதே அவரது கட்டுரையின் சாரமாகும்.

தென்காசி தேவா