காலையிலேயே கிளம்பி வேலைக்கு ஓடும் எளிய மனிதன் முதல் மாலையில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளும் பெரியவர்கள் வரை, இந்திய வாழ்க்கை முறையின் பிரிக்க முடியாத அங்கம் நடப்பது. கார்களும் இருசக்கர வாகனங்களும் பெருகாத காலத்தில், நமது ஊர்களும் தெருக்களும் மனிதர்களின் காலடிகளையே முதன்மையாக நம்பி வடிவமைக்கப்பட்டன. அதனால் தான் ‘இந்தியா என்பது நடப்பவர்களின் நாடு’ (India is a nation of walkers) என்று இன்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், நவீன மயமாக்கல் மற்றும் நகரமயமாக்கல் என்ற பெயரில் கடந்த சில தசாப்தங்களாகக் கட்டடப்பட்ட நமது நகரங்கள், இந்த அடிப்படையான மனிதர்களை முற்றிலும் மறந்துவிட்டன என்பதே கசப்பான உண்மை.
வாகனங்களின் ஆக்கிரமிப்பில் காணாமல் போன நடைபாதைகள்
இன்றைய பெருநகரங்களில் சாலைகள் விரிவாக்கப்படும் வேகத்திற்கு ஏற்ப நடைபாதைகள் (Footpaths) உருவாக்கப்படுவதோ அல்லது பராமரிக்கப்படுவதோ இல்லை. பெரும்பாலான நகரங்களில் நடைபாதைகளே கிடையாது; அப்படி அப்படியே ஆங்காங்கே இருந்தாலும், அவை இருசக்கர வாகனங்களின் சட்டவிரோத நிறுத்துமிடங்களாகவும் (Parking), வீடற்றவர்களின் கூடாரங்களாகவும், கடைக்காரர்களின் ஆக்கிரமிப்புகளாகவுமே மாறிப்போயுள்ளன. பாதசாரிகள் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு, அதிவேகமாக வரும் பேருந்துகளுக்கும் கார்களுக்கும் இடையே தார்ச் சாலையிலேயே நடக்க வேண்டிய அவலநிலை நிலவுகிறது. “சாலையைப் பயன்படுத்துவதில் முதல் உரிமை மனிதனுக்கே” என்ற அடிப்படை நகரமைப்பு விதி இங்கு முற்றிலும் தலைகீழாக மாற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது.
அதிகரிக்கும் விபத்துகளும் பாதுகாப்பற்றச் சூழலும்
இந்திய வீதிகளில் நடப்பது என்பது ஒரு எளிய விஷயம் அல்ல; அது ஒரு சாகசப் பயணம். முறையான பாதசாரி கடக்கும் பாதைகள் (Pedestrian Crossings) இல்லாததும், சிக்னல்களில் பாதசாரிகளுக்கான நேரம் மிகக் குறைவாக ஒதுக்கப்படுவதும் நாள்தோறும் எண்ணற்ற விபத்துகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் (NCRB) தரவுகளின்படி, இந்தியாவில் சாலை விபத்துகளில் உயிரிழப்பவர்களில் கணிசமான சதவீதத்தினர் பாதசாரிகளே. குறிப்பாக, முதியவர்கள், சிறுவர்கள் மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு நமது நகரத்துச் சாலைகள் மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாகவும் கடக்க முடியாத சுவராகவும் மாறியிருக்கின்றன.
நடைபாதை உரிமையும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் அதிரடி உத்தரவும்
அண்மையில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய அதிரடி உத்தரவில், நகர்ப்புறச் சாலைகளில் பாதசாரிகளின் பாதுகாப்பான நடைபயிற்சி என்பது இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 21-ன் கீழ் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட வாழ்வுரிமையின் பிரிக்க முடியாத அங்கம் என்பதைத் திட்டவட்டமாக தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. நடைபாதைகளை ஆக்கிரமிப்பு செய்வதையும், பாதசாரிகளைச் ஆபத்தான தார்ச்சாலையில் நடக்கக் கட்டாயப்படுத்துவதையும் கடுமையாகச் சாடிய நீதிமன்றம், அனைத்து நடைபாதைகளிலும் உள்ள ஆக்கிரமிப்புகளை உடனடியாக அகற்ற வேண்டும் என உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது. மேலும், புதிய சாலைத் திட்டங்களை வகுக்கும் போதே பாதசாரிகளுக்கான தடையற்ற நடைபாதைகள், மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான பிரத்யேக வசதிகள் மற்றும் பாதுகாப்பான நடைபாதை கடக்கும் இடங்களை அமைப்பது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும் என்றும், தவறினால் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளே நேரடியாகப் பொறுப்பேற்க நேரிடும் என்றும் எச்சரித்து வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கத் தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது.
சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொது சுகாதாரப் பாதிப்புகள்
நகரங்கள் நடப்பதற்கு உகந்ததாக இல்லாதபோது, மக்கள் மிகச் சிறிய தூரங்களுக்கும் இருசக்கர வாகனங்களையோ அல்லது கார்களையோ சார்ந்திருக்கத் தொடங்குகிறார்கள். இது நகர்ப்புறங்களில் வாகன நெரிசலையும், காற்று மாசுபாட்டையும் கட்டுக்கடங்காமல் உயர்த்துகிறது. மற்றொருபுறம், தினசரி வாழ்க்கையில் இயல்பாக நடக்கும் பழக்கம் குறைந்ததால், நகர்ப்புற மக்களிடையே நீரிழிவு, உயர் ரத்த அழுத்தம், இதய நோய்கள் மற்றும் உடல் பருமன் போன்ற வாழ்வியல் நோய்கள் (Lifestyle diseases) அதிவேகமாக அதிகரித்து வருகின்றன. நடப்பதை ஒரு உடற்பயிற்சியாக மட்டும் பார்க்காமல், அதை ஒரு போக்குவரத்து முறையான அமைப்பாக மாற்றி அமைப்பதே இதற்கு நிரந்தரத் தீர்வாகும்.
மனிதர்களை மையமாகக் கொண்ட நகரமைப்பின் அவசியம்
ஐரோப்பிய மற்றும் சில ஆசிய நாடுகளின் நகரங்களில் ‘நடப்பவர்களுக்கே முன்னுரிமை’ (Pedestrian-first approach) என்ற கொள்கை தீவிரமாகப் பின்பற்றப்படுகிறது. கார்களுக்குப் பதிலாக பாதசாரிகளுக்கும், மிதிவண்டிகளுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் தரும் வகையில் ’30-Minute City’ அல்லது ’15-Minute City’ போன்ற கருத்துருக்கள் உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றன. இந்தியாவிலும் அகமதாபாத்தின் சில பகுதிகள் மற்றும் சென்னையின் பாண்டி பஜார் நடைபாதை வணிக வளாகம் (Pedestrian Plaza) போன்றவை இதற்கான சிறு தொடக்கங்கள் என்றாலும், இவை அனைத்து நகரங்களுக்கும் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.
மொத்தத்தில் சாலையின் அகலத்தை விட நடைபாதையின் தொடர்ச்சியும், பாதசாரிகளின் பாதுகாப்பும் தான் ஒரு சிறந்த நகரத்தின் நாகரிகத்தை அளவிடும் அளவுகோல். வாகன நெரிசலில் இருந்து நகரங்களை மீட்கவும், காற்று மாசுபாட்டைக் குறைக்கவும், மக்களின் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்தவும் நம் நகரங்கள் மீண்டும் பாதசாரிகளை நோக்கித் திரும்ப வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்
