🕊️உலக சகிப்புத்தன்மை தினம்: மானுடத்தின் மேன்மைக்கான அடித்தளம்!

சகிப்புத்தன்மை (Tolerance) என்பது வெறுமனே எதிர்ப்பைத் தவிர்ப்பதல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் ஆரோக்கியத்தையும், தனிமனிதனின் மன முதிர்ச்சியையும் அளக்கும் ஒரு உயரிய வாழ்வியல் நெறி. வேற்றுமையில் ஒற்றுமை காணும் இந்தியத் தத்துவத்தின் அடிநாதமாக இதுவே உள்ளது. நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல, நவம்பர் 16 அன்று அனுசரிக்கப்படும் உலக சகிப்புத்தன்மை தினம் ( International Day for Tolerance)  , அமைதியின் அவசியத்தை உலகிற்கு உரக்கச் சொல்லும் ஒரு நாளாகும்.  மனிதகுலம் வாழ்வதற்குத் தேவையான அன்பு, பரிவு, ஒற்றுமை ஆகிய பல உயர்ந்த உணர்வுகளுக்கு அடிப்படையாக, சகிப்புத் தன்மை நம்மிடையே இருக்க வேண்டும். சகிப்புத்தன்மை என்பது சாதி, மத, இன, மொழி உணர்வுகளால் வரும் பற்று அல்ல, மாறாக அது ஒவ்வொருவரின் மனதிலிருந்து எழும் வாழ்வியல் நெறி. புத்தர், மகாவீரர் போன்ற சகிப்புத்தன்மை கொண்ட ஞானிகளைத் தந்த நம் நாட்டுக்கு, சகிப்புத்தன்மை என்ற மேலான நெறியை உலக அளவில் எடுத்துச்செல்லும் தகுதி அதிகமாகவே உள்ளது…!

1. சகிப்புத்தன்மை: சமூகம் மற்றும் உளவியல் கண்ணோட்டம்

சகிப்புத்தன்மை என்பது மூன்று நிலைகளில் ஆராயப்பட வேண்டும்:

• சமூக சகிப்புத்தன்மை: இது வெவ்வேறு இனங்கள், மதங்கள், மொழிகள், அரசியல் கொள்கைகள் மற்றும் வாழ்க்கை முறைகளைக் கொண்ட மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் மதிப்பளித்து, அமைதியாக இணைந்து வாழ்வதைக் குறிக்கிறது. ஒரு பன்மைச் சமூகம் (Pluralistic Society) நிலைத்திருக்க சமூக சகிப்புத்தன்மை அவசியம்.

• அரசியல் சகிப்புத்தன்மை: இது மக்களாட்சியில் (Democracy) மிகவும் இன்றியமையாதது. எதிர்க் கட்சியினர், சிறுபான்மைச் சமூகத்தினர் மற்றும் மாறுபட்ட கருத்துடையவர்களின் உரிமைகளையும், கருத்துக்களையும் மதித்து, அவர்களுடன் உரையாடலைத் தொடரும் மனப்பான்மையே அரசியல் சகிப்புத்தன்மை. ஜனநாயகத்தின் வெற்றி சகிப்புத்தன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

• தனிமனித உளவியல் சகிப்புத்தன்மை (Intra-personal Tolerance): இது ஒருவன் தன் மனதில் எழும் கோபம், பொறாமை, நிராகரிப்பு போன்ற எதிர்மறை உணர்ச்சிகளை உணர்ந்து, அவற்றைச் சலனமற்றுச் சீராக்கும் திறன். தன்னைச் சகித்துக் கொள்பவனே பிறரையும் சகித்துக் கொள்ள முடியும். இந்த மன முதிர்ச்சி “பக்குவம்” எனப்படுகிறது.

2. வரலாற்றில் சகிப்புத்தன்மையின் பரிணாமம்

சகிப்புத்தன்மை என்பது நவீன காலக் கருத்தல்ல. வரலாற்றில் பல பேரரசுகளின் எழுச்சிக்கும் வீழ்ச்சிக்கும் இது காரணமாக இருந்துள்ளது.

• மௌரியப் பேரரசர் அசோகர்: கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டில், அசோகர் தமது கல்வெட்டுகளில் “பிற மதங்களையும், நம்பிக்கைகளையும் மதிக்க வேண்டும்” என்று வலியுறுத்தினார். இதுவே வரலாற்றில் சமயச் சகிப்புத்தன்மைக்கான மிக முக்கியமான, ஆரம்பகால ஆவணம்.

• முகலாயப் பேரரசர் அக்பர்: இவர் நிறுவிய “தினே இலாஹி” (Din-i Ilahi) என்ற கொள்கை, அனைத்து மதங்களின் நல்லிணக்கத்தைக் கோரியது. “சுல்ஹ்-இ-குல்” (Sulh-i-Kul) என்ற அமைதிக் கொள்கை, எவரும் யாரோடும் சண்டையிடாமல் அமைதியாக வாழ வழிவகுத்தது.

• ஐ.நா. சபை மற்றும் யுனெஸ்கோ (UNESCO): நீங்கள் குறிப்பிட்டபடி, ஐ.நா. சபை 1995-ஆம் ஆண்டு, மகாத்மா காந்தியின் 125-வது பிறந்தநாளை ஒட்டி, சகிப்புத்தன்மைக்கான கொள்கை விளக்கத்தை (Declaration of Principles on Tolerance) வெளியிட்டது. சகிப்புத்தன்மை என்பது அடிப்படை மனித உரிமை என்றும், அமைதிக்கு அது முதல் தேவை என்றும் இதில் வலியுறுத்தப்பட்டது.

3. சகிப்புத்தன்மைக்கும் மனித உரிமைக்கும் உள்ள தொடர்பு

ஐ.நா. சபையின் கொள்கை விளக்கத்தின்படி, சகிப்புத்தன்மை என்பது வெறுமனே ‘பொறுத்துக் கொள்வது’ அல்ல; அது சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட மனித உரிமைகளை ஏற்றுக்கொள்வது ஆகும்.

“சகிப்புத்தன்மை என்பது ஒரு சலுகை அல்ல, அது ஓர் அறநெறிக் கடமை. இது, மற்றவர்களின் சுதந்திரமான நம்பிக்கைகளையும் நடைமுறைகளையும் ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது.”

அதாவது, ஒருவரது பேச்சுரிமை, சமய நம்பிக்கை, வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றை நான் விரும்புகிறேனோ இல்லையோ, அதை அவர் கொண்டிருக்க உரிமை உண்டு என்ற சட்டபூர்வமான மற்றும் தார்மீகப் புரிதலே உண்மையான சகிப்புத்தன்மை.

4. சவால்கள்: சகிப்புத்தன்மையின் எல்லைகள்

“அளவுக்கு அதிகமாகச் சகித்துக் கொள்வது கோழைத்தனமா?” என்ற உங்களது ஐயம் மிகவும் நியாயமானது. இங்குதான் “சகிப்புத்தன்மைக்கான எல்லை” (Limits of Tolerance) என்ற கருத்து வருகிறது.

• சகிப்புத்தன்மை என்பது அநீதியையோ, சமூகத் தீங்கையோ பொறுத்துக் கொள்வது அல்ல. மனித உரிமைகளை மீறும் செயல், வன்முறை, வெறுப்புப் பேச்சு (Hate Speech), பாகுபாடு போன்றவற்றுக்குச் சகிப்புத்தன்மை காட்டவே கூடாது.

• சகிப்புத்தன்மை என்பது ‘நான் உன்னோடு ஒத்துப் போகிறேன்’ என்பதல்ல, மாறாக ‘உன்னுடைய வித்தியாசமான கருத்துக்களையும், இருப்பையும் நான் அங்கீகரிக்கிறேன்’ என்பதே ஆகும். ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகம், சகிப்புத்தன்மையுடன் அநீதியை எதிர்த்து நிற்க வேண்டும்.

5. நாம் ஏன் சகிப்புத்தன்மையைக் கடைபிடிக்க வேண்டும்?

சகிப்புத்தன்மை இல்லாததால் ஏற்படும் எதிர்மறை விளைவுகள் ஏராளம். ரஷ்யா-உக்ரைன், இஸ்ரேல்-பாலஸ்தீனம் போன்ற பூசல்கள் சகிப்பின்மை அல்லது பிறரது உரிமையை மதிக்காததின் விளைவுகளே. சகிப்புத்தன்மை பின்வரும் நன்மைகளைத் தரும்:

• புத்தாக்கமும் வளர்ச்சியும்: மாறுபட்ட கருத்துக்கள் உரையாடப்படும்போது, புதிய தீர்வுகளும், சிந்தனைகளும் பிறக்கின்றன. சகிப்புத்தன்மை உள்ள சமூகமே புத்தாக்கத்தின் உச்சத்தை அடையும்.

• வன்முறைத் தவிர்ப்பு: சகிப்பின்மையே வன்முறைக்கும் போருக்கும் இட்டுச் செல்கிறது. சிறிய அளவில் சகிப்புத்தன்மையைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம், பெரிய அளவிலான மோதல்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன.

• தனிமனித அமைதி: சகிப்புத்தன்மை என்பது “உள்ளத்தின் அமைதி” (Inner Peace). சகித்துக் கொள்பவன் மனதளவில் முதிர்ச்சி அடைவதால், புறச் சூழல் அவனை அசைப்பதில்லை.

மொத்தத்தில் 800 கோடி மக்கள்தொகையை எட்டியிருக்கும் இக்காலத்தில், ‘நான் மட்டும்’ என்ற தன்னலப் பந்தய வாழ்க்கையில், சகிப்புத்தன்மை ஒரு கேள்விக்குறியாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், மானுடம் நிலைத்திருக்க வேண்டுமெனில், அன்பு, ஈதல் ஆகியவற்றுடன் சகிப்புத்தன்மையே நம் வாழ்வின் அடிப்படை மூச்சாக மாற வேண்டும். சகிப்புத்தன்மை வெறும் அறநெறிப் பாடம் அல்ல; அது மானுடத்தின் உயிர்நாடி. சகிப்புத்தன்மையைக் கடைப்பிடிக்கும்போதே, நாம் வியக்கத்தக்க, அமைதியானதொரு உலகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.

நிலவளம் ரெங்கராஜன்