பசியல்ல…இது கலாச்சாரம்!- இறைச்சி நுகர்வில் உலக நாடுகளின் தரம்!

ஒரு மனிதனின் உணவுத் தட்டு என்பது வெறும் பசியின் வெளிப்பாடல்ல; அது ஒரு நாட்டின் கலாச்சாரம், பொருளாதாரம் மற்றும் புவியியல் அடையாளத்தின் கூட்டுச் சாட்சியம். ஒரு சமூகத்தின் செழுமை, அந்த மண்ணின் விவசாயம் மற்றும் பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடரும் பாரம்பரியம் ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாகவே உணவுப் பழக்கம் அமைகிறது. அர்ஜென்டினாவின் புல்வெளிகளில் இருந்து மங்கோலியாவின் மலைப்பகுதிகள் வரை, உலக மக்கள் எதைச் சாப்பிடுகிறார்கள் என்பதில் ஒரு பெரிய பன்முகத்தன்மை நிலவுகிறது.

சமீபத்தில் வெளியான இறைச்சி நுகர்வு குறித்த உலக வரைபடம், புவியியல் ரீதியாக உணவு முறைகள் எவ்வாறு பிரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதைத் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது. ஒரு நாட்டின் வருமானம் உயரும்போது அங்கு இறைச்சி நுகர்வு அதிகரிப்பதையும், மத மற்றும் தட்பவெப்ப காரணிகள் சில வகை இறைச்சிகளைத் தவிர்ப்பதையும் இந்தத் தரவுகள் உணர்த்துகின்றன. உலகளாவிய வணிகத் திட்டங்களை வகுக்கும் நிறுவனங்களுக்கு, இந்த ‘உள்ளூர் நுணுக்கங்கள்’ (Local Nuances) மிக முக்கியமானவை. உலகம் முழுவதும் ஒரே மாதிரியான உணவுப் பழக்கத்தை நோக்கி நகராமல், அதன் தனித்துவமான பன்முகத்தன்மையைக் கொண்டாடுவதே இந்த  அலசலின் சாராம்சம்.

இறைச்சி நுகர்வு: உலகளாவிய புள்ளிவிவரங்கள்

இந்த வரைபடம் இறைச்சி நுகர்வில் உள்ள மிகப்பெரிய இடைவெளியை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது:

• உச்சகட்ட நுகர்வு: பசிபிக் தீவு நாடான டோங்கா (Tonga) தனிநபர் ஆண்டு நுகர்வில் 148 கிலோவுடன் முதலிடத்தில் உள்ளது.

• மிகக்குறைந்த நுகர்வு: வறுமை மற்றும் உணவுப் பற்றாக்குறையால் பாதிக்கப்பட்ட புருண்டி (Burundi) நாட்டில் ஒரு நபர் ஆண்டுக்குச் சராசரியாக 3.7 கிலோ இறைச்சியை மட்டுமே உட்கொள்கிறார்.

• வளர்ந்த நாடுகளின் நிலை: அமெரிக்கா (123 கிலோ), ஆஸ்திரேலியா (112 கிலோ) போன்ற நாடுகளில் புரதம் சார்ந்த உணவுகளுக்கு அளிக்கப்படும் முன்னுரிமை அதிகம்.

• இந்தியாவின் நிலை: கலாச்சாரக் காரணங்களால் இந்தியாவில் தனிநபர் இறைச்சி நுகர்வு மிகக் குறைவாகவே (6.6 கிலோ) உள்ளது.

இந்தியாவின் இறைச்சி நுகர்வு: ஏன் இவ்வளவு குறைவு?

இந்த உலகளாவிய வரைபடத்தில் ஆச்சரியமளிக்கும் ஒரு விஷயம் இந்தியாவின் மிகக் குறைந்த இறைச்சி நுகர்வு ஆகும். இந்தியாவில் ஒரு நபர் ஆண்டுக்குச் சராசரியாக 6.6 கிலோ இறைச்சியை மட்டுமே உட்கொள்கிறார். இது உலக சராசரியோடு ஒப்பிடுகையில் மிகவும் குறைவானதாகும். இதற்குப் பின்னால் பல சமூக மற்றும் கலாச்சாரக் காரணங்கள் உள்ளன:

• கலாச்சார மற்றும் மதப் பின்னணி: இந்தியாவின் பெரும்பான்மையான மக்கள் மதம் மற்றும் கலாச்சாரக் காரணங்களால் சைவ உணவிற்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர். குறிப்பாக, பல சமூகங்களில் மாட்டு இறைச்சி உண்பது முற்றிலும் தவிர்க்கப்படுகிறது.

• பொருளாதாரக் காரணி: இறைச்சியின் விலை மற்ற காய்கறிகள் மற்றும் பருப்பு வகைகளை விட அதிகமாக இருப்பதால், குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களுக்கு இது ஒரு விலையுயர்ந்த உணவாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

• தாவர அடிப்படையிலான புரதம்: இந்திய உணவுகளில் புரதத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யப் பருப்பு வகைகள் (Dals), சோயா மற்றும் பால் பொருட்கள் அதிகளவில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இதனால் இறைச்சியின் தேவை குறைவாகவே உள்ளது.

• மண்டல வாரியான வேறுபாடு: தேசிய அளவில் சராசரி குறைவாக இருந்தாலும், கேரளா, மேற்கு வங்கம் மற்றும் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் இறைச்சி நுகர்வு இந்தியாவின் பிற பகுதிகளை விடக் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் அதிகமாக உள்ளது.

வகை வாரியாக டாப் 5 நாடுகள் (ஆண்டு நுகர்வு கிலோவில்):

ஆக.,  உணவு என்பது வெறும் பசியைப் போக்குவது மட்டுமல்ல; அது ஒரு நாட்டின் கலாச்சாரம், பொருளாதாரம் மற்றும் புவியியல் அடையாளமாகும். ஒரு நாட்டில் மக்கள் எதைச் சாப்பிடுகிறார்கள் என்பதை வைத்து அந்த நாட்டின் செழிப்பு மற்றும் பாரம்பரியத்தை நம்மால் கணிக்க முடியும். சுவை என்பது தனிப்பட்ட விருப்பமாக இருந்தாலும், சந்தைகள் ஒருபோதும் சீரானவை அல்ல. பன்முகத்தன்மையே உலகின் அழகு. தரவுகளைக் கூர்ந்து கவனிக்கும்போதுதான், ஒவ்வொரு கிலோ இறைச்சிக்குப் பின்னாலும் ஒரு நீண்ட வரலாறும், விநியோகச் சங்கிலியும் (Supply Chain) இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

டாக்டர். ரமாபிரபா