அறிவியலில் பெண்களுக்கான சர்வதேச தினம் – சாதனைப் பட்டியலா? சறுக்கல் சரித்திரமா?

உலகம் டிஜிட்டல் மயமாகி, செவ்வாய் கிரகத்திற்கு மனிதனை அனுப்பத் தயாராகி வரும் 2026-லும், ‘அறிவியல்’ என்பது இன்னும் ஆண்களின் ஏகபோக உரிமையாகவே பார்க்கப்படுவது ஒரு கசப்பான உண்மை. பிப்ரவரி 11-ம் தேதியை ‘அறிவியல் துறையில் ஈடுபட்டுள்ள பெண்களுக்கான சர்வதேச நாள்’ (International Day of Women and Girls in Science) என ஐநா சபை 2015-ல் அறிவித்தது. ஆனால், இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை பல சர்வதேச தினங்களைப் போலவே இதுவும் ஒரு சடங்காகவோ அல்லது முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒன்றாகவோதான் இருக்கிறது. மேலும் யுனெஸ்கோ (UNESCO) மற்றும் இந்தியப் பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (UGC) ஆகியவற்றின் 2025-2026 ஆம் ஆண்டுக்கான சமீபத்திய தரவுகள் ஒரு விசித்திரமான உண்மையை உரக்கச் சொல்கின்றன. இந்தியாவில் அறிவியல் படிக்க வரும் பெண்களின் எண்ணிக்கை உலக நாடுகளையே வியக்க வைக்கும் வகையில் உயர்ந்துள்ளது. ஆனால், அதே பெண்கள் ‘விஞ்ஞானிகளாக’ மாறும் விகிதம் மட்டும் இன்னும் ஏன் ஆமை வேகத்தில் இருக்கிறது?

புள்ளிவிவரப் போர்: இந்தியாவும் உலகமும்

அறிவியல் துறையில் பெண்களின் பங்கேற்பு என்பது உலகளவில் ஒரு ‘தலைகீழ் பிரமிடு’ போல இருக்கிறது. அதாவது, பள்ளி மற்றும் இளநிலை கல்வியில் ஆர்வமுடன் நுழையும் பெண்கள், ஆராய்ச்சி மற்றும் உயர் பதவிகளுக்குச் செல்லச் செல்ல அவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே போகிறது. அந்த வகையில் இந்தியாவின் தற்போதைய கல்வி நிலை, உலக அளவில் ஒரு ஆரோக்கியமான மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது. இருப்பினும், ஆராய்ச்சித் துறையில் நிலவும் இடைவெளி கவலையளிக்கிறது.

• இளநிலைப் படிப்பில் சாதனை: இந்தியாவில் இளநிலை அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பப் (STEM) படிப்புகளில் பெண்களின் சேர்க்கை 40% ஆக உள்ளது. இது உலக அளவில் மிக உயர்ந்த விகிதம் என்று UGC தலைவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

• PhD-யில் பாய்ச்சல்: கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் பிஎச்.டி (PhD) செய்யும் பெண்களின் எண்ணிக்கை 107% அதிகரித்துள்ளது. பல துறைகளில் 40-50% ஆராய்ச்சியாளர்கள் பெண்களாக உள்ளனர்.

• ஆராய்ச்சியில் சறுக்கல்: இவ்வளவு பெண்கள் படித்தாலும், உண்மையான ‘ஆராய்ச்சியாளர்கள்’ அல்லது ‘விஞ்ஞானிகள்’ என்று வரும்போது இந்தியாவின் விகிதம் வெறும் 16.6% முதல் 19% வரை மட்டுமே உள்ளது (BiasWatchIndia 2025 தரவுகள்).

வரலாற்றுத் தடைக்கற்களும், பாடத்திட்டப் பாகுபாடும்

காலனிய ஆட்சியில் ஆண்களுக்கு ஒரு பாடத்திட்டம், பெண்களுக்கு ஒரு பாடத்திட்டம் என அறிவியலை விட்டுப் பெண்களை அந்நியப்படுத்தினர். சுதந்திரத்திற்குப் பின் 1958-ல் அமைக்கப்பட்ட தேசிய கமிட்டிதான் இந்தப் பாகுபாட்டை நீக்கப் பரிந்துரைத்தது.

1941-42 புள்ளிவிவரப்படி, இளநிலை அறிவியலில் 11,217 ஆண்கள் பயின்றபோது பெண்கள் வெறும் 903 பேர் மட்டுமே. இந்த வரலாற்றுச் சுமைதான் இன்றும் இந்தியப் பெண்களை ஆராய்ச்சித் துறையில் ‘மைனாரிட்டி’களாகவே வைத்திருக்கிறது.

சர் சி.வி.ராமன் காலத்து ‘நுணுக்கமான’ புறக்கணிப்புகள்

பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு என்பது ஏதோ படிப்பறிவில்லாதவர்களிடம் மட்டுமே இருப்பதாக நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், நோபல் பரிசு பெற்ற சர் சி.வி.ராமன் காலத்திலேயே இந்த பாகுபாடு வேரூன்றி இருந்தது. அபா சூர் என்ற பெண் விஞ்ஞானியின் ஆய்வின்படி:

• லலிதா துரைசாமி, சுனந்தா பை, அன்னா மணி ஆகிய மூன்று பெண் விஞ்ஞானிகளும் சி.வி.ராமனின் கீழ் ஆராய்ச்சி செய்தும் பிஎச்.டி பட்டம் பெற முடியாமல் போனது ஒரு இருண்ட வரலாறு.

• இதில் சுனந்தா பை தற்கொலை செய்துகொண்ட சம்பவம், கல்வி நிறுவனங்கள் பெண்களுக்கு எவ்வளவு நெருக்கடியான சூழலைத் தருகின்றன என்பதற்குச் சான்று.

அங்கீகாரத்தில் அநீதி: பத்ம விருதுகளும், ஃபெலோஷிப்புகளும்

அறிவியலில் சாதிக்கும் பெண்களுக்கு விருதுகள் வழங்குவதிலும் கடும் பாகுபாடு காட்டப்படுகிறது.

• இந்திய நேஷனல் சயன்ஸ் அகாடமியின் ஃபெலோஷிப்புகளில் பெண்களுக்குக் கிடைத்தது வெறும் 3.2% மட்டுமே.

• தாவரவியலில் உலகத்தரம் வாய்ந்த பங்களிப்பை அளித்த இ.கே.ஜானகி அம்மாள் போன்றவர்களுக்கு ‘பாரத ரத்னா’ வழங்கக் கோரக்கூட இங்கே ஆளில்லை.

சாதியப் பாகுபாடும், மேக்நாத் சாஹாவின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறும்

பெண்கள் மட்டுமல்ல, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்களும் அறிவியல் துறையில் கடும் பாகுபாட்டைச் சந்திக்கின்றனர். செந்தில்குமார், ரோஹித் வெமுலா ஆகியோரின் மரணங்கள் பல்கலைக்கழகங்களின் முகமூடியைக் கிழித்தன.

தலித் சமூகத்தில் பிறந்து, உலகப்புகழ் பெற்ற ‘சாஹா சமன்பாட்டை’ (Saha Equation) உருவாக்கிய மேக்நாத் சாஹா (1893-1956) அவர்களின் வரலாறு இன்று பலருக்கும் தெரியாது. அஸ்ட்ரோ பிசிக்ஸில் (Astrophysics) புரட்சி செய்தவர் அவர். அம்பேத்கருடன் இணைந்து தாமோதர் பள்ளத்தாக்கு திட்டத்தை வகுத்தவர். திறமை இருந்தாலும், சமூகப் பின்னணி காரணமாக இவர்களுக்கான அங்கீகாரம் இந்திய வரலாற்றில் சிதைக்கப்படுகிறது.

உலகளாவிய ஒப்பீடு: அரபு நாடுகள் முந்துகின்றனவா?

உலக அளவில் STEM பட்டதாரிகளில் பெண்கள் 35% மட்டுமே இருக்கும் நிலையில், இந்தியா கல்வியில் 40% என முன்னிலையில் இருப்பது பாராட்டுக்குரியது. ஆனால், ஆராய்ச்சிப் பணியிடங்களில் (Workforce) உலக சராசரி 33% ஆக இருக்கும் நிலையில், இந்தியா 16.6% இல் இருப்பது நாம் இன்னும் கடக்க வேண்டிய தூரம் அதிகம் என்பதைக் காட்டுகிறது.

குறிப்பாக, பஹ்ரைன் போன்ற நாடுகளில் பெண் ஆராய்ச்சியாளர்கள் 40% க்கும் அதிகமாக உள்ளனர். தெற்காசிய சராசரியே 26-27% ஆக இருக்கும்போது, இந்தியா இதில் பின்தங்கியிருப்பது நிதர்சனம்.

தடைக்கல்லாகும் ‘லீக்கி பைப்லைன்’ (Leaky Pipeline)

கல்வியில் ஜொலிக்கும் பெண்கள் ஏன் வேலைக்கு வரும்போது காணாமல் போகிறார்கள்? இதற்குச் சமூக ரீதியான ‘பாகுபாடு’ (Discrimination) மற்றும் நுட்பமான தடைகளே காரணம்.

1. தலைமைப் பதவிகள்: உயர் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களின் தலைமைப் பதவிகளில் பெண்களின் எண்ணிக்கை விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவிலேயே உள்ளது.

2. தனியார் துறை புறக்கணிப்பு: தனியார் துறை ஆராய்ச்சி மற்றும் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் பெண்களின் பங்களிப்பு இன்னும் 20-30% தாண்டவில்லை.

3. சமூக அழுத்தம்: பிஎச்.டி முடித்த பிறகு குடும்பம், குழந்தை வளர்ப்பு போன்ற காரணங்களால் பல திறமையான பெண்கள் தங்கள் ஆராய்ச்சிப் பயணத்தைப் பாதியிலேயே கைவிடுகின்றனர்.

இஸ்ரோவின் நம்பிக்கையும்… ஜானகி அம்மாளின் ஏக்கமும்!

சந்திரயான், மங்கள்யான் போன்ற திட்டங்களில் பெண் விஞ்ஞானிகளின் முகம் தெரிவது ஒரு பெரும் நம்பிக்கை ஒளி. ஆனால், இஸ்ரோ போன்ற ஒரு சில உயர் ஆராய்ச்சி மையங்களைத் தாண்டி, ஒட்டுமொத்த இந்திய அறிவியல் களமும் இன்னும் ‘ஆண்கள் நிர்வகிக்கும்’ இடமாகவே நீடிக்கிறது.

தாவரவியல் மேதை இ.கே.ஜானகி அம்மாள் முதல் அணு இயற்பியல் ஆய்வாளர் மேக்நாத் சாஹா வரை, தகுதியிருந்தும் அவர்கள் சந்தித்த சமூக மற்றும் பாலினப் பாகுபாடுகள் இன்றும் மறைமுகமாகத் தொடர்கின்றன. அபா சூர் விவரித்த சி.வி.ராமன் காலத்துப் பாகுபாடுகள், இன்று நவீன வடிவம் எடுத்துள்ளன.

வன்கொடுமைகளைச் சட்டத்தால் தடுத்துவிடலாம், ஆனால் கல்வி நிறுவனங்களிலும், ஆய்வுக்கூடங்களிலும் நிலவும் ‘பாகுபாடு’ (Discrimination) எனும் நுட்பமான நோயை மனமாற்றத்தால் மட்டுமே குணப்படுத்த முடியும். பிப்ரவரி 11 என்பது வெறும் கொண்டாட்டத்திற்கான நாள் அல்ல; அது அறிவியலில் சமத்துவத்தை நோக்கிய ஒரு கலகத்திற்கான நாள். பெண்களுக்கும், ஒடுக்கப்பட்டோருக்கும் அறிவியல் கதவுகள் திறக்கப்படாதவரை, இந்தியா உண்மையான வல்லரசாக முடியாது! அறிவியல் என்பது வெறும் தரவுகளால் ஆனது மட்டுமல்ல, அது சமத்துவத்தாலும் ஆனது. கல்வியில் இந்தியா அடைந்துள்ள முன்னேற்றம் (40% சேர்க்கை) ஒரு பெரும் தொடக்கம். ஆனால், அந்தப் பெண்கள் இந்தியாவின் கொள்கைகளை வகுக்கும் விஞ்ஞானிகளாகவும், நோபல் பரிசுக்கான ரேசில் இருப்பவர்களாகவும் மாற வேண்டும். பிப்ரவரி 11 என்பது வெறும் கொண்டாட்டமல்ல; அது பெண்களின் மூளைக்குச் சமூகமும், அரசும் போடப்பட்டிருக்கும் ‘நுணுக்கமான விலங்குகளை’ உடைக்கும் நாளாக இருக்கட்டும்!