💥தமிழக ஊடக உலகம்: அறம் தவறிய நாடக மேடை!

தமிழகத்தின் ஊடகப் பரப்பைப் பார்க்கும் போது, ஒரு நிதர்சனம் பளிச்சென்று தெரிகிறது. ஒரு காலத்தில் சமூக சீர்திருத்தம், அரசியல் விழிப்புணர்வு எனும் பெயர்களில் உருவான பத்திரிகை தொழில், இன்று அறம், தர்மம், பொறுப்பு ஆகியவற்றை முற்றிலும் இழந்து, ஒரு கோமாளித்தனமான நாடக மேடையாகச் சரிந்து கிடக்கிறது.

பழங்கதையின் தொடர்ச்சியும் புதிய இலக்குகளும்

பிரிட்டிஷ் காலத்தில் தொடங்கி, திராவிட இயக்கங்களின் எழுச்சிக் காலத்தில் உச்சம் கண்ட ஒரு போக்கு தமிழகத்தில் உண்டு: இந்து மதம், பிராமணர்கள், புராணங்கள் மற்றும் அதன் தெய்வங்களை நகையாடுவது புரட்சிகரமான இலக்கியமாகவும், பத்திரிகை தர்மமாகவும் கருதப்பட்டது. இது ஒரு அரசியல் துருவமுனைப்புக்கான கருவியாக இருந்தது.

இன்று, அதே எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடிய இலக்குகளைத் தேடும் போக்கு சற்று மாறிவிட்டது. ஊடக கும்பலின் கைகளில் இன்று வசமாகச் சிக்கிச் சிதைபவர்கள்: பாஜக உறுப்பினர்கள், குறிப்பாக அண்ணாமலை மற்றும் சினிமா பிரபலங்கள்/நடிகைகள். ஊருக்கு இளைத்தவன் ஒரு காலத்தில் பிராமணனும் இந்து மதமுமாக இருந்தது; இன்று அது பாஜக-வினர் மற்றும் திரையுலகப் பெண்கள் என மாறியுள்ளது.

ஜனநாயகத்தின் பெயரால் நடக்கும் கோமாளித்தனம்

முன்னர், தினமலர் போன்ற பெரிய பத்திரிகைகள் தொடங்கப் பல கோடிகள் தேவைப்பட்டன. ஆனால் இன்று, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியால் ஒரு கேமரா மற்றும் ஒரு யூடியூப் சேனல் போதும்; யாரும் ஒரே இரவில் “பத்திரிகையாளன்” ஆகிவிடலாம். அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரம், நெறிமுறைகள், நாடு முழுக்க நிருபர்கள் என எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாததால், ‘குபீர் ஊடகவியலாளர்கள்’ கும்பல் உருவாகியுள்ளது.

இவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே ‘மூத்த பத்திரிகையாளர்கள்’ என்றும், ‘கோர்ட்/நீதிமன்ற நீதிபதிகள்’ போலவும், ‘ஜேம்ஸ்பாண்ட்’ அல்லது ‘அஜித் தோவல்’ போலவும் நினைத்துக் கொண்டு திரிகிறார்கள். அண்ணாமலை ஏதோ சர்வதேச உளவு அமைப்புகளுடன் தொடர்பில் இருப்பது போலவும், அல் ஜசீரா செய்தி நிறுவனத்தில் ஐம்பது வருட அனுபவம் இருப்பது போலவும் கற்பனை செய்துகொள்வது முழுமையான அபத்தம்.

இவர்கள் யூடியூபில் நடக்கும் அரசியல் பேட்டி நாடகங்களையும், முன் ஒத்திகை பார்க்கப்பட்ட விளம்பரங்களையும் கண்டுவிட்டு, தாங்களும் அதிகாரமிக்கவர்கள் என்று நினைத்துக் கொள்வது, புலியினைப் பார்த்து பூனை சூடு போட்டுக் கொண்ட கதையே அன்றி வேறில்லை.

பத்திரிகையாளனின் தகுதியும் அதிகாரமும்

உண்மையில், ஒரு பத்திரிகையாளனின் தொழில் என்பது செய்திகளைத் தருவது. அது ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சமே அன்றி, நீதி வழங்கும் அதிகாரம் கொண்டதில்லை. செய்திகளோடு பொழுதைப் போக்கலாமே தவிர, இவர்களுக்கு யாருக்கும் உத்தரவிடவோ, பதில் சொல்ல நிர்ப்பந்திக்கவோ எந்த அதிகாரமும் இல்லை. அவர்களாகச் சொன்னால் கேட்க வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் சும்மா இருக்க வேண்டும். அதுதான் அவர்களின் தகுதி.

பத்திரிகையாளர்கள் என்பவர்கள் தங்கள் பிழைப்புக்காக செய்தி சொல்லும் தொழிலைச் செய்கிறார்கள். ஒரு செய்தியைச் சொல்லி, அதன் மூலமான விளம்பர வருமானத்தைப் பெறுவதுதான் அவர்கள் பிழைப்பு. யாசகம் கேட்பது போல் மென்மையாகவும், சில சமயங்களில் மிரட்டிப் பணம் பறிப்பது போல் வன்மமாகவும் தங்கள் தொழிலை இவர்கள் நடத்துகிறார்கள்.

இன்று, இந்த ஊடகக் கும்பல் ஒரு நடிகையிடமும் சிக்கி மிரட்டியுள்ளது, அண்ணாமலையிடம் வம்பிழுக்கிறது. “நாங்கள் யார் தெரியுமா?” என்று மிரட்டி செய்தி வாங்கும் அதிகாரத்தை இவர்களுக்கு யார் கொடுத்தார்கள்? ஒரு நீதிபதியைப் போலவோ, காவல்துறைத் தலைவரைப் போலவோ கேள்வி கேட்க இவர்களுக்கு என்ன அருகதை இருக்கிறது?

உண்மையான சோதனைக் களம் எது?

இந்த ‘வீரர்கள்’ உண்மையிலேயே நேர்மையையும் துணிச்சலையும் கொண்டவர்கள் என்றால், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை நோக்கித் திரும்பட்டும். செந்தில் பாலாஜி, கே.என். நேரு, உதயநிதி ஸ்டாலின் போன்றோரிடம் பேட்டி எடுக்கட்டும் பார்க்கலாம். ஏன், நியாயமான கேள்விகளை திருமாவளவன் போன்ற தலைவர்களிடம் கேட்கட்டும் பார்க்கலாம்.

ஆனால் இவர்கள் அதைக் செய்ய மாட்டார்கள். ஏனெனில், அங்கு இவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை. கேள்விகளுக்குப் பதிலாகக் கிடைக்கும் விளைவுகள் கடுமையாக இருக்கும். அதனால், தங்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வராத, சட்ட ரீதியாகப் பலவீனமான அல்லது அரசியல் ஆதரவு இல்லாதவர்களை இலக்கு வைத்து, தங்களின் போலியான வீரத்தைக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள்.

தமிழக ஊடக உலகம், எல்லாமே நாடகம் என்ற கேவலமான நிலையில் சரிந்து கிடக்கிறது. இது வெறும் செய்தித் தொழில் அல்ல, மாறாக, அறமற்ற அரசியல் நாடகங்களின் ஒரு பகுதியாக மாறியுள்ளது. இதற்கு உரிய சட்டம் வரும் வரை, இந்த அநாகரிகமான ஆட்டம் தொடரும்; சுதந்திர இந்தியாவில் இதைத் தடுப்பதும் கடினம்.

பிரம்ம ரிஷியார்