ஜூலை 25, 1983: வெலிக்கடைப் படுகொலைகள் – ஒரு விரிவான நினைவஞ்சலி!

இலங்கை வரலாற்றில் ஒரு இருண்ட அத்தியாயமாகப் பதிவான நாள் ஜூலை 25, 1983. அன்றைய தினம், கொழும்பு வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலையில், தமிழ் ஈழ விடுதலைக்காகப் போராடிய குட்டிமணி, ஜெகன் உட்பட 37 தமிழ் அரசியல் கைதிகள், சிங்களக் கைதிகளால் கொடூரமாக அடித்துக் கொல்லப்பட்டனர். இலங்கை அரசு இந்தக் கொலையைச் சிங்களக் கைதிகளின் செயல் என அறிவித்தாலும், இது திட்டமிட்ட ஒரு அரச பயங்கரவாதம் என பரவலாக நம்பப்படுகிறது.

சம்பவம் நடந்த சூழல்

1983 ஆம் ஆண்டு, இலங்கையில் இனப் பதட்டங்கள் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தன. ஜூலை 23 ஆம் தேதி, யாழ்ப்பாணம் திருநெல்வேலியில் விடுதலைப் புலிகள் நடத்திய கண்ணிவெடித் தாக்குதலில் 13 இலங்கை இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்தச் சம்பவம், நாடு முழுவதும் சிங்கள இனவாதிகளால் திட்டமிட்ட தமிழின அழிப்புக்கு வித்திட்டது. இதுவே “கறுப்பு ஜூலை” என அழைக்கப்படும் கலவரங்களின் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைந்தது.

வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலைக்குள் நடந்த கோரம்

கறுப்பு ஜூலை கலவரங்கள் வெடித்த சில மணி நேரங்களிலேயே, வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலையில் இருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது.

• ஜூலை 25, 1983: அன்று பிற்பகல், சிறை அதிகாரிகள் கதவுகளைத் திறந்து விட, சிங்களக் கைதிகள் ஆயுதங்களுடன் (கம்பிகள், மரக்கட்டைகள், கூரிய ஆயுதங்கள்) தமிழ் அரசியல் கைதிகள் அடைக்கப்பட்டிருந்த வட்டாரங்களுக்குள் புகுந்தனர். கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில், குட்டிமணி, ஜெகன், சிறிசேனா, தங்கவேல், தேவராசா, அருணாசலம், மற்றும் பல அப்பாவிகள் உட்பட 35 பேர் கொடூரமாகத் தாக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். குட்டிமணி மற்றும் ஜெகன் போன்றோர் அடித்துக் கொல்லப்படுவதற்கு முன்னர், அவர்களின் கண்கள் தோண்டப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது, இது அவர்களின் மீதான வெறுப்பின் உச்சகட்டத்தைக் காட்டியது.
• ஜூலை 27, 1983: இந்த முதல் படுகொலைகளின் அதிர்ச்சி அடங்குவதற்கு முன்னரே, மேலும் 18 தமிழ் அரசியல் கைதிகள், சிறைச்சாலையின் மற்றுமொரு பகுதியில், இதேபோன்ற கொடூரமான முறையில் கொல்லப்பட்டனர். இதில் டாக்டர் இராஜசுந்தரம், சுப்பையா, நவரத்தினம், மற்றும் பலர் அடங்குவர். இந்த இரண்டாவது தாக்குதல், முதல் படுகொலை ஒரு தற்செயல் சம்பவம் அல்ல, மாறாக, திட்டமிட்ட நடவடிக்கை என்பதை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.

அரசுப் பயங்கரவாதத்தின் சாட்சி

இலங்கை அரசு இந்தக் கொடூரங்களைச் “சிறைக்குள் நடந்த கலவரம்” எனக் கூறி, சிங்களக் கைதிகள் மீது பழி சுமத்தியது. ஆனால், பல சாட்சிகள் மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகளின் அறிக்கைகள், இது அரசின் நேரடித் திட்டமிடலுடன் நடந்த ஒரு படுகொலை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டின. சிறை அதிகாரிகள் கதவுகளைத் திறந்து விட்டது, ஆயுதங்களை உள்ளே அனுமதித்தது, மற்றும் தாக்குதலின் போது அமைதி காத்தமை போன்ற பல ஆதாரங்கள், அரசின் உடந்தையை வெளிப்படுத்தின.

இந்தப் படுகொலைகள், தமிழ் மக்களின் நம்பிக்கையை முற்றிலுமாகச் சிதைத்தன. சுதந்திர இலங்கையில் தமிழ் மக்களுக்கு நீதி கிடைக்காது என்ற எண்ணத்தை வலுப்படுத்தின. இது ஆயுதப் போராட்டத்திற்கான ஆதரவை மேலும் வலுப்படுத்திய ஒரு முக்கிய நிகழ்வாக அமைந்தது.

நினைவஞ்சலி

வெலிக்கடைப் படுகொலைகள், வெறும் மரணங்கள் அல்ல. அவை ஒரு தேசத்தின் இதயத்தில் விழுந்த ஆழமான வடுக்கள். இவை, நீதி மறுக்கப்பட்ட, மனித உரிமைகள் நசுக்கப்பட்ட ஒரு காலத்தின் சோகச் சான்றுகள். இன்றும், இந்த 37 மாவீரர்களின் தியாகமும், அவர்கள் சந்தித்த கொடூரமும், தமிழ் மக்களின் மனதில் நீங்காத ஒரு நினைவாகப் பதிந்திருக்கிறது.

அவர்களின் நினைவு, தமிழ் ஈழ விடுதலைக்கான தாகத்தையும், நீதி நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்ற உறுதியையும் மேலும் உரமூட்டுகிறது. இந்த நாள், வரலாற்றில் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத, மறுக்க முடியாத ஒரு சோக அத்தியாயமாக என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.

நிலவளம் ரெங்கராஜன்