மோடி ஆட்சி: 11 ஆண்டுகள் – பெரும் எதிர்பார்ப்புகளும், எதார்த்தத்தின் ஏமாற்றங்களும்!

2014 மே 26, இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு பொன் எழுத்து பொறிக்கப்பட்ட நாள் என்று பரவலாகக் கொண்டாடப்பட்டது. குஜராத்தின் அசுர வளர்ச்சிப் பிம்பத்துடன், “அச்சே தின்” (நல்ல நாட்கள்) என்ற மந்திர வார்த்தையுடன் இந்தியப் பிரதமராகப் பதவியேற்ற நரேந்திர மோடி, மாற்றத்திற்கான புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்குவார் என்ற கனவுகள் இந்தியர்கள் மனதில் விதைக்கப்பட்டன. ஆனால், 11 ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில், அன்று விதைக்கப்பட்ட பெரும் கற்பனைகளும், கணிப்புகளும் எதார்த்தத்தில் எவ்வாறு எதிரொலித்தன என்பதை அலசினால், ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

உயர்ந்து நின்ற கற்பனைகள், வறண்டு போன எதார்த்தம்:

“வளர்ச்சி நாயகன்” என்ற பிம்பத்துடன் மோடி பிரதமராகப் பதவியேற்றபோது, பொருளாதாரம் புதிய உச்சங்களைத் தொடும், வேலைவாய்ப்புகள் பெருகும், ஊழல் வேரறுக்கப்படும் என்றெல்லாம் பரவலாகக் கணிக்கப்பட்டது. “மேக் இன் இந்தியா,” “ஜன்தன் யோஜனா” போன்ற திட்டங்கள் மூலம் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு உத்வேகம் அளிக்க முயன்றது உண்மைதான். ஆனால், ரூபாய் நோட்டு மதிப்பிழப்பு (Demonetisation) போன்ற துணிச்சலான நடவடிக்கைகளும், எதிர்பாராத கொரோனா பெருந்தொற்று கால நடவடிக்கைகளும், மோடியின் நிர்வாகத் திறமையின்மையை வெட்ட வெளிச்சமாக்கின என்பதே கள நிலவரம். திடீர் பணமதிப்பிழப்பு, கோடிக்கணக்கான மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையைச் சீர்குலைத்ததுடன், சிறு குறு தொழில்களுக்குப் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது.

பொருளாதாரத்தின் சறுக்கல்கள்:

மோடி ஆட்சியின் பொருளாதார நிலை குறித்து இரு வேறு கண்ணோட்டங்கள் இருந்தாலும், அதிகாரப்பூர்வமற்ற தரவுகள் மற்றும் எதிர்க்கட்சிகளின் விமர்சனங்கள் ஒரு தெளிவான சித்திரத்தை அளிக்கின்றன. “நிதி ஆயோக்” மூலம் திட்டமிடல் ஆணையத்தை மாற்றியது, ஜிஎஸ்டி போன்ற சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டாலும், 2019-20 நிதியாண்டில் பொருளாதார வளர்ச்சி 3.1% ஆக வீழ்ச்சியடைந்தது, இது 11 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்குக் குறைவானது. மேலும், வேலையில்லா திண்டாட்டம் 45 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு உயர்ந்ததாகவும், வறுமை 23% அதிகரித்ததாகவும் தேசிய புள்ளியல் ஆய்வகத் தரவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ரூபாய் மதிப்பு ஆசியாவிலேயே மோசமான நிலையை எட்டியதாகவும், நிதி பற்றாக்குறை அதிகரித்ததாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. தொழில்துறை உற்பத்தி 38.1% குறைந்ததும், மோடி அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் உண்மையில் மக்களுக்குப் பயனளிக்கவில்லை என்பதையே வெளிப்படுத்துகின்றன.

“2G” நாடகத்தின் அரங்கேற்றம்:

2014 தேர்தலுக்கு முன்னர், 2G அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு விவகாரத்தை மையமாக வைத்து காங்கிரஸ் அரசு மீது பாஜக கடுமையான ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தது. இது மோடியின் தேர்தல் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது. ஆனால், 2017 இல், சிபிஐ சிறப்பு நீதிமன்றம் 2G விவகாரத்தில் அனைத்து குற்றவாளிகளையும் விடுவித்து, இது ஒரு தவறான குற்றச்சாட்டு என்று தீர்ப்பளித்தது. இந்தத் தீர்ப்பு, பாஜக மேற்கொண்ட பிரச்சாரத்தின் நம்பகத்தன்மையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியதுடன், ஒரு பொய்யான குற்றச்சாட்டால் மக்களின் மனதை மாற்றியமைக்கும் அரசியலின் ஆபத்தை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியது.

வெளிநாட்டு உறவுகளின் மாயையும், அண்டை நாட்டுப் பதற்றங்களும்:

மோடியின் வெளிநாட்டுப் பயணங்கள், இந்தியாவின் பிம்பத்தை உயர்த்தும் முயற்சி எனப் பாராட்டப்பட்டாலும், இரண்டாவது ஆட்சிக் காலத்தில் (2019 முதல்) இந்தப் பயணங்கள் குறைந்ததும், வெளியுறவுக் கொள்கைகளில் ஒருவித சுணக்கம் ஏற்பட்டதும் கவனிக்கத்தக்கது. டெல்லி கலவரங்கள் (2020) மற்றும் இஸ்லாமிய வெறுப்புணர்வு குறித்த விமர்சனங்கள் சவுதி அரேபியா போன்ற நாடுகளிடமிருந்தும் எழுந்தன. அண்டை நாடுகளுடனான உறவுகளில் (நேபாளம், பாகிஸ்தான்) பதற்றங்கள் அதிகரித்தன என்பதும் கசப்பான உண்மை.

உள்நாட்டு கொள்கைகளும், மதவாதப் பிளவுகளும்:

ஜம்மு-காஷ்மீருக்கான சிறப்பு அந்தஸ்து ரத்து செய்யப்பட்டது, ஒரு வரலாற்று நடவடிக்கையாகப் பார்க்கப்பட்டாலும், அது தொடர்பான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் மற்றும் மக்களின் உரிமைகள் மீதான கட்டுப்பாடுகள் குறித்த விமர்சனங்கள் எழுந்தன. ஆனால், பணமதிப்பிழப்பு, விவசாயிகளின் கடும் எதிர்ப்பைச் சந்தித்த வேளாண் சட்டங்கள், மத ரீதியாக மக்களைப் பிளவுபடுத்தி ஆட்சி செய்யும் போக்கு, இந்துத்துவ சனாதனக் கருத்தியலைத் திணிப்பது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் மோடி அரசின் மீது வலுவாக முன்வைக்கப்பட்டன. ஜல் ஜீவன் மிஷன் போன்ற திட்டங்களிலும் ஊழல் அதிகரித்ததாக எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம்சாட்டின.

பிரஸ் மீட் இல்லாத பிரதமர்:

ஒரு ஜனநாயகம் தழைக்க, அரசுத் தலைவர்கள் ஊடகங்களுக்குப் பதில் அளிப்பதும், கேள்விகளுக்குப் பொறுப்பேற்பதும் மிக முக்கியம். ஆனால், மோடி தனது 11 ஆண்டு ஆட்சிக்காலத்தில் ஒரு முறைகூட முழுமையான பிரஸ் மீட் (செய்தியாளர் சந்திப்பு) நடத்தவில்லை என்பது வெட்கக்கேடானது. இது “பிராம்படரை பார்த்து வாயசைப்பவர்” என்ற விமர்சனத்திற்கு வலு சேர்த்ததுடன், மக்களுடன் நேரடி உரையாடலைத் தவிர்த்து, ஒருதலைப்பட்சமான தகவல் பரிமாற்றத்தையே விரும்புகிறார் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

மொத்தத்தில் நரேந்திர மோடியின் 11 ஆண்டுகால ஆட்சி, “வல்லரசு இந்தியா” என்ற ஒரு பிம்பத்தை முன்னிறுத்தினாலும், பொருளாதார வளர்ச்சி, வேலைவாய்ப்பு, மற்றும் சமூக நல்லிணக்கத்தில் எதிர்பார்த்த முன்னேற்றத்தைக் கொடுக்கவில்லை என்பதே பலரின் கருத்து. “அச்சே தின்” என்ற கோஷம், ஏழைகளுக்கும், உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கும் இன்னும் எட்டாக் கனவாகவே உள்ளது. ஒரு ஜனநாயகம் என்பது வளர்ச்சிப் புள்ளிவிவரங்களை மட்டும் கொண்டதல்ல; அது மக்களின் வாழ்வாதாரம், சமூக நல்லிணக்கம், கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் அரசின் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியது. இந்தப் பரிமாணங்களில் மோடி அரசின் செயல்பாடுகள், இந்திய ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலம் குறித்த பல கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

நிலவளம் ரெங்கராஜன்