வறுமையை அளவிடும் இந்தியா; வளத்தைக் கணக்கிடத் தயங்குவது ஏன்?

இந்தியாவில் வறுமையைக் கணக்கிடுவது என்பது வெறும் புள்ளிவிவரம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு நிர்வாகக் கலை. சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய பல தசாப்தங்களாக, பசி மற்றும் வறுமைக்கு எதிரான போரில் இந்தியா தனது ஒட்டுமொத்த கவனத்தையும் செலுத்தி வந்துள்ளது. இதன் விளைவாக, ஏழைகள் யார்? அவர்கள் எந்த மாநிலத்தில், எந்தக் கிராமத்தில் வசிக்கிறார்கள்? அவர்களுக்குத் தேவையான கலோரி அளவு என்ன? அவர்களது ரேஷன் அட்டையில் என்னென்ன பொருட்கள் இடம்பெற வேண்டும்? – என்பது போன்ற நுணுக்கமான தகவல்களைத் திரட்ட நம்மிடம் தேசிய மாதிரி ஆய்வு (NSS) மற்றும் NFHS போன்ற உலகத்தரம் வாய்ந்த அமைப்புகள் உள்ளன. யார் பின்தங்கியிருக்கிறார்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்க நம்மிடம் ‘டிஜிட்டல்’ துல்லியம் இருக்கிறது. ஆனால், இந்தப் பொருளாதார ஏணியின் மறுமுனையில் இருக்கும் காட்சியைப் பார்த்தால் அது முற்றிலும் மர்மமாகவே இருக்கிறது.

நாட்டின் பெரும் செல்வந்தர்கள் அல்லது பாதுகாப்பான நடுத்தர வர்க்கத்தினர் யார்? அவர்களின் உண்மையான வருமானம் என்ன? நாட்டின் ஒட்டுமொத்தச் சொத்துக்களில் எத்தனை சதவீதம் ஒரு சிறிய குழுவிடம் குவிந்து கிடக்கிறது? – என்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு வரும்போது, நம்மிடம் இருக்கும் தரவுகள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. ஏழைகளைத் தேடிச் செல்லும் ஆய்வுகள், சொகுசு பங்களாக்களின் கதவுகளைத் தட்டத் தயங்குகின்றன. இதனால், இந்தியாவின் வறுமை குறித்த தெளிவான வரைபடம் நம்மிடம் இருக்கும் அதே வேளையில், செல்வத்தின் செறிவு (Concentration of Wealth) குறித்த தகவல்கள் பெரும் ‘இருளில்’ மறைந்துள்ளன. இந்தத் தரவு இடைவெளிதான், நாட்டின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளைச் சமநிலையற்றதாக மாற்றும் காரணியாக அமைகிறது.

செல்வத்தைக் கணக்கிடுவதில் உள்ள சவால்கள்: ஏன் இந்தத் தேக்கம்?

ஏழைகளைக் கணக்கிடும் அதே துல்லியம் செல்வந்தர்களிடம் இல்லாததற்குப் பின்னால் உள்ள முக்கியக் காரணங்கள் இங்கே அலசப்படுகின்றன:

1. நுகர்வு ஆய்வுகளில் உள்ள இடைவெளி (Consumption Survey Gaps)

இந்தியாவின் பெரும்பாலான பொருளாதார ஆய்வுகள் மக்களின் ‘செலவினங்களை’ (Consumption) அடிப்படையாகக் கொண்டே அமைகின்றன. ஏழை மற்றும் நடுத்தர மக்கள் தங்களின் அன்றாடச் செலவுகளை எளிதில் வெளிப்படுத்துகின்றனர். ஆனால், மிக உயர்ந்த வருமானம் கொண்ட ‘டாப் 1%’ செல்வந்தர்கள் இத்தகைய ஆய்வுகளில் பெரும்பாலும் பங்கேற்பதில்லை. அவர்களின் ஆடம்பரச் செலவுகள் அதிகாரப்பூர்வப் புள்ளிவிவரங்களில் பதிவாகாமல் விடுபட்டுப் போகின்றன.

2. சொத்துக்களின் பன்முகத்தன்மை (Diversification of Assets)

ஏழைகளின் சொத்து என்பது பெரும்பாலும் அவர்களின் உழைப்பும், சிறு நிலமும் மட்டுமே. ஆனால், செல்வந்தர்களின் சொத்துக்கள் பல வடிவங்களில் சிதறிக்கிடக்கின்றன:

• பங்குச் சந்தை மற்றும் பரஸ்பர நிதிகள்: இவற்றின் மதிப்பு தினசரி மாறக்கூடியது.

• ரியல் எஸ்டேட்: பல பினாமி பெயர்களிலும், சந்தை மதிப்பை விடக் குறைவான பதிவுகளிலும் இவை மறைக்கப்படுகின்றன.

• தங்கம் மற்றும் கிரிப்டோ: இவற்றைக் கணக்கிடத் தெளிவான தணிக்கை முறைகள் இன்னும் வலுப்பெறவில்லை.

3. வரி ஏய்ப்பும் நிழல் பொருளாதாரமும் (Tax Evasion & Shadow Economy)

இந்தியாவில் வருமான வரி செலுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கை மக்கள் தொகையோடு ஒப்பிடும்போது மிகக் குறைவு. விவசாய வருமானம் என்ற போர்வையிலும், வெளிநாடுகளில் உள்ள போலி நிறுவனங்கள் (Shell Companies) மூலமாகவும் செல்வம் பதுக்கப்படுவதால், நாட்டின் உண்மையான ‘வளமான முகம்’ புள்ளிவிவரங்களில் தெரிவதில்லை.

4. கணக்கீட்டு முறைகளில் உள்ள அரசியல் சிக்கல்கள்

வறுமையைக் கணக்கிடுவது அரசாங்கங்களுக்கு ‘மக்கள் நலத் திட்டங்களை’ வகுக்க உதவுகிறது. ஆனால், செல்வத்தின் செறிவை (Wealth Concentration) வெளிப்படையாகக் கணக்கிடுவது, சமூகத்தில் நிலவும் சமத்துவமின்மையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிவிடும். இது அரசியல் ரீதியாகப் பெரும் விவாதங்களைக் கிளப்பும் என்பதால், செல்வந்தர்களை நோக்கிய தரவு சேகரிப்பு பெரும்பாலும் ஊக்கப்படுத்தப்படுவதில்லை.

இந்தத் தரவு இடைவெளியால் ஏற்படும் பாதிப்புகள்:

• தவறான பொருளாதாரக் கொள்கைகள்: நுகர்வுத் திறன் யாரிடம் இருக்கிறது என்று தெரியாமல் போடப்படும் வரி மாற்றங்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தை மட்டுமே பாதிக்கும்.

• சமூக நீதி பாதிப்பு: நாட்டின் 80% சொத்துக்கள் 1% மக்களிடம் இருக்கும்போது, அது குறித்த தரவுகள் இல்லை என்றால், பொருளாதாரச் சமத்துவத்தை ஒருபோதும் எட்ட முடியாது.

மொத்தத்தில் வறுமையை ஒழிக்க ஏழைகளை அடையாளம் காண்பது எவ்வளவு அவசியமோ, அதே அளவு முக்கியம் நாட்டின் வளம் எங்கே தேங்கியிருக்கிறது என்பதைக் கண்டறிவதும். இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கண்ணாடி முழுமையாகத் தெரிய வேண்டுமெனில், அது வறுமையின் ரேகைகளையும், செல்வத்தின் வரிகளையும் ஒரே சீராகப் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.

டாக்டர்.ரமாபிரபா