ஸ்மார்ட்போன் எனும் நவீன மாயவலை:தப்பிக்கத் துடிக்கும் மனிதகுலம்!

நவீன மனிதனின் வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத, பிரிக்க முடியாத ஒரே அங்கமாக மாறிவிட்டது ஸ்மார்ட்போன். காலை கண் விழிப்பது முதல் இரவு தூங்கச் செல்வது வரை நம் விரல் நுனிகள் இந்தச் சிறிய திரையையே தழுவிக் கொண்டிருக்கின்றன. “ஸ்மார்ட்போன்கள் நம் மன ஆரோக்கியத்தைக் கெடுக்கின்றன, சமூக உறவுகளைச் சிதைக்கின்றன, கவனச் சிதறலை ஏற்படுத்துகின்றன” என்று உலகளவில் பல ஆய்வுகள் எச்சரித்து வருகின்றன.

தொழில்நுட்பத்தின் இந்த இருண்ட பக்கத்தை நாமும் உணர்ந்தே இருக்கிறோம். “ஆம், போன்கள் மோசமானவைதான்” (Yes, Phones Are Bad). ஆனால், இப்போதைய எதார்த்தக் கேள்வி என்னவெனில், “அவை இல்லாமல் இன்று நம்மால் ஒரு நாள் கூட வாழ முடியுமா?” (But Can You Live Without One?).

டிஜிட்டல் யுகத்தின் கட்டாயக் குடியேற்றம்

ஒரு காலத்தில் ஸ்மார்ட்போன் என்பது ஆடம்பரமாகவோ அல்லது வெறும் தகவல் பரிமாற்றக் கருவியாகவோ மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் இன்று, அது வாழ்வாதாரத்திற்கான நுழைவுச்சீட்டாக மாறிவிட்டது.

• அன்றாடச் செயல்பாடுகளின் முடக்கம்: வங்கிப் பரிவர்த்தனைகள், மின்சாரக் கட்டணம் செலுத்துதல், பயணங்களுக்கான டிக்கெட் முன்பதிவு, உணவு ஆர்டர் செய்தல் என அனைத்தும் ஆப் (App) மயமாக்கப்பட்டுவிட்டன. ஸ்மார்ட்போன் இல்லை எனில், இந்த டிஜிட்டல் சமூகத்தில் நாம் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, அன்றாடச் செயல்பாடுகளே முடங்கும் சூழல் உருவாகிறது.

• தொழில்முறைச் சார்பு: அலுவலகப் பணிகள், வாடிக்கையாளர் தொடர்புகள், வாட்ஸ்அப் மற்றும் மின்னஞ்சல் தகவல்கள் என அனைத்தும் போனுக்குள்ளேயே சுருங்கிவிட்டதால், போனைத் துறப்பது என்பது பொருளாதார ரீதியாக ஒருவரைப் பின்தங்கச் செய்துவிடுகிறது.

மனநலப் பாதிப்புகளும் அடிமைத்தனமும்

ஸ்மார்ட்போன்களின் தீமைகளை அறிந்திருந்தும் நம்மால் ஏன் அதிலிருந்து விடுபட முடிவதில்லை என்பதற்குப் பின்னால் உளவியல் காரணங்களும், தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் வணிக உத்திகளும் ஒளிந்துள்ளன.

• டோபமைன் சுழற்சி (Dopamine Loop): சமூக ஊடகங்களில் வரும் ஒவ்வொரு ‘லைக்’கும், ‘நோட்டிபிகேஷன்’களும் நம் மூளையில் டோபமைன் என்ற வேதிப்பொருளைச் சுரக்கச் செய்கின்றன. இது தற்காலிக மகிழ்ச்சியைத் தருவதால், மீண்டும் மீண்டும் திரையைப் பார்க்கும் போதைக்கு மனிதர்கள் அடிமையாகிறார்கள்.

• கவனச்சிதறலும் தனிமையும்: ஒரே நேரத்தில் பல விஷயங்களைக் கவனிப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு (Multitasking), எதிலும் ஆழமான கவனம் செலுத்த முடியாத நிலைக்கு மனித மூளை தள்ளப்படுகிறது. முகநூலிலும் இன்ஸ்டாகிராமிலும் ஆயிரக்கணக்கான நண்பர்கள் இருந்தாலும், நிஜ வாழ்வில் மனிதர்களுக்கிடையேயான நெருக்கமும் உரையாடல்களும் குறைந்து தனிமை உணர்வு அதிகரித்துள்ளது.

போன் இல்லாத உலகத்தை உருவாக்க முடியுமா?

ஸ்மார்ட்போன் பயன்பாட்டைக் குறைக்க விரும்புபவர்கள் பல உத்திகளைக் கையாண்டு பார்க்கிறார்கள். ஆனால், முழுமையான விடுபடுதல் சாத்தியமா என்பது கேள்விக்குறியே.

• டம்போன்கள் (Dumbphones) என்ற மாற்று: இன்று பல இளைஞர்கள் பழைய மாடல் ‘கீபேட்’ போன்களுக்கு (Feature phones/Dumbphones) மாறி வருகிறார்கள். இணைய வசதி இல்லாத, வெறும் அழைப்புகளை மட்டுமே மேற்கொள்ளும் இந்த போன்கள் ஓரளவுக்கு மன அமைதியைத் தந்தாலும், கியூஆர் கோடு (QR Code) ஸ்கேன் செய்வது, டிஜிட்டல் பணப் பரிவர்த்தனை போன்ற நவீனத் தேவைகளுக்கு இவை உதவாமல் போகின்றன.

• டிஜிட்டல் டிடாக்ஸ் (Digital Detox): வார இறுதி நாட்களில் அல்லது குறிப்பிட்ட நேரங்களில் போனை முழுமையாக அணைத்து வைக்கும் பழக்கத்தை பலர் மேற்கொள்கிறார்கள். இது தற்காலிக நிம்மதியைத் தந்தாலும், திங்கட்கிழமை அலுவலகப் பணி தொடங்கும் போது மீண்டும் அதே டிஜிட்டல் சுழற்சிக்குள் சிக்க வேண்டியுள்ளது.

சுயக் கட்டுப்பாடும் சமநிலையும் மட்டுமே தீர்வு

தொழில்நுட்பத்தை நம் வாழ்விலிருந்து முற்றிலுமாகத் துடைத்து எறிவது தற்போதைய சமூகக் கட்டமைப்பில் சாத்தியமற்ற ஒன்று. எனவே, அதைத் தவிர்ப்பதை விட, அதைக் கையாளும் சமநிலையைக் கற்றுக்கொள்வதே புத்திசாலித்தனம்.

• எல்லைகளை வகுத்தல்: சாப்பிடும் போதும், படுக்கையறைக்குள் செல்லும் போதும், குழந்தைகளுடன் இருக்கும் போதும் ஸ்மார்ட்போன்களைப் பயன்படுத்துவதில்லை என்ற சுயக்கட்டுப்பாட்டை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

• செயலிகளை முறைப்படுத்துதல்: அத்தியாவசியமற்ற மற்றும் கவனத்தை திசைதிருப்பும் சமூக ஊடகச் செயலிகளின் நோட்டிபிகேஷன்களை (Notifications) அணைத்து வைப்பது சிறந்த பலனைத் தரும்.

தொழில்நுட்பம் என்பது மனிதனுக்குச் சேவை செய்யும் ஒரு நல்ல கருவியாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, மனிதனைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் எஜமானனாக மாறக் கூடாது. ஸ்மார்ட்போன்கள் நம் வாழ்க்கையை எளிதாக்க வந்தவை, நம் வாழ்க்கையையே திருட வந்தவை அல்ல என்பதை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டிய தருணம் இது.

ரமாபிரபா