பரிமளா அண்ட் கோ- விமர்சனம்!

ஒரு நடுத்தரக் குடும்பம் தங்களின் வாழ்க்கையில் மிக மோசமான, இக்கட்டான காலகட்டத்தை எதிர்கொள்ளும்போது, அவர்கள் அதை எப்படிக் கையாள்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தே அவர்களின் எதிர்காலம் அமையும். தமிழ் சினிமாவில் ‘டிரிஷ்யம்’, ‘கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை’, ‘கோலமாவு கோகிலா’, ‘டாக்டர்’ எனப் பல திரைப்படங்கள் இந்தத் தட்டச்சில் (Template) வெளியாகிப் பெரும் வெற்றியடைந்துள்ளன. அந்த வரிசையில், ஒரு கொலையில் சிக்கிக்கொள்ளும் நடுத்தரக் குடும்பத்தின் கதையை மையமாக வைத்து இயக்குநர் பாண்டிராஜ் இயக்கியுள்ள திரைப்படம் தான் ‘பரிமளா அண்ட் கோ’. ஆனால், ஒரு ‘ஹூடன்இட்’ (Whodunnit – கொலையாளி யார்?) பாணி குடும்பத் திரைப்படத்தில் எதைச் செய்யக்கூடாதோ, அதைச் சரியாகச் செய்து படத்தை மிக போரடிக்க வைத்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

ஏமாற்றிய கதாபாத்திர வடிவமைப்பு

படத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்களுக்கு சுவாரஸ்யமான பெயர்களை வைப்பதில் பாண்டிராஜ் எப்போதுமே கில்லாடி. ஆனால், கதையின் தொடக்கத்திலேயே ‘பரிமளா’ யார் என்பதை வெளிப்படுத்துவதில் அவர் இலக்கைத் தவறவிடுகிறார். படத்தில் நடிகை ஊர்வசிதான் பரிமளாவாக இருக்கும் என்று அனைவரும் எதிர்பார்த்த வேளையில், அது ஜெயராம் என்று தெரியவரும்போது கதையின் மீதான ஒரு சுவாரஸ்யமான லேயர் அப்படியே நீர்த்துப்போகிறது.

பரிமளாவின் (ஜெயராம்) ‘கோ’ (Co) தான் அவரது மனைவி சுதந்திரம் (ஊர்வசி), மற்றும் மகள்கள் பராசக்தி (சஞ்சனா), மதுமிதா (ஆனந்திகா). இது ஒரு வழக்கமான நடுத்தரக் குடும்பம். அவர்கள் இருக்கும் வீடு, பட்ஜெட் போடும் விதம் ஆகியவற்றைக் கடந்து, பரிமளா தனது வாய் மூலமாகவே “நாம் ஒரு மிடில் கிளாஸ் குடும்பம்” என்று அடிக்கடிச் சொல்லி நமக்கு எரிச்சலூட்டுகிறார். இருந்தாலும், அக்காளும் தங்கையும் சண்டை போட்டுக் கொள்வது, துணிகளைப் பகிர்ந்து கொள்வது, கணவனின் குடும்பத்தாரை மாமியார் வறுத்தெடுப்பது என இந்தக் குடும்பத்திற்குள் இருக்கும் சில எதார்த்தமான காட்சிகள் ரசிக்க வைக்கின்றன.

நகராத கதையும், லெதார்ஜிக் திரைக்கதையும்

பாண்டிராஜின் சொந்தப் படமான ‘கதகளி’ பாணியில் தான் இந்தப் படமும் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு ரவுடி இறந்து கிடக்கிறான். அங்கே தம்பா, இங்கே வர்கீஸ் (சாண்டி). அவனால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு நடுத்தரக் குடும்பம் தான் பிரதான சந்தேக வளையத்திற்குள் வருகிறது. இந்த வர்கீஸ் என்பவன் மதுமிதாவை ஸ்டாக் (Stalk) செய்கிறான், பராசக்தி அவனைப் பொதுவெளியில் அவமானப்படுத்துகிறார், வர்கீஸ் ஆசிட் அடிப்பேன் என மிரட்டுகிறான். ஒரு கட்டத்தில் வர்கீஸ் பிணமாகக் கிடக்க, குடும்பத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் மற்றொருவர்தான் கொலையாளி என்று நினைக்கிறார்கள்.

கதையில் ஏதோ அவசரமான எமோஷன் நகர்வது போலக் காட்ட முயன்றாலும், திரைக்கதையில் அந்த வேகம் துளியும் இல்லை. காவல்துறையும் வழக்கை விசாரிப்பது போலத் தெரியவில்லை. இன்ஸ்பெக்டர் எம்பெருமான் (மிஷ்கின்) ‘பத்து நாட்களில் கொலையாளியைக் கண்டுபிடிப்பேன்’ என்று சொன்னதும், போராட்டம் செய்யும் ரவுடியின் தாயார் அப்படியே கலைந்து போகிறார். கையில் இவ்வளவு பெரிய கொலை வழக்கு இருக்கும்போது, இந்தக் குடும்பம் திடீரென பாலக்காட்டிற்கு ஒரு துக்க காரியத்திற்காகப் போய் அங்கே காமெடி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். டார்க் காமெடி (Dark Comedy) செய்ய நினைத்து, எல்லாவற்றையும் அரைகுறையாகச் செய்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

கைவிட்ட அனுபவ நட்சத்திரங்கள்

ஜெயராம், ஊர்வசி போன்ற சீனியர் நடிகர்கள் இருக்கும்போது ‘மதுசந்திரலேகா’ (2006) போன்ற படங்களை விடக் கூடுதலான நடிப்பை நாம் எதிர்பார்ப்பது நியாயம் தானே? ஆனால், அவர்கள் மிக பழைய பாணியில் (Old-school style) ரியாக்ட் செய்வது படத்திற்குப் பெரிய பலத்தைத் தரவில்லை. ஜெயராம் படம் முழுக்கப் பல்லைக் கடிப்பது, எல்லாவற்றிற்கும் சலித்துக் கொள்வது எனத் தனது வழக்கமான மேனரிசங்களைத் தாண்டி எதுவும் செய்யவில்லை. சொல்லப்போனால், இந்தக் கதையிலிருந்து இந்த மொத்தக் குடும்பத்தை அப்படியே தூக்கினாலும் கதையின் ஆரம்பம், ட்விஸ்ட், முடிவு எல்லாமே அப்படியே தான் இருக்கும். அதுவே திரைக்கதையின் மாபெரும் தோல்வி.

யோகி பாபு, சிங்கம்புலி, பக்ஸ், சாண்டி எனப் பெரிய பட்டாளமே இருந்தும் யாருக்கும் சரியான வேலை இல்லை. சஞ்சனா தனது துடிப்பான நடிப்பால் ஓரளவு தப்பிக்கிறார், ஆனந்திகாவின் கதாபாத்திரம் பெரிதாக ஒட்டவில்லை. எசகுபிசகான இன்ஸ்பெக்டராக வரும் மிஷ்கின் மட்டுமே தனது பாத்திரத்தை உணர்ந்து ஜாலியாகச் செய்திருக்கிறார்.

தாறுமாறான எடிட்டிங் மற்றும் லாஜிக் மீறல்கள்

சமீப காலத்தில் எடிட்டிங்கால் ரசிகர்களை மிகவும் சோதித்த படம் இதுவாகத்தான் இருக்கும். யோகி பாபு நின்று ஒரு கடிதம் படிக்கும் ஒற்றைக் காட்சிக்கு, பிரேம் கூட மாறாமல் ஏழு கட்ஸ் (Cuts) வைத்திருக்கிறார்கள். நகரின் அழகைக் காட்டுகிறேன் என்று சம்பந்தமே இல்லாமல் நூற்றுக்கணக்கான ட்ரோன் ஷாட்கள் (Drone shots) வருகின்றன. ஒரு சீனில் இருந்து அடுத்த சீனுக்கு எந்தவித பிணைப்பும் இல்லாமல் தாவிக்குதிக்கிறது எடிட்டிங்.

‘இது போன்ற படங்களுக்கு லாஜிக் பார்க்கக் கூடாது’ என்று வாதிடலாம். ஆனால், இது ‘சீனா தானா’ போன்ற ஒரு முழுநீள காமெடி படம் அல்ல; ஸ்டாக்கிங், போதைப்பொருள் கடத்தல், பாலின வன்முறை, கொலை எனப் பல சீரியஸான விஷயங்களைப் பேசும் அகதா கிறிஸ்டி (Agatha Christie) பாணி கொலை மர்மக் கதை. ஆனால், அந்தப் புத்திசாலித்தனம் எதுவும் திரையில் வராததால், படம் முழுக்கப் போரடித்து, தியேட்டரில் நம் மொபைல் போன் டிஸ்ப்ளே வெளிச்சத்தைப் பார்க்க வேண்டிய நிலைக்கு நம்மைத் தள்ளுகிறது இந்த ‘பரிமளா அண்ட் கோ’.

மார்க் 2.25/5