நகரமும் கிராமமும்: 2025-க்கான ஒரு புதிய தொலைநோக்கு!

கொரோனா எனும் பெருந்தொற்று முடிந்து சில ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஆனால், அது விட்டுச்சென்ற வடுக்களும், கற்றுத்தந்த பாடங்களும் இன்னும் நம் நினைவில் நிழலாடுகின்றன. அன்று சொந்த ஊர் செல்ல வாகனமின்றி, கால்கடுக்க நடந்து, வழியிலேயே உயிரை விட்ட புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் அவலம், ஒரு வரலாற்றுத் துயரம். அந்தத் துயரம் நமக்கு உணர்த்தியது ஒன்றே ஒன்றுதான்: “நகரங்கள் பிழைப்புக்கானவை; கிராமங்களே வாழ்விற்கானவை.”

ஆனால், இன்று நிலைமை மாறியிருக்கிறதா? பெருந்தொற்றுக்குப் பின் ஏற்பட்ட பொருளாதார மாற்றங்களை நாம் எவ்வாறு கையாண்டு வருகிறோம்?

காந்தியும் நேருவும்: இன்றையத் தேவை ஒரு சமரசம்

இன்றும் நம் முன் நிற்கும் கேள்வி இதுதான்: வளர்ச்சி என்பது கிராமத்தை அழிப்பதா? அல்லது கிராமத்தை நகரமாக்குவதா?

இங்குதான் காந்தியும் நேருவும் மீண்டும் நமக்குத் தேவைப்படுகிறார்கள்.

• காந்தியின் பார்வை: “கிராமம் சுயசார்பு அடைய வேண்டும்.” மனிதன் இயந்திரங்களுக்கு அடிமையாகாமல், இயற்கையோடு இயைந்து வாழ வேண்டும். கிராமம் வெறும் விவசாய நிலம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பண்பாட்டு மையம்.

• நேருவின் பார்வை: “அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் இன்றி வறுமையை விரட்ட முடியாது.” நவீன வீடுகள், நவீன வசதிகள் கிராம மக்களுக்கும் கிடைக்க வேண்டும்.

2025-ல் நமக்குத் தேவை, இவர்கள் இருவரின் கருத்துக்களின் கலவை. ‘காந்தியின் ஆன்மாவும், நேருவின் நவீனமும்’ இணைந்த வளர்ச்சிப் பாதை நமக்குத் தேவை.

மாறிவரும் சூழல்: தொழில்நுட்பமும் விவசாயமும்

அன்று கொரோனா பயத்தால் மக்கள் கிராமம் திரும்பினார்கள். இன்று, ‘செயற்கை நுண்ணறிவு’ (AI) மற்றும் ‘தொலைதூரப் பணி’ (Remote Work) கலாச்சாரம் காரணமாக பலர் கிராமங்களை நோக்கித் திரும்பும் வாய்ப்பு உருவாகியுள்ளது. ஆனால், கிராமங்கள் அதற்கேற்பத் தயாராகிவிட்டனவா?

முன்பு கிராமத்து இளைஞர்கள் நகரங்களில் ‘செக்யூரிட்டி’ வேலைக்கு நின்றனர்; இன்று ‘டெலிவரி’ வேலைகளுக்கும், ‘கிக் எகானமி’ (Gig Economy) எனும் நிச்சயமற்ற பணிகளுக்கும் ஓடுகிறார்கள். வடிவம் மாறியதே தவிர, வாழ்க்கை முறை மாறவில்லை. விவசாயம் இன்றும் பலருக்குக் லாபகரமான தொழிலாக இல்லை.

என்ன செய்ய வேண்டும்? (தொலைநோக்குத் திட்டம்)

1. கிராமப்புற ‘ஸ்மார்ட்’ கட்டமைப்புகள்: நகரங்களுக்கு இணையாக இணைய வசதி (High-speed Internet), மருத்துவம் மற்றும் கல்வி கிராமங்களைச் சென்றடைய வேண்டும். அப்போதுதான் படித்த இளைஞர்கள் கிராமத்திலேயே தங்கி, அங்கிருந்தபடியே உலகளாவிய பணிகளைச் செய்ய முடியும்.

2. விவசாயத்தில் தொழில்முனைவு: விவசாயத்தை ஒரு கூலித்தொழிலாகப் பார்க்காமல், ஒரு ‘ஸ்டார்ட்-அப்’ (Start-up) வணிகமாக மாற்ற வேண்டும். மதிப்புக் கூட்டப்பட்ட பொருட்கள் (Value Added Products) தயாரிக்கும் சிறு தொழிற்சாலைகள் கிராமங்களிலேயே உருவாக வேண்டும். தக்காளி விளைவிப்பவன், அங்கேயே சாஸ் (Sauce) தயாரித்து விற்கும் நிலை வர வேண்டும்.

3. வங்கி மற்றும் அரசின் கடமை: பெருநிறுவனங்களின் கோடிக்கணக்கான வாராக்கடன்களைத் தள்ளுபடி செய்யும் வங்கிகள், கிராமப்புற சிறுதொழில் முனைவோரை நம்பிக் கடன் கொடுக்க வேண்டும். முதலீடுகள் நகரங்களை விட்டு கிராமங்களை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும்.

4. கல்வி மாற்றம்: புதிய கல்விக் கொள்கையில் மண் சார்ந்த அறிவு அவசியம். விவசாயம், நீர் மேலாண்மை, இயற்கை வளம் குறித்து மாணவர்களுக்குக் கற்றுத்தர வேண்டும்.

முடிவுரை

“நாகரிகம் உயருமுன்னாலே கிராமம் குறைவாக இருந்தால் அந்த நாகரிகம் அவசியமில்லை” என்றார் பாரதி.

இன்று நமக்குத் தேவை ‘நகரமயமாக்கல்’ (Urbanization) அல்ல; ‘கிராமங்களின் நவீனமயமாக்கல்’ (Rurbanization). நகரத்தின் வசதிகளும், கிராமத்தின் தூய்மையான காற்றும், மனிதநேயமும் இணைந்த ஒரு சமச்சீர் வளர்ச்சி தேவை.

நகரம் பிழைக்கட்டும்; கிராமம் தழைக்கட்டும். அரசியல்வாதிகள் இலவசங்களைக் கொடுப்பதை விடுத்து, கிராமங்களில் நிரந்தர வேலைவாய்ப்பையும், தொழில் வாய்ப்பையும் உருவாக்கும் தொலைநோக்குத் திட்டங்களை வகுக்க வேண்டும். அதுவே உண்மையான வளர்ச்சியாகும்.

அகிலன் கண்ணன்